Οι εξελίξεις στην Ουκρανία ως αποδείξεις την επικίνδυνης όξυνσης της επιθετικότητας του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.

Επειδή οι εικόνες ενόπλων δίπλα από Ρωσικές σημαίες στην Κριμαία αλλά και οι εικόνες αναταραχής στις υπόλοιπες περιοχές της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, σε συνδυασμό με την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ - που είναι και η κυρίαρχη εκδοχή προπαγάνδας που διοχετεύεται στην χώρα μας  -μπορεί εύκολα να διαστρεβλώσει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, θα είχε ιδιαίτερη σημασία να ειπωθεί ξεκάθαρα το εξής: Οι εξελίξεις στην Ουκρανία αποτελούν μια ξεκάθαρη απόδειξη της επικίνδυνης έντασης της επιθετικότητας του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Όσο κι αν ίσως δεν είναι άμεσα αντιληπτό εξ αρχής και κάτω από την πίεση που δημιουργεί ο καταιγιστικός - και σε ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα - ρυθμός της προπαγάνδας, οι ΗΠΑ επιτείθονται και η Ρωσία αμύνεται αυτή τη στιγμή στη σκακιέρα των Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Στο βαθμό μάλιστα που δεν θα θεωρήσει κανείς ως "ουρανοκατέβατα" τα γεγονότα των τελευταίων μηνών στην Ουκρανία θα έχει την ευκαιρία ίσως να αντιληφθεί πως αυτές οι επιθετικές κινήσεις ετοιμάζονται εδώ και καιρό.

Θυμάται κανείς τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Ρωσία το 2011;

Διαδηλώσεις εναντίον του Πούτιν, Μόσχα, Δεκέμβρης 2011.

Οι διαδηλώσεις ξέσπασαν μετά τα αποτελέσματα των εκλογών που έγιναν στις 4 Δεκέμβρη του 2011 για τις 450 θέσεις που απαρτίζουν την Κρατική Δούμα. Αιτία αποτέλεσε το θεωρούμενο ως μεγάλο ποσοστό που εξέλαβε η "Ενωμένη Ρωσία", το κόμμα του Πούτιν δηλαδή. Οι καταγγελίες για εκλογική απάτη προκάλεσαν μια σειρά διαδηλώσεων κυρίως στη Μόσχα και το Λένινγκραντ που βαφτίστηκαν "Κίνημα για δίκαιες εκλογές". Παρά την πολιτική πολυσυλλεκτικότητα των κινητοποιήσεων, από κομμουνιστές και αναρχικούς μέχρι υπερεθνικιστές, την κοινωνική βάση των διαδηλώσεων αποτέλεσαν κυρίως τα μεσαία στρώματα τα οποία μετά από μια περίοδο κοινωνικής ανόδου και ευημερίας ένιωθαν τις πιέσεις την οικονομικής κρίσης του 2008 να γίνονται ολοένα και πιο έντονες.

Οι κινητοποιήσεις για "Δίκαιες εκλογές" προκάλεσαν αντιδιαδηλώσεις (κυρίως από την νεολαία του κόμματος του Πούτιν) οι οποίες βαφτίστηκαν "αντι-πορτοκαλί" διαδηλώσεις, καταφερόμενες ενάντια σε κινητοποιήσεις του στυλ "έγχρωμων επαναστάσεων" που έλαβαν χώρα σε μια σειρά από πρώην σοβιετικές χώρες την δεκαετία του 2000-2010, με την πιο γνωστή από αυτές να είναι η "πορτοκαλί επανάσταση" του 2004 στην Ουκρανία. Η αντιπαράθεση έφτασε στο αποκορύφωμά της στις 4 Φλεβάρη του 2012 οπότε και στη Μόσχα έλαβαν χώρα τόσο διαδήλωση του "Κινήματος για Δίκαιες Εκλογές" όσο και του "Αντι-πορτοκαλί κινήματος", οι οποίες παρά τους αντικρουόμενους αριθμούς που έδιναν διαδηλωτές και αστυνομία σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να θεωρηθούν λίγο πολύ ισοδύναμες και κινούμενες μεταξύ 100.000 και 150.000 διαδηλωτών.

Γιατί γίνεται αναφορά στις διαδηλώσεις αυτές;

Στις 3 Φλεβάρη του 2012 η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία ανέφερε πως είχε λάβει ένα σύνολο 1686 αναφορών για εκλογικές παρατυπίες. Από αυτές, οι 195 (11,5%) επιβεβαιώθηκαν μετά από έρευνα, το ένα τρίτο (584) υποστηρίχθηκε πως είχαν να κάνουν με ασάφειες του εκλογικού νόμου, και μόνον 60 θα μπορούσαν να έχουν με κάποιον τρόπο φαλκιδεύσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Στις 4 Φλεβάρη, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανακοίνωσε πως η πλειοψηφία των βίντεο που ισχυρίζονταν πως κατέγραφαν παρατυπίες σε εκλογικά τμήματα, ήταν τα ίδια κατασκευασμένα και απάτες.

Χωρίς κανείς να μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιο ήταν το εύρος της εκλογικής "απάτης" και των παρατυπιών που παρατηρήθηκαν στις εκλογές της 4 Δεκέμβρη του 2011 (και μην ξεχνώντας τον τρόπο με τον οποίο αναδείχθηκε στην εξουσία ο Τζωρτζ Μπους ο νεότερος για την πρώτη του θητεία στον Λευκό Οίκο, αλήθεια, ποιος θυμάται τις "εκλογικές παρατυπίες" στη Φλόριντα αλλά και αλλού), οι συγκεκριμένες κινητοποιήσεις μπορούν να υποδείξουν κάποιες πραγματικότητες για την ρωσική κοινωνία. Από τη μια, η αυταρχικότητα του καθεστώτος Πούτιν σίγουρα δεν θα έκανε για κανέναν να αποτελεί έκπληξη ακόμα και μια εκτεταμένη νοθεία στις συγκεκριμένες εκλογές. Από την άλλη, το γεγονός πως πολλοί από τους ηγέτες των κινητοποιήσεων αποτέλεσαν προσωπικότητες που διακρίθηκαν επί καθεστώτος Γιέλτσιν δείχνει πως μεγάλο κομμάτι της αστικής τάξης στη Ρωσία εξακολουθεί να στηρίζεται σε δεσμούς και σχέσεις που δημιουργήθηκαν στην άμεση μετασοβιετική εποχή. Δεσμούς και σχέσεις που εμφανίζουν έντονο το στοιχείο της "εξάρτησης" από δυτικά κέντρα. Οι κατηγορίες για το "ανάλογο των έγχρωμων" επαναστάσεων στη Ρωσία μπορεί σε μικρό ή μεγάλο βαθμό να είχαν προπαγανδιστική χρήση και αξία. Αυτό δεν αναιρεί όμως το γεγονός πως οι αντιφάσεις στο εσωτερικό του Ρωσικού κεφαλαίου είναι κάτι περισσότερο από υπαρκτές.

Αδιαμφισβήτητη αποτελεί τέλος η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις αριστερών και αντισυστημικών δυνάμεων. Τα αιτήματα για ακύρωση του αποτελέσματος των εκλογών, παραίτηση του προέδρου της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής Βλαντιμίρ Τσούρωφ, διεξαγωγή έρευνας για εκλογική απάτη, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους κομμάτων της αντιπολίτευσης αλλά και νέες εκλογές το απεικονίζουν αυτό εν μέρει. Θέλει πάντα όμως μια προσοχή στο ποιο αίτημα σημαίνει τι, σε μια χώρα όπου μέχρι πρόσφατα πολλοί από τους ολιγάρχες που λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας βρίσκονταν στην φυλακή και από πολλούς - και σίγουρα την "Διεθνή Κοινότητα" θεωρούνταν πολιτικοί κρατούμενοι.

Έχει μια σημασία επίσης να σημειώσει κανείς πως η "Αντι-πορτοκαλί" διαδήλωση στις 4 Φλεβάρη έλαβε χώρα στο πάρκο του λόφου Ποκλόναγια, όπου και βρίσκονται μνημεία της νίκης των σοβιετικών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι αυτό κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς Πούτιν φαίνεται να εγκολπώνει, να επανανοηματοδοτεί και να χρησιμοποιεί το σοβιετικό παρελθόν στο σήμερα. Πράγμα που έχει τις αποτυπώσεις του και στην παρούσα κρίση στην Ουκρανία.

Συμπερασματικά, φαίνεται πως οι αντιφάσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια του Ρωσικού καπιταλισμού κάθε άλλο παρά ανύπαρκτες είναι. Αντίθετα, η οικονομική κρίση του 2008 και η υπερβολική εξάρτηση της Ρωσικής Οικονομίας από τις εξαγωγές πετρελαίου και ορυκτών πόρων ευρύτερα τις έχουν παροξύνει από το 2008 και μετά. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που φαίνεται κατά καιρούς να ανοίγουν την όρεξη των Αμερικανών και των δυτικών Ιμπεριαλιστών για λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Οι βομβιστικές επιθέσεις στο Στάλινγκραντ.

Στις 29 και 30 Δεκέμβρη του 2013 έλαβαν χώρα βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη του Στάλινγκραντ. Την 29η Δεκέμβρη, βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε βόμβα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης (έχει καταγραφεί και σε βίντεο), σκοτώνοντας 18 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 44. Την επομένη, 30η Δεκέμβρη 2013, μια δεύτερη έκρηξη που προκλήθηκε από βομβιστή αυτοκτονίας έλαβε χώρα σε τρόλεϋ που διέρχονταν την περιοχή Ντζερζίνσκι της πόλης. Απολογισμός, 16 νεκροί και 41 τραυματίες.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η οργάνωση "Βιλαέτι του Νταγκεστάν", μια υποομάδα του "Εμιράτου του Καυκάσου". Δύο πράγματα θα είχε κάποιο νόημα να σημειωθούν σχετικά με τις συγκεκριμένες επιθέσεις πέρα από το γεγονός ότι στρέφονταν ενάντια - και συνάμα δικιολογούσαν τα υπέρογκα έξοδα για - την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σότσι. Πρώτον, ότι στον έναν ή στον άλλο βαθμό η επίθεση ανήκει στην ίδια κατηγορία με σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων στο Ρωσικό έδαφος με κοινό παρονομαστή τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Χρηματοδότηση και "επιτελική υποστήριξη" σε αυτά τα χτυπήματα παρέχουν σίγουρα οι μυστικές υπηρεσίες της Σαουδικής Αραβίας, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το ποιοι είναι οι συνεργάτες - αν όχι οι μέντορες - αυτών. Δεύτερον, ότι η έκκληση που απεύθυνε ο Ντμίτρι Γιάρος, αρχιεγκληματίας του ναζιστικού "Δεξιού Τομέα" που έχει πλέον επικηρυχτεί από τους Ρώσους, για κοινό αγώνα ενάντια στη Ρωσία ακριβώς σε τέτοιους ισλαμιστές φονταμενταλιστές απευθύνονταν. Δίπλα σε αυτούς πολεμούσε άλλωστε και ο Γιάρος στην Τσετσενία.

Η Ουκρανία και το αυριανό δημοψήφισμα στην Κριμαία.

Τα παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερη σημασία αν τα θέσει κανείς στο πλαίσιο που δημιουργείται από τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Για την χροιά και την σημασία τους έχουν ειπωθεί πολλά, τόσα μάλιστα που για όποιον τα παρακολουθεί στοιχειωδώς αποστασιοποιημένος να είναι σχετικά εύκολο να δει πέρα από την προπαγάνδα και να αντιληφθεί τις εξελίξεις στη χώρα ως αυτό που πραγματικά είναι. Ένα ένοπλο ακροδεξιό - νεοναζιστικό πραξικόπημα, υποστηριζόμενο και χρηματοδοτούμενο από τη Δύση. Ειδικότερη μνεία θα πρέπει ίσως να γίνεται στον ρόλο που έπαιξε και παίζει η Γερμανία και η δική μας Ε.Ε. μιας και φαίνεται να είναι και ο πιο τυχοδιωκτικός στην συγκεκριμένη ιστορία. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ανάγκασε τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ (η μετέπειτα θέση του σε Ρωσογερμανικό κονσόρτσιουμ κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream δεν θα πρέπει επίσης να αμεληθεί), να πει ανοιχτά πως «οι εσφαλμένοι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ουκρανικό πρόβλημα οδήγησαν στην επικίνδυνη κρίση στην Κριμαία».

Εν όψει του αυριανού κρίσιμου δημοψηφίσματος στην Κριμαία λοιπόν, και εν αναμονή σημαντικών εξελίξεων, όσα λέγονται παραπάνω έχουν σαν κύριο στόχο το εξής. Να καταδείξουν την επιθετικότητα του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού στην περιοχή της ευρύτερης πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Επιθετικότητα που έχει να κάνει με τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς της με τη Ρωσία και έχει σαν στόχο την περιχαράκωση της τελευταίας και την αποτροπή της πιθανότητας να γίνει ανταγωνιστική σε επίπεδο διεθνών ανταγωνισμών. Αυτή η επιθετικότητα δεν ξεκίνησε με τις διαδηλώσεις του Euromaidan στην Ουκρανία ούτε και θα τελειώσει εκεί. Πέρασε όμως σίγουρα σε νέο επίπεδο και αναβάθμισε τους κινδύνους που διατρέχει η εργατική τάξη διεθνώς ακριβώς από την όξυνση της Ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.

Σίγουρα δεν αποτελεί στόχο ο εξωραϊσμός του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού, πολύ περισσότερο η υποστήριξή του, απλά σε περιπτώσεις τέτοιων αντιπαραθέσεων έχει μια σημασία να ξεκαθαριστεί ποιος είναι ο επιτιθέμενος και ποιος ο αμυνόμενος. Κι αυτό γιατί θα βοηθήσει στο να γίνει ξεκάθαρο προς τα που είναι πιο χρήσιμο να στραφούν κυρίαρχα - αν και ίσως όχι αποκλειστικά - τα βέλη της κριτικής και της εναντίωσης. Πρέπει λοιπόν να ειπωθεί ανοιχτά και ξεκάθαρα, στην παρούσα κρίση στην Ουκρανία, όπως αυτή φαίνεται να κορυφώνεται μέσα από το δημοψήφισμα για την τύχη της Κριμαίας, ο Δυτικός Ιμπεριαλισμός επιτίθεται και ο Ρωσικός αμύνεται! Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, δύσκολα θα καταφέρει να τοποθετηθεί σωστά στις ευρύτερες εξελίξεις.

Αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ για την πιθανότητα μιας αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία!

Εβδομάδα αντιπολεμικών κινητοποιήσεων διοργανώνεται στις ΗΠΑ το διάστημα 11 με 18 Μάρτη 2014. To "Διεθνές Κέντρο Δράσης" καλεί σε εγρήγορση και σε κινητοποιήσεις μιας και αντιλαμβάνεται τις κινήσεις των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων τους ως προκλητικές και εξαιρετικά επικίνδυνες. Βασικό αίτημα των ακτιβιστών είναι να σταματήσει εδώ και τώρα η χρηματοδότηση ναζιστικών οργανώσεων από την Αμερικανική Κυβέρνηση. Καταγγέλοντας τις κυρώσεις, τις προετοιμασίες πολέμου, την παρουσία πολεμικών πλοίων με τηλεκατευθυνόμενους πυραύλους στην Μαύρη Θάλασσα καθώς και την αποστολή μαχητικών αεροσκαφών σε χώρες γειτονικές με τη Ρωσία (όπως η Πολωνία ή οι Βαλτικές χώρες) καλεί σε σειρά κινητοποιήσεων σε διάφορες πόλεις της χώρας. Έτσι, κινητοποιήσεις διοργανώθηκαν ή πρόκειται να διοργανωθούν στη Νέα Υόρκη, την Ατλάντα, τη Βαλτιμόρη, τη Βοστώνη, το Μπάφαλο, το Ντιτρόιτ, το Ντέραμ της Βόρειας Καρολίνα, το Χιούστον, το Χάντιγκτον της Δυτικής Βιρτζίνια, το Λος Άντζελες, τη Μινεάπολη, το Όκλαντ της Καλιφόρνια, την Φιλαδέλφια, το Σαν Ντιέγκο και την Τουσόν της Αριζόνα. 

Παρά το γεγονός ότι απέχουν ίσως πολύ από το να είναι μαζικές είναι σίγουρα μια πολύ σημαντική κίνηση στην καρδιά του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Θέλει σίγουρα πολύ κουράγιο να είναι κανείς στην θέση των ακτιβιστών στο βίντεο, έξω ακριβώς από τον Λευκό Οίκο. Κάθε αρχή και δύσκολη... Παρ' όλα αυτά η αρχή γίνεται κι αυτό είναι σημαντικό.

Μήνυμα του λαού της Σεβαστούπολης προς Euromaidan!

"Μας λένε ψέματα για εσάς και σας λένε ψέματα για εμάς. Εμείς, ο λαός της Σεβαστούπολης, θα θέλαμε να γίνουμε ξεκάθαροι. Μας ενδιαφέρουν μόνον τρία πράγματα.

Θέλουμε να μπορούμε να μιλάμε τη μητρική μας γλώσσα. Προσπαθείτε να μας κάνετε Ουκρανούς τα τελευταία 20 χρόνια, δεν θα γίνω ποτέ Ουκρανός, θα είμαι πάντα Ρώσος, είμαι παρ' όλα αυτά Ουκρανός πολίτης.

Δεύτερον, έχουμε τη δική μας ιστορία και είμαστε περήφανοι γι' αυτή. Η κυβέρνηση θα πρέπει να σταματήσει να την προσβάλλει και να προσπαθεί να την ξαναγράψει. Τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνουμε; Να κατεδαφίσουμε όλα τα μνημεία μας; Να καταστρέψουμε την πόλη μας; Όχι, αυτό δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ! Δεν ερχόμαστε στο Λβιβ για να σας πούμε ποιον να λατρεύετε, σεβόμαστε τον τρόπο ζωής σας!

Και τελευταίο, έχουμε υποφέρει από διακρίσεις, δεν μας επιτράπηκε ποτέ να επιλέξουμε την κυβέρνησή μας. Το ποιος θα είναι Δήμαρχός μας πάντα μας επιβαλλόταν έξωθεν. Θέλουμε και απαιτούμε ο Δήμαρχός μας να είναι ένας από εμάς. Βρισκόμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε τον λαό και την πόλη μας. Καλούμε σε ενότητα, έτσι ώστε οι πολιτικοί να μην καταφέρουν να μας στρέψουν τον έναν ενάντια στον άλλο. Είμαστε απλοί άνθρωποι όπως τόσοι που στάθηκαν στην πλατεία του Κιέβου, δεν είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Είμαστε ενάντιοι στο φασισμό!!"

πηγή World Riots 14/h

Η Ναζιστική Τρομοκρατία στην Ουκρανία σε όλο της το αποκρουστικό "μεγαλείο"

Δεν υπάρχουν πραγματικά λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς το σκοτάδι που εξαπλώνεται από άκρη σ' άκρη στην Ναζιστική Ουκρανία. Τα περιστατικά που δημοσιοποιούνται είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα χωρέσει ο ανθρώπινους νους. Γκρεμίζουν αλύπητα οποιαδήποτε αυταπάτη θα μπορούσε να διατηρηθεί ακόμα από οποιονδήποτε - τουλάχιστον τον οποιοδήποτε επιθυμεί να είναι στοιχειωδώς έντιμος με τον εαυτό του και την πραγματικότητα - σχετικά με τον εγκληματικό χαρακτήρα όχι του ναζισμού πλέον - γιατί αυτός, πέρα από όλα τα άλλα, είναι αδύνατο να αποδοθεί με λόγια - αλλά του ίδιου του σύγχρονου Ιμπεριαλισμού, του ίδιου του καπιταλισμού του 21ου αιώνα. Το περιστατικό του βασανισμού και της διαπόμπευσης του γενικού γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης του Λβιβ αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου και μόνο. Για όποιον κοιτάει πέρα από τα δυτικά ΜΜΕ των οποίων η σιωπή είναι πραγματικά εγκληματική, δεν θα χρειαστεί πολύ να συνειδητοποιήσει πως οι αναφορές από τα όσα εγκληματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία τρέχουν με απίστευτα γρήγορο ρυθμό. Το πλήθος των περιστατικών και η σκληρότητά τους είναι τέτοια που μόνο με τα αντίστοιχα της ναζιστικής Γερμανίας θα μπορούσαν να συγκριθούν. Πραγματικά θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν ακόμα και ο ίδιος ο Καστοριάδης, όταν έλεγε το "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", θα μπορούσε να φανταστεί το επίκαιρο της τοποθέτησής του μερικές δεκαετίες αργότερα. Αν θα μπορούσε να φανταστεί την οργανωμένη βαρβαρότητα που γεννάει σήμερα ο καπιταλισμός, και ως εκ τούτου, το γεγονός ότι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ανατροπή του και τον σοσιαλισμό.

Σε ένα μόνο άρθρο...

Το πλήθος και το είδος των περιστατικών που περιγράφονται σε ένα μόνο άρθρο του Russia Today (1) είναι ενδεικτικό. Το άρθρο τιτλοφορείται "Σε προκαλώ να μου πάρεις το όπλο" αναπαράγοντας τα λόγια του διαβόητου πλέον Alexander Muzychko στελέχους του νεοναζιστικού "Δεξιού Τομέα" ("Pravy Sektor"). Πέρα από τον εξευτελιστικό ξυλοδαρμό του εισαγγελέα που σημειώθηκε και σε προηγούμενη ανάρτηση (2) ο οποίος έκανε το γύρο του διαδικτύου σε βίντεο (3) μερικές μέρες νωρίτερα, ο γαλουχημένος στον πόλεμο της Τσετσενίας, στο πλευρό των Ισλαμιστών φονταμενταλιστών, φασίστας καταφέρνει να κάνει τον εαυτό του στο εν λόγω βίντεο να φαίνεται "αρνάκι". Την περασμένη Τρίτη εισέβαλε επικεφαλής αποσπάσματος οπλισμένων μέχρι τα δόντια ναζί σε συνεδρίαση του περιφερειακού κοινοβουλίου του Ρόβνο (4) (μιας επαρχίας στα βόρεια - βορειοδυτικά σύνορα της χώρας με την Λευκορωσία) για να απαιτήσει την παραχώρηση διαμερισμάτων στις οικογένειες των  "διαδηλωτών" που έπεσαν νεκροί στους δρόμους του Κιέβου. Το γεγονός πως οι εν λόγω διαδηλωτές έπεσαν νεκροί στο Κίεβο ενώ ήταν κάτοικοι της επαρχίας Ρόβνο (πράγμα που μπορούμε να συνάγουμε από το γεγονός ότι οι οικογένειές τους βρίσκονται εκεί) θα επέτρεπε με κάποια σχετική ασφάλεια το συμπέρασμα πως πρόκειται για μέλη του "Δεξιού Τομέα" τα οποία μεταφέρθηκαν στο Κίεβο για να δράσουν εκεί ως ένοπλοι μισθοφόροι. Στην προσπάθειά του να "πείσει" λοιπόν τους βουλευτές του τοπικού κοινοβουλίου είπε μεταξύ άλλων: "Ποιος θέλει να μου πάρε το αυτόματο; Ποιος θέλει να μου πάρει το πιστόλι; Ποιος θέλει να μου πάρει τα μαχαίρια μου; Ελάτε λοιπόν! Σας προκαλώ"! Όλα αυτά μάλιστα μπροστά στην κάμερα του τοπικού καναλιού που κάλυπτε τη συνεδρίαση. Το βίντεο (5) μιλάει από μόνο του.

Την ίδια στιγμή που ο Muzychko έκανε αυτά στο Ρόβνο, ομοϊδεάτες του ναζιστές του "Δεξιού Τομέα" μαζί με μέλη μιας άλλης νεοναζιστικής οργάνωσης, του "Κοινού Σκοπού" ("Spilna Sprava"), "πίεζαν" με ανάλογο μπορεί να φανταστεί κανείς τρόπο, τους αξιωματούχους της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής απαιτώντας την αντικατάσταση όλων των μελών της επιτροπής καθώς και αλλαγές στον εκλογικό νόμο ("Η διεφθαρμένη, εγκληματική σύνθεση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής θα πρέπει να αλλάξει στο σύνολό της" δήλωσε χαρακτηριστικά το μέλος του νεοναζιστικού "Κοινού Σκοπού" Aleksandr Shevchenko). Αμφισβητώντας με το θράσος που μόνο οι νεοναζί μπορούν να έχουν την ικανότητα της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής να διεξάγει τίμιες εκλογές (η τιμιότητα τόσο των προεδρικών εκλογών του 2010 όσο και των βουλευτικών του 2012 έχει πιστοποιηθεί από διεθνείς παρατηρητές), ζητά επί της ουσίας το ακριβώς αντίθετο. Τον δια της τρομοκρατίας έλεγχο τόσο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής όσο και της εκλογικής διαδικασίας. Οι εκλογές που προγραμματίζονται για τις 25 Μάη θυμίζουν έτσι τις εκλογές τις 31ης Μάρτη του 1946 στη χώρα μας. Από την μεριά του καινούριου καθεστώτος του Κιέβου οι εκλογές - όποτε κι αν γίνουν - σχεδιάζεται και μεθοδεύεται να διεξαχθούν σε κλίμα απόλυτης, μαύρης, ναζιστικής τρομοκρατίας.

Η ναζιστική τρομοκρατία λαμβάνει μαζικές διαστάσεις και εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Ενδεικτικό του γεγονότος είναι το ότι αξιωματούχοι του πρώην κυβερνώντος "Κόμματος των Περιοχών" του Γιανουκόβιτς φοβούμενοι αντίποινα. Ίσως λαμβάνοντας αυτό υπόψιν θα μπορούσε κανείς να καταλάβει πιο σφαιρικά και την αλλαγή της πλειοψηφίας στο Ουκρανικό κοινοβούλιο. Η επίθεση στα γραφεία του "Κόμματος των Περιοχών στις 18 Φλεβάρη 2014 που καταγράφεται στο βίντεο (6) (ΠΡΙΝ την παραίτηση του Γιανουκόβιτς) μάλλον στηρίζει μια τέτοια εκδοχή.

Το σπίτι του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας (που συνεργάζονταν στενά με το "Κόμμα των Περιοχών του Γιανουκόβιτς) Pyotr Simonenko πυρπολήθηκε την Δευτέρα (24/2).

το σπίτι του Pyotr Simonenko πυρπολημένο

Η γυναίκα του είπε στο ράδιο Svoboda ότι ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι ψάχνοντας για στοιχεία που ενοχοποιούν τον άντρα της. Όταν δεν κατάφεραν να βρουν τέτοια στοιχεία πυρπόλησαν το σπίτι με μολότοφ.

Ο πρώην επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου του Γιανούκοβιτς Andrey Klyuyev δέχθηκε πυροβολισμό στο πόδι κατά τη διάρκεια της επιστροφής του στο Κίεβο από την Κριμαία, όπου και είχε υποβάλλει αυτοπροσώπως την παραίτησή του στον Γιανούκοβιτς. Το σπίτι του λεηλατήθηκε από αγνώστους δύο φορές.

Ο "Δεξιός Τομέας" επικήρυξε τον δημοσιογράφο του Rossiya 24 channel έναντι χρηματικού ποσού για "διάδοση ψευδών πληροφοριών"."

Ορθόδοξες εκκλησίες και Συναγωγές σε όλη τη χώρα γίνονται στόχοι επιθέσεων (η απόπειρα εμπρησμού στο καταγράφηκε από την κάμερα ασφαλείας, στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ στην αρχή του άρθρου (7) μπορεί κανείς να δει κι αυτό ανάμεσα σε άλλα).

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και σίγουρα ακόμα και ολόκληρο να τον παρέθεται κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει την φρίκη της ναζιστικής τρομοκρατίας που απλώνεται απ' άκρη στη χώρα. Ενδεικτικό της έκτασης της τρομοκρατίας είναι και το γεγονός πως από την αρχή του 2014 675.000 Ουκρανοί πολίτες έχουν περάσει τα σύνορα με τη Ρωσία. Γι' αυτό το καραβάνι των 675.000 προσφύγων (8) τα δυτικά (ανάμεσά τους και τα ελληνικά) ελάχιστα έχουν πει.

Οι νεοναζί ενισχύουν τις θέσεις τους σε όλα τα επίπεδα.

Την πλήρη υποστήριξη των πεπραγμένων των νεοναζί σε επίπεδο τρομοκρατίας δρόμου από τους κοστουμαρισμένους λακέδες της Δύσης (Κλίτσκο, Γιατσένιουκ) αποδεικνύει το γεγονός πως για αυτές ανταμοίβονται με κυβερνητικές θέσης. Μέσα από αυτές μπορούν να επιδιώκουν ελεύθερα και την θεσμική αποκρυστάλλωση αυτής της τρομοκρατίας. Νεοναζιστές έχουν πλέον καταλάβει και με τη βούλα θέσεις στον Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Παιδείας και όχι μόνο.

Τα δύο συγκεκριμένα Υπουργεία δεν είναι καθόλου τυχαία για τους σκοπούς τους. Μπορεί να μην έχουν κηρύξει - ακόμα - τις γλώσσες των διαφόρων μειονοτήτων παράνομες (αυτό που έχουν κάνει μέχρι στιγμής είναι η κατάργηση νόμου του 2012 που έδινε τη δυνατότητα στις περιφέρειες της χώρας να ανάγουν σε επίσημη γλώσσα της περιφέρειας - πέραν της Ουκρανικής - και τη γλώσσα κάθε μειονότητας της οποίας ο πληθυσμός ξεπερνάει το 10% των κατοίκων της) αλλά δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να περιμένει κανείς κάτι τέτοιο. Οι σκοποί τους για μια "εθνικά καθαρή" Ουκρανία κάθε άλλο παρά κρυφοί είναι. Άλλωστε μετά την κατάργηση του νόμου που κήρυττε παράνομη τη ναζιστική προπαγάνδα δρουν με απόλυτη - και τυπικά - ελευθερία.

Πέραν του Ρωσόφωνου πληθυσμού η κατάργηση του νόμου για την χρησιμοποίηση της γλώσσας μειονοτήτων ως επίσημης επηρεάζει και μια σειρά άλλες μειονότητες. Ενδεικτικό είναι ότι από τις 27 περιφέρειες τις Ουκρανίας, με βάσει τον παραπάνω νόμου, 13 περιφέρειες της Ανατολής και του Νότου είχαν ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τη Ρωσική, ενώ επίσης - στα Δυτικά της χώρας - μια περιφέρεια είχε ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τα Ρουμανικά κι άλλη μία τα Ουγγρικά. Μπορεί τα ελληνικά να μην ήταν επίσημη γλώσσα σε κάποια περιφέρεια αλλά όσοι μιλούν αυτά βρίσκονται εξίσου στην άσχημη θέση να φοβούνται πως ένα από τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα - αυτό του να μιλούν την γλώσσα που επιλέγουν - βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και ήδη συρρικνώνεται. Τα μειονοτικά σχολεία έχουν ήδη αρχίσει να δέχονται πιέσεις και απειλές. Άλλωστε, όταν έχει κανείς να κάνει με ναζιστές η επίσημη νομοθετική παρέμβαση του κράτους παίζει δευτερεύοντα ρόλο.

Οι νεοναζί στην Ουκρανία πρέπει να συντριβούν!

Όλα τα παραπάνω δείχνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον κίνδυνο που συνιστά η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία. Κίνδυνος που δεν απειλεί μόνο το λαό της Ουκρανίας ή τους λαούς της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Θα σηματοδοτούσε το πέρασμα της διεθνούς αντίδρασης σε ένα νέο στάδιο της αντεπανάστασής της. Η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή αποκομμένη από το ευρύτερο πλαίσιό της. Όχι απλά γίνεται ανεκτή αλλά χρηματοδοτείται από τους Ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ. Πράγμα που σημαίνει πως θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει για αυτούς μια ευκαιρία "πειραματισμού" με διαφορετικά πολιτικά μοντέλα διαχείρισης της κρίσης, η οποία φαίνεται να επιμένει. Επιπρόσθετα, μόνο να φανταστεί μπορεί κανείς τον κίνδυνο που θα αποτελεί για τους εργαζόμενους διεθνώς ένα ναζιστικό Ουκρανικό κράτος. Ένα πραγματικό "κράτος τρομοκράτης" στην υπηρεσία της Ιμπεριαλιστικής αντίδρασης για την τρομοκράτηση των λαών διεθνώς. Πραγματική σφηκοφωλιά μισθοφόρων των επόμενων ναζιστικών πραξικοπημάτων ανά την Ευρώπη και πηγή αποσταθεροποίησης ακόμα κι αν τα πράγματα δεν φτάσουν ως εκεί.

Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας για τις εξελίξεις στην Κριμαία.

Σε δύσκολους καιρούς για όλους μας, η Επιτροπή της Δημοκρατίας της Κριμαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας επιθυμεί να δημοσιοποιήσει την αταλάντευτη θέση του για τις εξελίξεις στην Ουκρανία και στην Κριμαία.

Η εξάπλωση του φασισμού και του εξτρεμισμού έχει φτάσει στην κορύφωσή της, ενώ οι δολοφονίες φιλήσυχων πολιτών έχουν καταστεί ρουτίνα. Ο όχλος των απογόνων του Μπαντέρα έχει φτάσει πλέον στις πόρτες των σπιτιών μας. Δολοφόνησαν πισώπλατα τους πατεράδες και τους παππούδες μας, τώρα στρέφουν τις σφαίρες τους εναντίον μας επιδιώκοντας να καταστρέψουν την ιστορία και τη μνήμη μας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, απευθύνουμε έκκληση στους πολίτες της Κριμαίας, σε όλα τα μέλη των τοπικών συμβουλίων, να συμμετέχουν στον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, στον αγώνα για την ευημερία της Κριμαίας.

Υποστηρίζουμε την απόφαση του Κοινοβουλίου της Κριμαίας να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την διεύρυνση των εξουσιών της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας.

Οι Κομμουνιστές της Κριμαίας ήταν ανέκαθεν στο πλευρό των πολιτών της Κριμαίας, το ίδιο κάνουν κι αυτή τη φορά.

Μαζί θα νικήσουμε!

(πηγή World Riots 24/h)

Ούτε ένας Λίμπκνεχτ δεν βρέθηκε...

εικόνα ρωσικών αρμάτων μάχης στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας που μόλις μεταδόθηκε από το CNN

Ομόφωνα αποδέχτηκε η Ρωσική Άνω Βουλή την αίτηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για χρήση των Ρωσικών ενόπλεων δυνάμεων προς υπεράσπιση των Ρώσων και των Ρωσικών συμφερόντων σε οποιοδήποτε σημείο της Ουκρανικής επικράτειας.

Σε απάντηση των παρελκυστικών κινήσεων της Δύσης και των Ναζί στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε το αυτονόητο για όσα θα περίμενε κανείς από την αστική τάξη της χώρας του (και κάθε άλλης ιμπεριαλιστικής χώρας για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις). Η σημασία της χερσονήσου της Κριμαίας άλλωστε είναι κομβική για τον Ρωσικό Ιμπεριαλισμό για να αφήσει το μέλλον της στην τύχη.

Η είδηση όμως που αφορά την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα διεθνώς, αλλά και που δείχνει συνάμα τον βαθμό της γραφειοκρατικοποίησης και υποταγής του στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, είναι η ΟΜΟΦΩΝΗ έγκριση του αιτήματος του Πούτιν. Ούτε ένας βουλευτής του ΚΚΡΟ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος του Καρλ Λίμπκνεχτ και να καταψηφίσει τους "πολεμικούς προϋπολογισμούς" του 21ου αιώνα...

Η Αριστερά θα πρέπει να είναι ενάντια σε οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, απροκάλυπτη ή συγκαλυμμένη. Να μην ξεχάσει τον επαναστατικό ντεφετισμό του Λένιν ακόμα κι αν δεν μπορεί να τον εφαρμόσει!

από www.local-life.com

Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από την Ουκρανία. Αυτή τη φορά πάνω από την Χερσόνησο της Κριμαίας. Ο ρωσικός στρατός φέρεται να έχει ξεκινήσει την απόβασή του στη χερσόνησο, καταλαμβάνοντας στρατηγικές θέσεις. Ο πρωθυπουργός της αυτόνομης δημοκρατίας της Ουκρανίας καλεί τη Ρωσία να αποκαταστήσει την τάξη στην εδαφική της επικράτεια και ανώτατος αξιωματούχος του Κρεμλίνου απαντάει πως η Ρωσία δεν θα του γυρίσει την πλάτη.

Οι εξελίξεις επιταχύνονται όλο και περισσότερο και η τοποθέτηση της Αριστεράς - ιδιαίτερα για μια Αριστερά που παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις - καθίσταται όλο και πιο δύσκολη. Συνάμα όμως ακριβώς οι ίδιες οι εξελίξεις καθιστούν πιο απαραίτητο από ποτέ για την Αριστερά να τοποθετηθεί, και να τοποθετηθεί ξεκάθαρα, δυνατά και κρυστάλλινα. Κι αυτό γιατί η διελκυστίνδα και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην Ουκρανία, που έφεραν τους νεοναζί στην εξουσία, απειλούν με ακόμη μεγαλύτερο λουτρό  αίματος τον λαό της Ουκρανίας. Δεν απειλούν όμως μόνον αυτόν. Οι πιθανότητες μιας ευρύτερης ανάφλεξης αυξάνονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο και ο μόνος δρόμος για την Αριστερά να μην συντριβεί ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την εθνικιστική υστερία κάθε είδους είναι η σαφής αντιπολεμική της στάση και συνάμα η αναζωογόνηση του ιδεολογικοπολιτικού της οπλοστασίου με τον επαναστατικό ντεφετισμό.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πολεμήσουν για τα συμφέροντα κανενός ιμπεριαλιστή! Ο μόνος δίκαιος πόλεμος είναι ο εμφύλιος ταξικός πόλεμος!

Η κατάσταση στην Ουκρανία μπορεί να κάνει την παραπάνω θέση αρκετά δύσκολο να συγκεκριμενοποιηθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗ ΘΕΣΗ που πρέπει η Αριστερά - κι αν μη τι άλλο η Επαναστατική Κομμουνιστική Αριστερά - να συγκεκριμενοποιήσει προκειμένου να φανεί στοιχειωδώς χρήσιμη για τους εργαζόμενους και το προλεταριάτο τόσο στην Ουκρανία, όσο και στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Ο τυχοδιωκτισμός των ναζί και τον Ιμπεριαλιστών της Δύσης από τη μία (δεν άφησαν κανένα περιθώριο αποκλιμάκωσης της κατάστασης αφού δεν εφάρμοσαν ποτέ την Συμφωνία της 21ης Φλεβάρη και αντίθετα εξώθησαν σε έξοδο τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Γιαννούκοβιτς) φαίνεται πως τώρα προκαλεί την ένοπλη απάντηση της Μόσχας από την άλλη, η οποία εξίσου αδίστακτα παίζει με τη σειρά της με τη φωτιά.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες του ναζισμού και του Δυτικού Ιμπεριαλισμού που τον στηρίζει ανοιχτά από τη μια, και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού από την άλλη, με μηδενική ταξική συνειδητοποίηση και οργάνωση - το ΚΚΟυ δεν μπορεί δυστυχώς να επιτελέσει στοιχειωδώς αυτόν τον ρόλο - η θέση και η μοίρα του Ουκρανικού προλεταριάτου προδιαγράφονται από σκοτεινές έως τραγικές. Μέσα σε πιθανές σκηνές εμφυλίου σπαραγμού - υποταγμένου πλήρως στον εθνικισμό - και πιθανής "Αποκάλυψης" (να μην ξεχνάμε πως η Ουκρανία έχει αρκετούς πυρηνικούς αντιδραστήρες στο έδαφός της οι οποίοι στα χέρια των ναζί δεν ξέρει κανείς πως μπορεί να χρησιμοποιηθούν - θα πρέπει, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να βρεθεί, να διατηρηθεί έστω και στο βάθος της συνείδησης των Ουκρανών, Ρώσων και όλων των εργατών η ταξική τους αδελφοσύνη και το μάταιο και το αδιέξοδο του να γίνουν κρέας για την μηχανή του κιμά των Ιμπεριαλιστών και των ναζιστών. Ακόμα και αν - όπως δείχνει η κατάσταση ως έχει - κάτι τέτοιο έχει ελάχιστες πιθανότητες να παίξει ρόλο στην αποτροπή της επερχόμενης αιματοχυσίας, η σημασία του ως αξιακής τοποθέτησης των κομμουνιστών είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Και για το σήμερα αλλά και για το αύριο!

Μήνυμα των Ουκρανών Anonymous ή ακόμα ένα επεισόδιο στον πόλεμο προπαγάνδας;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, απλά υποδηλώνει την δυσκολία που υπάρχει να διακρίνει κανείς, στον πόλεμο προπαγάνδας που λαμβάνει χώρα γύρω από το ζήτημα της Ουκρανίας, τις πραγματικές από τις κατασκευασμένες ειδήσεις.

Στις 27 Φλεβάρη ανέβηκε βίντεο "Ουκρανών Anonymous" στο Youtube, όπως αυτοπροσδιορίζονται οι δημιουργοί του, με μήνυμα προειδοποίησης στην Πολωνία ως πιθανό θύμα των Ουκρανών ναζί οι οποίο, όπως υποστηρίζεται, έχουν εδαφικές βλέψεις σε βάρος της1. Αφού προειδοποιήσουν για το γεγονός πως, στην περίπτωση της Ουκρανίας, οι ναζί ήρθαν στην εξουσία με πραξικόπημα σε ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, τονίζουν τον κίνδυνο πως τραγωδίες σαν αυτή του Βολίν μπορούν να συμβούν ξανά, με υπεύθυνους αυτή τη φορά τους παραστρατιωτικούς της ναζιστικής πολιτοφυλακής "Δεξιός Τομέας". Ονομάζοντας την κίνησή τους ως μέρος της "Επιχείρησης Ανεξαρτησίας" (σσ της Ουκρανίας), γνωστοποιούν πως πραγματοποίησαν επιθέσεις "παραμόρφωσης" σε σειρά πολωνικών ιστότοπων. Στο μήνυμά τους καλούν ΕΕ και ΗΠΑ να σταματήσουν να αναμειγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και αποκαλύπτουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο (ηγέτης του μέχρι πρότινος αντιπολιτευόμενου κόμματος UDAR) είναι μαριονέτα της Δύσης και ισχυρίζονται πως έχουν δημοσιοποιήσει email που αποδεικνύουν την χρηματοδότησή του από αυτήν.

Στο μήνυμά τους καταφέρονται κυρίως εναντίον του ΝΑΤΟ και άλλων Δυτικών θεσμών, ενώ κάνουν και αναφορά και στο ότι "η Ουκρανία δεν χρειάζεται ούτε την τελωνειακή ένωση με την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα

Θα μπορούσε να βάλει κάποιον σε σκέψεις όμως το γεγονός πως καλούν τον πρόεδρο Γιανούκοβιτς να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια στη χώρα, καθώς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι καταφέρονται αποκλειστικά σχεδόν - πλην μιας πρότασης - εναντίον των Δυτικών, υποψίες ότι μπορεί να αποτελεί μέρος της Ρώσικης προπαγάνδας δεν θα μπορούσαν να αποκλειστούν. Ακόμα, η παράλειψη αναφοράς στον νεοναζιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Πολωνία "εκ των έσω"(2) θα μπορούσε να συνηγορήσει επίσης σε κάτι τέτοιο.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο: λογικές όπως αυτή των Anonymous δείχνουν ξεκάθαρα τα όριά τους, ειδικά σε περιόδους έντονων κρίσεων και αναταραχής όπως αυτή που διανύουμε. Αποδεικνύεται πλέον, σε όποιον έχει μάτια και την ψυχραιμία να δει χωρίς να αναζητά μασκοφόρους σωτήρες, πως δεν μπορεί να περιμένουν οι λαοί πολλά από μασκοφόρους ανώνυμους, κι ακόμα περισσότερο τις στιγμές των μεγαλύτερων κινδύνων για αυτούς. Η διαβολή και η χειραγώγηση συμβόλων τα οποία δεν είναι ξεκάθαρο ποιον αντιπροσωπεύουν δεν είναι κάτι δύσκολο για τους αστούς. Ειδικότερα μετά την σειρά συλλήψεων μελών των Anonymous το τελευταίο διάστημα. Ακόμα όμως και να μην υπάρχει "κακόβουλη" παρέμβαση και το μήνυμα να οφείλεται σε ακτιβιστές που εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις, κανένα ξεκάθαρο μήνυμα δεν μπορεί να σταλεί υπό συνθήκες "ανωνυμίας". Γίνεται όλο και πιο φανερό πλέον, σε όποιον δεν θέλει να θρέφει αυταπάτες και φρούδες ελπίδες, πως η μόνη ελπίδα για τους λαούς βρίσκεται στην μαζική τους κινητοποιήση, στην οργάνωσή τους - και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο - σε τάξη η οποία συνειδητά διεκδικεί και παλεύει για τα δικαιώματά της.

Το μήνυμα των Ουκρανών Anonymous είναι το ακόλουθο:

Χαιρετίσματα πολίτες του κόσμου, είμαστε οι Ουκρανοί Anonymous.

Η hackτιβιστική κολεκτίβα των Anonymous είναι μερικώς διχασμένη στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό έχει να κάνει με την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ και τις αντικρουόμενες αναφορές που έρχονται από τη χώρα. Αυτό είναι λυπηρό μιας και κάποια μέλη μας, γνωρίζοντας ελλιπώς την κατάσταση, στηρίζουν τις σκοτεινές δυνάμεις που κινούνται στην Ουρανία. Τα μέλη των Anonymous στην Ουκρανία γνωρίζουν για την ανάμιξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και στην εθνική κυριαρχία της.

Οι Anonymous της Ουκρανίας στηρίζουν την ειρήνη και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα και οι φασίστες εγκληματίες που χτυπούν και δολοφονούν μέλη της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας της Ουκρανίας δεν αντιπροσωπεύουν την θέληση και τις επιθυμίες του Ουκρανικού λαού.

Ο λαός της Ουκρανίας δεν επιθυμεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει το ΝΑΤΟ στο έδαφος της χώρας του. Ο λαός της Ουκρανίας ψήφισε τον Γιανούκοβιτς για πρόεδρο σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο λαός της Ουκρανίας κάνει έκκληση στον Πρόεδρό και τη Ρωσία να βοηθήσουν για να μπει τέλος στην πολιορκία της Ουκρανίας από ναζί εγκληματίες και δολοφονικές συμμορίες. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει να δει την αγαπημένη του πρωτεύουσα, το Κίεβο, κατειλημμένη από τους ναζί δολοφόνους και καμμένη συθέμελα. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του και την δυνατότητα να αποφασίζει για τη μοίρα του χωρίς πίεση από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει ειρήνη και να ηττηθούν οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα μια για πάντα.

Στους Ουκρανούς Anonymous δεν αρέσει αυτό που τώρα γίνεται στην Ουκρανία ούτε το υποστηρίζουν. Η αποκαλούμενη αντιπολίτευση προσπαθεί να διαλύσει τη χώρα. Οι Ουκρανοί Anonymous έχουν δώσει στη δημοσιότητα emails ενός εκ των ηγετών της αποκαλούμενης αντιπολίτευσης και θα συνεχίσουν να αποκαλύπτουν τις κινήσεις της Δύσης που υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας.

Τα emails που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Anonymous αποδεικνύουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο είναι μαριονέτα της Δύσης και χρηματοδοτείται από ενδιάμεσους στην Λιθουανία. Τα emails αποδεικνύουν επίσης ότι ο Κλίτσκο έχει τραπεζικούς λογαριασμούς στη Γερμανία μέσω των οποίων χρηματοδοτείται το πραξικόπημά του από τη Δύση. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτές τις μαριονέτες. Οι μαριονέτες της Δύσης που είναι ηγέτες της αντιπολίτευσης θα βυθίσουν την Ουκρανία στο χάος.

Απευθύνουμε έκκληση στον πρόεδρο της χώρας. Ο λαός της Ουκρανίας σας καλεί, Πρόεδρε Γιανούκοβιτς, να αποκαταστήσετε την τάξη, να επαναφέρετε την ηρεμία και τη σταθερότητα και να διαλύσετε τις συμμορίες ληστών και ναζί. Οι Ουκρανοί Anonymous θα χτυπήσουν όλες τις διαδικτυακές πηγές ενίσχυσης των μισθοφόρων της Δύσης και των ναζί.

Οι Ουκρανοί Anonymous καλούν για μια Ουκρανία ενιαία και ανεξάρτητη. Η κυβέρνηση προώθησε την ενσωμάτωση της χώρας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς παρά την απροθυμία του Ουκρανικού λαού. Οι Ουκρανοί πολίτες συνειδητοποιούν πως η υπογραφή της Συμφωνίας Συνεργασίας με την ΕΕ θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Ουκρανικής οικονομίας στο εγγύς μέλλον.

Εκφράζουμε την υποστήριξή μας στον λαό της χώρας. Θέλουμε η Ουκρανική Κυβέρνηση και η ηγεσία της ΕΕ να καταλάβουν ότι ο λαός της χώρας δεν θέλουν η χώρα να γίνει δωρητής πρώτων υλών στην Ευρώπη. Η Ουκρανία πρέπει να είναι ελεύθερη. Δεν θέλουμε να εξαρτόμαστε από άλλες χώρες και οργανισμούς. Ο λαός της Ουκρανίας δεν χρειάζεται την κερδοσκοπική Συμφωνία Συνεργασίας με την ΕΕ. 

Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη να γίνει μέλος στην, υπό την ηγεσία της Ρωσίας, Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα. Δεν έχουμε ανάγκη να είμαστε υπηρέτες του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη το ΝΑΤΟ. Η Ουκρανίας δεν πρέπει να είναι υπηρέτρια κανενός.

Υποστηρίζουμε την ανεξάρτητ Ουκρανία. Δηλώνουμε πως η "Επιχείρηση Ανεξαρτησία" συνεχίζεται. Θα χτυπήσουμε όλες τις διαδικτυακές υποδομές χωρών και οργανισμών που συνιστούν απειλή για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας!

Η Συμφωνία της 21ης Φλεβάρη για την Ουκρανία

Η συμφωνία υπογράφεται (1)

Το κείμενο της συμφωνίας της 21ης Φλεβάρη που φαινόταν να βάζει τέλος στην αντιπαράθεση είναι το ακόλουθο (μετάφραση από την αγγλική του έκδοση  - παρμένο από την ιστοσελίδα του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών2):

Συμφωνία για την διευθέτηση της κρίσης στην Ουκρανία

     Ανήσυχοι με τις τραγικές απώλειες ζωών στην Ουκρανία, αναζητώντας ένα άμεσο τέλος στην αιματοχυσία, και αποφασισμένοι να βαδίσουμε στον δρόμο της πολιτικής επίλυσης της κρίσης,

      Εμείς, τα υπογραφόμενα μέρη, έχουμε συμφωνήσει στα ακόλουθα:

1. Μέσα στις επόμενες 48 ώρες από την υπογραφή της συμφωνίας, ειδικός νόμος θα εγκριθεί, θα υπογραφεί και θα δημοσιοποιηθεί, ο οποίος θα επαναφέρει το Σύνταγμα του 2004 περιλαμβανομένων των τροποποιήσεών του που έχουν εγκριθεί μέχρι σήμερα. Οι υπογράφοντες διακυρρήσουν την πρόθεσή τους να συμπτήξουν συμμαχία και να σχηματίσουν Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μέσα σε δέκα μέρες από την ψήφιση του νόμου.
2. Συνταγματική μεταρρύθμιση, η οποία θα εξισορροπεί τις εξουσίες του Προέδρου, της Κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου, θα ξεκινήσει άμεσα και θα ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβρη του 2014.
3. Θα διεξαχθούν Προεδρικές Εκλογές με την υιοθέτηση του καινούριου Συντάγματος, αλλά όχι αργότερα από το Δεκέμβρη του 2014. Νέοι εκλογικοί νόμοι θα υπογραφούν και μια καινούρια Κεντρική Εκλογική Επιτροπή θα σχηματιστεί σε αναλογική βάση και σε συμφωνία με τους κανόνες του ΟΑΣΕ και της Επιτροπής της Βενετίας.
4. Θα διεξαχθούν έρευνες για τις πρόσφατες πράξεις βίας υπό την επίβλεψη των αρχών, της Αντιπολίτευσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
5. Οι αρχές δεν θα επιβάλλουν Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης. Οι αρχές και η Αντιπολίτευση θα απέχουν από τη χρήση βίας. Το κοινοβούλιο θα εγκρίνει 3η Αμνηστία που θα καλύπτει το ίδιο εύρος παράνομων πράξεων με τον νόμο της 17ης Φλεβάρη του 2014.                          Και οι δύο πλευρές θα καταβάλλουν σοβαρές προσπάθειες για την εξομάλυνση της καθημερινότητας στις πόλεις και τα χωριά, αποσυρόμενες από διοικητικά και δημόσια κτήρια και ανοίγοντας τους δρόμους, τα πάρκα και τις πλατείες των πόλεων.                           Ο παράνομος οπλισμός θα πρέπει να παραδοθεί στα σώματα του Υπουργείου Εσωτερικών εντός 24 ωρών από τη στιγμή που ο ειδικός νόμος, που αναφέρεται στο πρώτο σημείο του παρόντος εγγράφου, θα τεθεί σε ισχύ. Μετά την προαναφερόμενη περίοδο όλες οι περιπτώσεις παράνομης κατοχής και αποθήκευσης οπλισμού θα αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τον Ουκρανικό νόμο. Οι δυνάμεις των Αρχών και της Αντιπολίτευσης θα πρέπει να αποχωρήσουν από τα σημεία αντιπαράθεσής τους. Η Κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει τις Δυνάμεις Ασφαλείας αποκλειστικά για την διαφύλαξη της φυσικής υπόστασης των Δημοσίων Κτηρίων.
6. Οι Υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας, καθώς και ο Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας κάνουν έκκληση για άμεσο τερματισμό της βίας και της αντιπαράθεσης

          Κίεβο, 21 Φλεβάρη 2014

Την παραπάνω συμφωνία κλήθηκαν να υπογράψουν ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς ως Πρόεδρος της Ουκρανίας, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης Βιτάλι Κλίτσκο (του κόμματος UDAR), Όλεγ Τιάχνιμποκ (του Svoboda) και Αρσένι Γιάτσενιουκ (του κόμματος "Πατρίδα").

Μάρτυρες ήσαν οι: Radoslaw Sikorski (ΥΠΕΞ της Πολωνίας), Frank-Walter Steinmeier (ΥΠΕΞ της Γερμανίας), Laurent Fabius (ΥΠΕΞ της Γαλλίας) Vladimir Lukin (Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας).

*Ο Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Λούκιν δεν υπέγραψε το κείμενο της Συμφωνίας

Για την νέα όξυνση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Οι Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ο ρόλος τον ΜΜΕ και η εκκωφαντική απουσία του λαϊκού παράγοντα...

Το βράδυ της Τρίτης 19 Φλεβάρη σηματοδότησε το τέλος της "Ολυμπιακής εκεχειρίας" για την διαμάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη στο έδαφος της Ουκρανίας από τα τέλη Νοέμβρη κι έχει κατοχυρωθεί διεθνώς με το όνομα Euromaidan (Ευρωπλατεία). Φυσικά θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σότσι αποτέλεσαν την αιτία για την "κατασίγαση των παθών τις δύο εβδομάδες που προηγήθηκαν της προχθεσινής Τρίτης - άλλωστε βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη με 3 ημέρες να απομένουν για την ολοκλήρωσή τους. Σε μια σύγκρουση με τόσο σύνθετο και με ιστορική διαδρομή υπόβαθρο (όπως περιγράφεται αναλυτικά σε προηγούμενη ανάρτηση1) σίγουρα δεν χωρούν απλοϊκές ερμηνείες της εξέλιξης των γεγονότων. Αντιθέτως, με τον έντονα διαστρεβλωτικό ρόλο των ΜΜΕ και με παντελή την απουσία της οργανωμένης παρέμβασης του παράγοντα "εργαζόμενοι", κάθε τοποθέτηση μιας αριστερής λογικής οφείλει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτική και προσεκτική, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει να αποκτήσουν τον χαρακτήρα ιλαροτραγωδίας λίαν συντόμως...2

Η συνέντευξη μιας Ουκρανής αυτόνομης3

Ουκρανοί νεοναζί συγκρούονται με την
(ειδικές δυνάμεις καταστολής) 

Ενδεικτικό της έλλειψης πληροφόρησης από την "άλλη μεριά" αυτήν του κινήματος είναι το γεγονός ότι από τις ελάχιστες τέτοιες πηγές που μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο είναι και η εν λόγω συνέντευξη. Έχοντας ανέβει και σε μετάφραση στα ελληνικά(4) στο Indymedia, μάλλον έχει κάποιο νόημα να εξετάσει κανείς τα όσα λέγονται σε αυτήν.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον κατά την άποψή μου εμφανίζει η πρώτη συνέντευξη της συγκεκριμένης συντρόφισσας στον ίδιο διαδικτυακό τόπο5. Δίνει την δυνατότητα να αποκτήσει κανείς μια γενικότερη εικόνα του (αναρχικού) κινήματος στην Ουκρανία. Εκεί μαθαίνουμε λοιπόν πως η συλλογικότητα της οποίας αποτελεί μέλος απαρτίζεται από 20-25 άτομα στο Κίεβο και 15 στο Χάρκοβο. Αυτό σημειώνεται όχι για να υπάρξει η όποια απαξίωση των λεγομένων της συντρόφισσας αλλά γιατί τη στιγμή που οπλισμένες νεοναζιστικές πολιτοφυλακές των μερικών χιλιάδων κάνουν εφόδους - σε τέλεια στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία - και καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια η διαφορά στους αριθμούς είναι μάλλον ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί.
Από εκεί και πέρα - παραμένοντας πάντα στην πρώτη συνέντευξη - ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα είχε ένα νόημα να συγκρατήσει κανείς είναι η επιρροή που υποστηρίζεται πως έχει αποκτήσει το νεοναζιστικό Svoboda στα μορφωμένα μεσαία στρώματα σε αστικές περιοχές και ιδιαίτερα στο Κίεβο (κάτι που έρχεται σε σχετική αντίστιξη με τα κοινωνικά στρώματα στα οποία φαίνεται να έχουν απεύθυνση οι "δικοί μας" νεοναζί), καθώς και η σκιαγράφηση κάποιων τάσεων που αναπτύσσονται στο αναρχικό (;) κίνημα στην Ουκρανία. Έτσι, διαβάζοντας τη συνέντευξη, μαθαίνει κανείς για τάσεις "αναρχοεθνικισμού" (Dimitrov Kutchinsky) οι οποίες μάλιστα χαρακτηρίζονται "δημοφιλείς". Με τον Νέστορ Μάχνο να παρουσιάζεται σαν "εθνικιστής πατριώτης" που πολέμησε τους Μπολσεβίκους, τα ζητήματα ισότητας φύλων να εξοβελίζονται στις καλένδες της επανάστασης και άλλα παρόμοια, φαίνεται πως στις τάξεις του ουκρανικού αναρχικού κινήματος κερδίζει συνεχώς έδαφος η αναφορά στην "τρίτη θέση" (Terza Posizione6). Αναφορά που προσομοιάζει επικίνδυνα στις απαρχές της ιταλικής φασιστικής παράδοσης.

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να γίνουν αντιληπτά και όσα λέγονται στην 2η συνέντευξη. Εντύπωση νομίζω πως θα προκαλούσε στον καθέναν η μη αναφορά τα αίτια των κινητοποιήσεων του γενικότερου εθνολογικού και γλωσσολογικού διχαστικού υποβάθρου που υπάρχει στην Ουκρανία και ο περιορισμός στα ζητήματα της ανέχειας. Πολύ περισσότερο που σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις της Αραβικής Άνοιξης ή της Τουρκίας η Ουκρανία είναι μια κοινωνία γηράσκουσα (παρόμοιας ηλικιακής σύνθεσης με την ελληνική) με μέσο όρο ηλικίας των κατοίκων της τα 41 χρόνια - στην Τουρκία ο ανάλογος μέσος όρος κινείται στα 23 χρόνια (αναλυτική αναφορά σε αυτά τα ζητήματα σε προηγούμενη ανάρτηση1).

Αυτό το στοιχείο μπορεί να μην σημαίνει πως τα οικονομικά κίνητρα και η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου δεν παραμένουν ίσως κυρίαρχα. Σημαίνει όμως την σχετική υποβάμισή τους και την σχετική αναβάθμισης άλλων παραγόντων όπως οι εθνολογικές,γλωσσολογικές και θρησκευτικές διαφορές (παρόντες και οι τρεις στην Ουκρανία). Παραγνωρίζοντας κανείς τέτοιους παράγοντες είναι αδύνατον να κατανοήσει τις σημερινές εξελίξεις στην Ουκρανία. Τέλος, εντύπωση επίσης προκαλεί το γεγονός ότι δεν γίνεται αναφορά στο ότι οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων γίνονται από στρατιωτικού τύπου πολιτοφυλακές των φασιστών.

Εν κατακλείδι, νομίζω πως θα μπορούσε κανείς να τα καταλάβει την πρόταση του συνθήματος "στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σας, όχι τους φασίστες σας", φαίνεται όμως αρκετά δύσκολο να κατανοήσει κανείς πως γίνεται να στηρίξει κανείς αυτές τις κινητοποιήσεις χωρίς επί της ουσίας να στηρίζει τους φασίστες. Ενδεικτικό ως προς αυτό τον προβληματισμό είναι το γεγονός (αναφέρεται στην πρώτη συνέντευξη της συντρόφισσας) πως όχι μόνο δεν υπάρχουν συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης ούτε στα σπάργανα, αλλά - αντίθετα - όποιος προσπαθεί να ανοίξει ζητήματα πέραν του "να πέσει ο Γιανούκοβιτς" (ουγκ!) χαρακτηρίζεται προβοκάτορας και καταστέλλεται. Σ' αυτό το σημείο θα επανέλθω ξανά στο τέλος.

Ο ρόλος των Ιμπεριαλιστών στην εν εξελίξει σύγκρουση στην Ουκρανία.

Σε αυτό το τοπίο καμμένης γης από μεριάς Αριστερών δυνάμεων όποιας έκφανσης φαίνεται πως οι Ιμπεριαλιστές και οι διάφορες μερίδες της αστικής τάξης της Ουκρανίας "παίζουν μπάλα" μόνοι τους και σε ανοιχτό γήπεδο. Φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις παίκτες στο συγκεκριμένο παιχνίδι λοιπόν, η Ρωσία, η ΕΕ δηλαδή η Γερμανία, και οι ΗΠΑ. Οι επιδιώξεις και η σχετική τοποθέτηση του καθενός θα είχε λοιπόν μια σημασία να σκιαγραφηθούν.

Η περίπτωση της Γερμανίας.

Όλεγ Τιάχνιμποκ

Με δεσμούς με την περιοχή από τον 18ο αιώνα και την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους" με έδρα τη Βιέννη (Αψβούργοι), αλλά πολύ περισσότερο κατά την περίοδο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει σε αρκετές περιπτώσεις τους εθνικιστές Ουκρανούς του δυτικού μέρους της χώρας ως μέσα υπηρέτησης των συμφερόντων της στην περιοχή (φυσικά οι εθνικιστές Ουκρανοί "αδειάζονταν" στο τέλος και οι δικοί τους "ιδιαίτεροι" στόχοι ποτέ δεν επιτυγχάνονταν). Ψάχνοντας λοιπόν τον νέο Στεπάν Μπαντέρα (7) της σύγχρονης εποχής, η Γερμανία - και συγκεκριμένα το CSU και το Ίδρυμα Κόνραντ Άντεναουερ - φαίνεται πως το βρίσκουν στο πρόσωπο του - για μεγάλο διάστημα κατοικοεδρεύοντα στην Γερμανία, πρώην μποξέρ - Βιτάλι Κλίτσκο (το κόμμα του UDAR αναδείχτηκε τρίτο στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του 2012).

Επειδή όμως το αίμα νερό δεν γίνεται, το Βερολίνο κλείνει το μάτι και στους νεοναζί, με τον Γκίντο Βέστερβελλε - πρωήν υπουργό εξωτερικών - να κατεβαίνει πλάι πλάι στους δρόμους του Κιέβου με τον Όλεγ Τιάχνιμποκ, ηγέτη του νεοναζιστικού Svoboda.

Όλεγ Τιάχνιμποκ

Το θέμα για την Γερμανία περιπλέκεται στο εξής σημείο. Έχοντας αναπτύξει στενές σχέσεις με την Ρωσία από τη δεκαετία του 2000 κι έπειτα - για την διαφοροποίηση των προμηθευτών ενέργειάς του και άλλους λόγους - το Βερολίνο φαίνεται ιδιαίτερα απρόθυμο αυτή τη στιγμή να προβεί σε ριζικές επιλογές και προκρίνει την επιφυλακτικότητα και την αναμονή όσο οι εξελίξεις στην Ουκρανία του επιτρέπουν κάτι τέτοιο8. Αυτή ακριβώς η απροθυμία της ΕΕ και της Γερμανίας να κινηθεί επιθετικότερα εναντίον του Γιανούκοβιτς είναι που προκαλεί το "Fuck the EU" της Βικτόρια Νούλαντ στην υποκλαπείσα και έπειτα δημοσιευθείσα (μάλλον ρωσικός δάκτυλος από πίσω) συνομιλία της με τον Ουκρανό πρέσβη στο Κίεβο9.

Σ' αυτήν την απροθυμία της Γερμανίας να δράσει ανοιχτά νομίζω πρέπει να αποδοθεί και η αναβάθμιση του ρόλου της Πολωνίας σε ότι αφορά την Ουκρανία στα πλαίσια της ΕΕ παρά τις όποιες μεγαλοϊδεατικές ονειρώξεις μπορεί να έχουν οι Πολωνοί. Η "Νέα Ευρώπη φαίνεται λοιπόν να "γερμανοποιείται" και να είναι πρόθυμη να δράσει ως σκυλάκι της Γερμανίας αυτή τη φορά και όχι των ΗΠΑ (πόλεμος στο Ιράκ το 2003).

Η περίπτωση των ΗΠΑ.

Αρσένι Γιάτσενιουκ

Οι κινήσεις των ΗΠΑ είναι πιο επιθετικές. Με άνθρωπό τους τον Αρσένι Γιάτσενιουκ - διάδοχο της φυλακισμένης πλέον Γιούλια Τιμοσένκο και δεύτερο στις βουλευτικές εκλογές το 2012 - και ως πιο πεπειραμένοι παγκόσμιοι χωροφύλακες, φαίνεται να μην έχουν πολλές αναστολές. Βάζοντας τον ΟΗΕ και άλλα όργανά τους μπροστά - και λόγω της απροθυμίας της Γερμανίας για πιο ενεργή ανάμειξη στο προσκήνιο - επιδιώκει άμεσες αλλαγές. Άλλωστε της βγαίνει. Στην Αίγυπτο κατάφερε να αλλάξει άρδην την κατάσταση με στρατιωτικό πραξικόπημα, στην Τουρκία αυξάνει την πίεση εναντίον του Ερντογάν, και για άλλη μια φορά προσπαθεί να αλλάξει τους συσχετισμούς υπέρ της στη Βενεζουέλα παράλληλα με όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία. Αντιπαθώντας τον Τιάχνιμποκ και τους νεοναζί περισσότερο γιατί είναι μάλλον πιόνια της Γερμανίας και όχι εξ αιτίας ιδεολογικών αντιπαθειών (άλλωστε όταν πρόκειται για ζώνες επιρροής αυτά είναι λεπτομέρειες) φαίνεται πως έχει σαν στόχο να ελέγξει τον έτερο δρόμο προμήθειας ενέργειας της ΕΕ (η συμφωνία με το Ιράν, ο πόλεμος στο Ιράκ και η αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο φαίνεται προς το παρόν να σιγουρεύουν τον έλεγχό της στη μέση ανατολή) και να επιφέρει ένα καίριο πλήγμα στα σχέδια της Ρωσίας για την ανασύσταση του οικονομικού χώρου της πρώην ΕΣΣΔ μέσω της Ευρασιατικής Οικονομικής κοινότητας. Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή. Εξυπηρετείται έτσι και ο στρατηγικός της στόχος που είναι η αποτροπή περεταίρω προσέγγισης Γερμανίας-Ρωσίας.

Η περίπτωση της Ρωσίας.

Βίκτορ Γιανούκοβιτς

Μετά την περίοδο της αποσύνθεσης που ακολούθησε την διάλυση της ΕΣΣΔ το βαθύ στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο της Ρωσίας αντέδρασε και βρήκε τον σωτήρα στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Έκτοτε υπήρξε ανασυγκρότηση της οικονομίας και ανάκαμψη της Ρωσίας βασισμένη κυρίως στον ορυκτό της πλούτο (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ). Για να ξεπεράσει αυτή τη μονομέρια και αδυναμία η Ρωσία έχει από ανάγκη αναβάθμισης του ρόλου και για αυτό θέτει νεόυς, πιο φιλόδοξους στόχους (φυγή προς τα μπρος;).

Ο στόχος αυτός λέγεται Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (σχεδιάζεται για το 2015). Τέτοια ένωση όμως δεν μπορεί να υπάρξει κι ας την "απαρτίζουν" ήδη η Ρωσία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν (με Κιργιστάν και Αρμενία να έχουν εκδηλώσει ήδη ενδιαφέρον. Άνθρωπός της ο νυν πρόεδρος Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Όπλα της το μεγάλο κομμάτι του ρωσόφωνου πληθυσμού, το γεγονός πως στο φιλορωσικό ανατολικό κομμάτι βρίσκεται η βιομηχανική ραχοκοκκαλιά της Ουκρανίας και ο ρωσικός ναύσταθμος του στόλου της Μαύρης Θάλασσας στην Κριμαία.

Πως διαμορφώνονται τα "στρατόπεδα";

Η ερώτηση αυτή είναι δύσκολο να απαντηθεί με βεβαιότητα. Η Γερμανία φαίνεται να έχει αναβαθμίσει την θέση της στη σκακιέρα σε σχέση με το παρελθόν, διαθέτοντας πλέον πέραν από τον ανεπίσημο (νεοναζί) και τον επίσημο-κοστουμαρισμένο παίχτη της (Κλίτσκο). Οι αμερικανοί, ως ηγεμονεύουσα ιμπεριαλιστική δύναμη διεθνώς έχουν σίγουρα πολλούς κρυμμένους άσσους στο μανίκι τους και μεγαλύτερη εμπειρία από όλους στην ανατροπή καθεστώτων. Οι Ρώσοι από τη δική τους μεριά είναι αυτοί που έχουν ίσως τα περισσότερα να χάσουν, οπότε δύσκολα θα κάνουν και πίσω.

Παρά το πλήγμα στις σχέσεις τους μετά τις αποκαλύψεις Σνόουντεν, θα διακινδύνευα να πω πως οι σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ είναι απείρως ισχυρότερες από ότι ΗΠΑ-Ρωσίας ή Γερμανίας Ρωσίας. Συνεπώς έστω και με διαφοροποιήσεις ΗΠΑ και Γερμανία πρέπει να θεωρούνται μάλλον από την ίδια μεριά απέναντι στους Ρώσους. Σε κάθε περίπτωση, το κυρίαρχο δίπολο και άρα ο κύριος ανταγωνισμός θα πρέπει να εντοπίζεται ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία (η διαρροή της συνομιλίας Νούλαντ μάλλον επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο).

Χωρίς να σημαίνει πως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει10, θα πρέπει όμως παρ' όλα αυτά να θεωρείται η πιθανότερη συμμαχία. Σίγουρα όμως πρέπει να ειπωθεί ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί είναι σαν τα παγόβουνα. Για κάθε 1/10 που φαίνεται πάνω από την επιφάνεια, υπάρχουν άλλα 9/10 που παραμένουν κρυμμένα. Πρέπει συνεπώς να είμαστε επιφυλακτικοί στις κρίσεις μας και θα χρειαστεί χρόνος ίσως μέχρι να υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να κάνουν το τοπίο του τι συμβαίνει στην Ουκρανία στο επίπεδο των Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πιο ξεκάθαρο.

Ο ρόλος των ΜΜΕ.

Από την απόπειρα τηλεοπτικού πραξικοπήματος εναντίον του Τσάβες και τους embedded δημοσιογράφους στον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ διεθνώς έχει καταστεί κυρίαρχα προπαγανδιστικός. Όχι ότι δεν ήταν ποτέ τέτοιος νωρίτερα ίσως, αλλά σίγουρα έκτοτε έχει υπάρξει μια τομή και λόγω της ενδυνάμωσης της θέσης και των δυνατοτήτων των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης.

Στην περίπτωση της Ουκρανίας δεν μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Η παρουσία των νεοναζί παρασιωπάται, αυτοί που "καταδικάζουν την βία από όπου κι αν προέρχεται" ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους Ουκρανούς διαδηλωτές και το δικαίωμα στην διαδήλωση - ακόμα και την μη ειρηνική - που καταπατάται κ.ο.κ. Το νέο στοιχείο ίσως είναι διάφορα γλυκανάλατα βιντεάκια στο  με πρωταγωνιστές από τη Ρουσλάνα της Eurovision μέχρι τον Ρόκο και διάφορες γλάστρες στη χώρα μας11,12, οι οποίοι καλούν σε συμπαράσταση στον Ουκρανικό λαό. Ειδικά για τους εγχώριους θα είχε ενδιαφέρον να μάθει κανείς πως τους φυτεύτηκε η ιδέα μιας και να την κατέβασε το κεφάλι τους από μόνο του αποκλείεται.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Κίεβο σήμερα (από bbc.co.uk)

"Όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια" λέει ο θυμόσοφος λαός και δεν θα μπορούσε να βρεθεί πιο κατάλληλη έκφραση για να περιγράψει το τι συμβαίνει στην Ουκρανία, τουλάχιστον σε ότι αφορά το λαό της. Με τους νεοναζί στους δρόμους και από πάνω να ερίζουν οι ιμπεριαλιστές νομίζω πως δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πιο δυσοίωνο σενάριο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα και μόνο ίσως οι εμπειρίες του λαού και η οργάνωση της εργατικής τάξης ως τάξης για τον εαυτό της θα μπορούσαν να δώσουν κάποια αχτίδα ελπίδας, αυτό όμως όχι στο άμεσο μέλλον. Προς το παρόν σκοτάδι!

Όπως και να έχει φαίνεται πως η ώρα της αποφασιστικής σύγκρουσης πλησιάζει. Η κυβέρνηση από χθες καταγγέλλει την αντιπολίτευση για την κλοπή όπλων - πράγμα που μάλλον σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση των νεοναζί - η αντιπολίτευση αρχίζει να τα χρησιμοποιεί στους δρόμους και τα χειρότερα φαίνεται να μην αργούν. Αλλαγή του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Ουκρανικού στρατού από τον Γιανούκοβιτς και η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Το σπάσιμο από τους νεοναζί σήμερα το πρωί της εκεχειρίας που συμφωνήθηκε χθες βράδυ δημιουργεί ερωτήματα και θα μπορούσε να αποτελέσει τον αστάθμητο παράγοντα και συνάμα τον καταλύτη της όλης ιστορίας.

Η αντιπροσωπεία Γαλλίας-Γερμανίας-Πολωνίας μόλις αποχώρησε από το Κίεβο και πλέον όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Ο εφησυχασμός της συντρόφισσας από την Ουκρανία πως η χώρα της δεν θα αφεθεί να βυθιστεί στον εμφύλιο λόγω του οικονομικού της μεγέθους ίσως φαντάζει πλέον αφελής. Η κατάσταση θυμίζει όλο και περισσότερο εικόνες από Γιουγκοσλαβία και Σεράγεβο. Μόνο που δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για το Σεράγεβο του 1990 ή το Σεράγεβο του 1914...

Για τις εξελίξεις στην Ουκρανία

Εικόνα των κινητοποιήσεων στο Κίεβο (από en.wikipedia.org)

Πάνω από δύο μήνες έχουν περάσει από την 21η Νοέμβρη 2013 οπότε και ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις στη χώρα. Κινητοποιήσεις που έχουν οδηγήσει στην σημαντικότερη κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα στην σύγχρονη ιστορία της - από την ανεξαρτητοποίηση της μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 - ξεπερνώντας ακόμα και εκείνη της αποκαλούμενης "πορτοκαλί επανάστασης" το 2004. Υπό το όνομα Euromaidan - δηλαδή "Ευρωπλατεία" - έχουν οδηγήσει τα πράγματα σε τέτοια όξυνση που πλέον όλα τα ενδεχόμενα για το μέλλον της Ουκρανίας να φαντάζουν ανοιχτά1

Σε ένα σύνθετο κοινωνικό περιβάλλον - για εθνολογικούς, ιστορικούς, πολιτισμικούς αλλά και γεωγραφικούς λόγους - και στο υπόβαθρο που διαμορφώνει η επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση της χώρας, οι τοποθετήσεις και οι προβλέψεις σίγουρα δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε ασφαλείς. Οργανωμένες πολιτοφυλακές κι από τις δύο πλευρές, κρίσιμη γεωστρατηγική θέση της χώρας και υπολογίσιμο πληθυσμιακό και οικονομικό μέγεθος είναι σίγουρα παράγοντες που προσδίδουν στις εξελίξεις ευρύτερη σημασία από την τοπική τους όμως, και καθιστούν αναγκαία την απόπειρα τοποθέτησης - έστω με επιφυλάξεις. Πόσο μάλλον για την αριστερά, σε μια περίσταση στην οποία η κάθοδος των μαζών στο δρόμο δεν την περιλαμβάνει καν στο κάδρο - σε αντίθεση με τους φασίστες2 - και συνεπώς το απλοϊκό σχήμα "φωνή λαού - οργή θεού" δεν βρίσκει εύκολα γραμμικές αποτυπώσεις, αλλά - αντίθετα - θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσφαλμένες τοποθετήσεις και συμπεράσματα(χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η υπογραφή του Ζίζεκ σε κείμενο διανοουμένων που στηρίζουν τις κινιτοποιήσεις3).

Το ιστορικό υπόβαθρο

Κοινοπολιτεία Πολωνίας - Λιθουανίας

Τόσο στην πορεία συγκρότησής του όσο και στο παρόν, ο Ουκρανικός κοινωνικός σχηματισμός εμφανίζει μια σειρά ιδιομορφιών που του προσδίδουν ιδιαίτερη ετερομορφία και ως εκ τούτου αστάθεια. Πέραν της αναφοράς στους Ρως του Κιέβου και στο βασίλειό τους ως προπατόρων τους, ο βόρειος σύγχρονος γεωγραφικός χώρος της Ουκρανίας από το 1132 κι έπειτα - διάλυση του βασιλείου των Ρως του Κιέβου - περνά διαδοχικά υπό Μογγολική, Πολωνική και Λιθουανική κατοχή τα επόμενα 500 χρόνια με κοζάκικες στρατιές να δραστηριοποιούνται στις ανατολικές περιοχές της - ελέγχοντάς τες σε μεγάλο βαθμό - από το τελευταίο τέταρτο του 16ου αιώνα κι έπειτα. Οι τελευταίοι εξεγέρθηκαν εναντίον της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας το 1648 δημιουργώντας προσωρινά μια κοζάκικη ηγεμονία (Hetmanate) η οποία μπροστά στις επιλογές της υποταγής στην Πολωνία, της συμμαχίας με την Οθωμανική αυτοκρατορία και της συμμαχίας με την Τσαρική Ρωσία επέλεξε την τελευταία. Ενσωματώθηκε και επίσημα σε αυτήν τελικά το 1654 με την συνθήκη του Περεγιασλάβ (Pereyaslav). 

Κοζάκικη Ηγεμονία (Hetmanate)

Ο ρωσοπολωνικός πόλεμος που ακολούθησε έληξε το 1667 και είχε σαν αποτέλεσμα την διάλυση του Πολωνικού βασιλείου και τον διαμελισμό του ανάμεσα σε Ρωσία, Πρωσία και Αυστροουγγαρία, με την τελευταία να προσαρτά τη Γαλικία - τη σημερινή δυτική Ουκρανία. 
Σε ότι αφορά το κομμάτι της Κριμαϊκής χερσονήσου και την ευρύτερη περιοχή της νότιας Ουκρανίας, μετά τις Μογγολικές κατακτήσεις (Χρυσή Ορδή), το διάστημα 1441-1783 υπήρξε με αυτόνομη μορφή ως Χανάτο της Κριμαίας (Crimean Khanate) αποτελώντας επί της ουσίας προτεκτοράτο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ιδρυμένο από Μογγολικές φυλές (οι μετέπειτα Τάταροι) που εγκατέλειψαν την νομαδική ζωή, άκμασε κατά περιόδους. Εξασθενημένο από εσωτερικές διαμάχες και από Κοζάκικες επιθέσεις, προσαρτήθηκε τελικά στη Τσαρική Ρωσία από τη "Μεγάλη"  Αικατερίνη το 1783 ως Κυβερνείο της Ταυρίδας.

Το "Χανάτο" (Khanate) της Κριμαίας

Οι έντονοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και στρατιωτικοί ανταγωνισμοί ολόκληρης αυτής της περιόδου δεν καταλάγιασαν παρά μόνο στις αρχές του 19ου αιώνα ο οποίος και βρίσκει το σημερινό γεωγραφικό χώρο της Ουκρανίας ως κομμάτι της Τσαρικής Ρωσίας - πλην της Γαλικίας που παραμένει υπό Αυστροουγγρική κυριαρχία. Από την περίοδο της "Ουκρανικής ενοποίησης" - πλην Γαλικίας - υπό ρωσική κυριαρχία επί "Μεγάλης Αικατερίνης"- και με ενθάρρυνση της τελευταίας - υπάρχει σημαντική εισροή στην περιοχή μεγάλου αριθμού Γερμανών αποίκων με σκοπό την αραίωση των τουρκογενών πληθυσμών του νότου αλλάζοντας έτσι τη δημογραφική σύνθεση της περιοχής. Αλλαγή η οποία συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα αυτή τη φορά με την αναχώρηση πληθυσμών προς εποικισμό της Σιβηρίας και της Κεντρικής Ασίας (περίπου 1,6 εκατομμύριο γηγενείς Ουκρανοί καθ' όλη τη διάρκεια του αιώνα). Σ' αυτόν τον αιώνα υπήρξε και η ανάπτυξη των πρώτων εθνικιστικών και σοσιαλιστικών κινημάτων στην περιοχή με τα πρώτα να αναπτύσσουν το κέντρο της δραστηριότητάς τους στην Γαλικία, λόγω της σχετικά πιο φιλελεύθερης πολιτικής κατάστασης στην Αυστροουγγαρία σε σχέση με την Τσαρική Ρωσία.

Η Ουκρανία στον 20ο αιώνα

Το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου θα βρει τους Ουκρανούς να μάχονται τόσο με τη μεριά της Αυστροουγγαρίας και των Κεντρικών Δυνάμεων όσο και με τη μεριά της Ρωσίας και την Αντάντ. Έτσι, 3,5 εκατομμύρια Ουκρανών πολέμησαν για τον τσαρικό Αυτοκρατορικό στρατό και 250.000 για τον στρατό της Αυστροουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι αρχές της Αυστροουγγαρίας συγκρότησαν την "Ουκρανική Λεγεώνα" και την έριξαν στην αντιπαράθεση με την Αυτοκρατορική Ρωσία. Αυτή η Λεγεώνα αποτέλεσε την μαγιά από την οποία προέκυψε ο "Ουκρανικός στρατός της Γαλικίας" ο οποίος πολέμησε τόσο τους Μπολσεβίκους όσο και τους Πολωνούς κατά την περίοδο που ακολούθησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1919-1923).

Η Ουκρανία το 1918

Με το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τόσο η Ρωσική όσο και η Αυστροουγγρική αυτοκρατορία είχαν καταρρεύσει. Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 επικράτησε και επαναναδυόταν ένα κίνημα ανεξαρτησίας με έντονα το Κομμουνιστικά χαρακτηριστικά. Την περίοδο 1917-1920 πολλά διαφορετικά Ουκρανικά κράτη υπήρξαν παρωδικά. 

Η Ουκρανία τον Μάρτη του 1919

Η Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας και η Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία στις περιοχές της πρώην Ρωσικής αυτοκρατορίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας και η Δημοκρατία του Hutsul. Σ΄ αυτό το σκηνικό ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, κατά τη διάρκεια του οποίου στον νότο της Ουκρανίας αναπτύχθηκε το αναρχικό κίνημα του "Μαύρου Στρατού" υπό τον Νέστορ Μάχνο.

Η Ουκρανία τον Νοέμβρη του 1919

Η Ουκρανία τον Μάρτη του 1920

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας ηττήθηκε από την Πολωνία στον Ουκρανοπολωνικό πόλεμο και έπαψε να υφίσταται. Οι πολωνοί με τη σειρά τους όμως ηττήθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό στην επίθεση που εξαπέλυσαν προς το Κίεβο.

Η Ουκρανία τον Ιούνη του 1920

 Σύμφωνα με την Συνθήκη της Ρήγας που συνήφθει μεταξύ των Πολωνών και των Σοβιετικών, η δυτική Ουκρανία ενσωματώθηκε στην Πολωνία η οποία με τη σειρά της αναγνώρισε την Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας τον Μάρτη του 1919.

Η Ουκρανία τον Αύγουστο του 1920

Με την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας στην Ουκρανία, η χώρα έχασε περίπου το μισό της έκτασης που διεκδικούσε για λογαριασμό της. Η ανατολική Γαλικίακαι η Βολυνία πέρασαν υπό τον έλεγχο της Πολωνίας, οι βάλτοι του Πριπιάτ παραχωρήθηκαν στη Λευκορωσία, κάποιες βορειοανατολικές περιοχές της στη Ρωσία, Δυτικά του Δνείστερου δημιουργήθηκε η Μολδαβική αυτονομία, η Μπουκοβίνα προσαρτήθηκε στην Ρουμανία και τα εδάφη της "Καρπαθιακής Ρουθηνίας" παραχωρήθηκαν - ύστερα από παρέμβαση των ΗΠΑ - στην νεοσυσταθείσα Τσεχοσλοβακία. Η Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας συμμετείχε το 1922 στην ίδρυση της ΕΣΣΔ.

Τα εδάφη της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρωσίας το 1922

Η ανατολική Γαλικία και η Βολυνία επαναπροσαρτήθηκαν στην ΣΣΔΟ μετά την εισβολή των ναζί στην Πολωνία και την διάλυση της τελευταίας στη βάση του συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, παρά το γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία του ουκρανικού λαού πολέμησε με τον Κόκκινο Στρατό και τη Σοβιετική Αντίσταση λυσσαλέα τους ναζί, στα εδάφη της Δυτικής Πολωνίας δημιουργήθηκαν ένοπλες ομάδες που πολέμησαν είτε ανοιχτά (Ουκρανικός Απελευθερωτικός Στρατός) είτε συγκαλυμμένα (Ουκρανικός Αντάρτικος Στρατός) στο πλευρό των ναζί. Κομμάτι του πληθυσμού της Δυτικής Ουκρανίας που μόλις το 1939 είχε προσαρτηθεί στην ΕΣΣΔ χαιρέτησε τους ναζί ως απελευθερωτές. Στην επέτειο των 300 χρόνων της Συνθήκης του Περεγιασλάβ, το 1954, παραχωρήθηκε στην Ουρανία η Χερσόνησος της Κριμαίας ως δώρο για "την αρμονική συνύπαρξη τριών αιώνων. Σ' αυτήν την έκταση την βρήκε και η ανεξαρτητοποίησή της το 1991.

Η σύγχρονη Ουκρανία

Με την διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ουκρανία αποτελούσε τη δεύτερη τη τάξη οικονομία της ένωσης μετά από αυτήν της Ρωσίας. Ενδεικτικό για το ειδικό της βάρος είναι το γεγονός πως το ΑΕΠ της ήταν τετραπλάσιο αυτού της τρίτης σε κατάταξη Σοβιετικής Δημοκρατίας. Η αγροτική της παραγωγή αποτελούσε περισσότερο από το 1/4 της Σοβιετικής αγροτικής παραγωγής. Η κτηνοτροφική της παραγωγή προμήθευε με σημαντικές ποσότητες το σύνολο της Ένωσης. Έχοντας επίσης μια αρκετά διαφοροποιημένη βιομηχανική παραγωγή (ορυχεία εξόρυξης άνθρακα, χαλυβουργία κλπ) προμήθευε τις υπόλοιπες χώρες της Ένωσης με μηχανολογικό εξοπλισμό. 

Για περίπου μια δεκαετία στη συνέχεια, η Ουκρανία γνώρισε ρυθμούς ανάπτυξης που άγγιζαν ακόμη και το 7%. Το 2008 όμως, εξαιτίας της πτώσης των διεθνών τιμών του χάλυβα - το κύριο εξαγωγικό προϊόν της χώρας - αλλά και της έκθεσης της χώρας στη διεθνή οικονομική κρίση αυτή η περίοδος έλαβε τέλος. Το 2009, μετά από συμφωνία που προηγήθηκε τον Νοέμβρη του 2008 με το ΔΝΤ αλλά "κόλλησε" λόγω της μη εμπέδωσης των μεταρρυθμίσεων που ζητούσε το ΔΝΤ η οικονομία της συρρικνώθηκε κατά 15% - ανάμεσα στις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις παγκοσμίως. Μετά από συμφωνία με τη Ρωσία που της προσέφερε χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου - με αντάλλαγμα την επέκταση της ενοικίασης από την τελευταία της ναυτικής βάσης της στην Κριμαία - και νέα συμφωνία χρηματοδότησης με τον ΔΝΤ τον Απρίλη και τον Αύγουστο του 2010 αντίστοιχα, η χώρα επανήλθε σε τροχιά ασταθούς ανάπτυξης το 2010 και το 2011, ανάπτυξη που βασίστηκε κυρίως στις εξαγωγές. Νέες επιπλοκές με το ΔΝΤ λόγω του μη προχωρήματος μεταρρυθμίσεων στις αρχές του 2011 οδήγησαν τελικά τη χώρα ξανά στην ύφεση από το δεύτερο εξάμηνο του 2012 και μετά(4).

Μπορεί η Ουκρανία να θεωρηθεί ως ενιαίος κοινωνικός σχηματισμός;

Η σκιαγράφηση της ιστορικής πορείας μέσα από την οποία έφτασε στο σήμερα η Ουκρανία πέρα από την αξία της ως τέτοια, αποκτά επιπλέον σημασία για έναν επιπλέον λόγο. Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις τόσο στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και διεθνώς τα τελευταία χρόνια (Αραβική Άνοιξη, Βραζιλία, Τουρκία) στην Ουκρανία υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση. Ο πληθυσμός της ΔΕΝ αυξάνεται και δεν έχει το ίδιο δημογραφικό δυναμικό με τις υπόλοιπες χώρες που αναφέρθηκαν. Ενδεικτικό για αυτό το γεγονός είναι το ότι στην Τουρκία η μέση ηλικία του πληθυσμού βρίσκεται στα 29 έτη, ενώ στην Ουκρανία βρίσκεται στα 40 και βαίνει αυξούμενη. Αυτό το γεγονός κάνει τις επιπτώσεις των οικονομικών εξελίξεων στην κοινονικοπολιτικές εξελίξεις λιγότερο σημαντικές και υποδεικνύει συνεπώς ότι τα αίτια είναι αν όχι βαθύτερα, τουλάχιστον διαφοροποιημένα..

Με βάση τα παραπάνω, ο διπλανός χάρτης δίνει μια αρκετά γλαφυρή εικόνα της κατάστασης που επικρατούσε στην Ουκρανία τον Γενάρη του 2014 (εικόνα από την Washington Post5). Στην εικόνα εμφανίζονται οι περιοχές στις οποίες πλειοψήφησε το "Κόμμα των περιοχών" στις εκλογές του 2010 του σημερινού πρωθυπουργού Βίκτορ Γιανούκοβιτς (φιλορώσος) σε αποχρώσεις του μπλε. Επίσης εμφανίζονται οι περιοχές στις οποίες πλειοψήφησαν φιλοευρωπαϊκες δυνάμεις σε αποχρώσεις του ροζ και του πορτοκαλί. Με κεραμιδί διαγράμμιση εμφανίζονται οι περιοχές στις οποίες υπήρξαν μαζικές διαδηλώσεις, ενώ με μαύρη διαγράμμιση οι περιοχές όπου διάφορα κυβερνητικά κτίρια καταλήφθηκαν από τους διαδηλωτές.

Ορισμένες επισημάνσεις πάνω στο τι απεικονίζει ο χάρτης έχουν κάποια σημασία. Πρώτον το γεγονός ότι ο πολιτικός διαχωρισμός της Ουρανίες σχεδόν στη μέση έχει πέρα από γεωγραφική συνοχή (νοτιοανατολική και βορειοδυτική) και εθνολογικό - γλωσσολογικό υπόβαθρο. Στις περιοχές όπου πλειοψήφησε ο Γιανούκοβιτς υπάρχει κατά πλειοψηφία ρωσόφωνος πληθυσμός, ενώ στις περιοχές που πλειοψήφησε η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση υπάρχει κατά πλειοψηφία ουκρανόφωνος πληθυσμός. Σε ότι έχει να κάνει με την αντιπολίτευση - δεύτερον - πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι διαιρείται σε περισσότερα του ενός κόμματα ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το νεοναζιστικό Svoboda (Ελευθερία). Τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών (28 Οκτώβρη 2012) είναι αρκετά διαφοροποιημένα τόσο σε σχέση με τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές όσο και με τις προεδρικές εκλογές του 2010 φανερώνοντας με αυτόν τον τρόπο την έντονη ρευστότητα που χαρακτηρίζει το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ενδεικτικά τα ποσοστά ήταν: 

Κόμμα των περιοχών (Μίκολα Αζάροφ)                         30,0% από 34,4% και 175 έδρες 

"Πατρίδα" (Γιούλια Τιμοσένκο)                              25,54% από 30,7% και 102 έδρες

UDAR (Βιτάλι Κλίτσκο)                                      13,96% από 0% και 40 έδρες

Κομμουνιστικό Κόμμα (Πέτρο Σιμονένκο)                      13,18% από 5,39% και 32 έδρες

Svoboda (Όλεγ Τιάχνιμποκ)                                  10,44% από 0,76% και 38 έδρες6

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που προκύπτει από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2013 είναι η ανησυχητική άνοδος των φασιστών (με 10,44% από 0,76% ). Η άνοδος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας είναι κι αυτήν σημαντική αλλά ο συντηρητισμός της κοινωνικής και πολιτικής του πρακτικής του στερούν ενεργή κοινωνική δυναμική και συνεπώς δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί αντιστάθμισμα στην άνοδο των φασιστών. Ενδεικτικό ως προς το τελευταίο είναι το γεγονός ότι αν και αντιτιθέμενο στον πρόεδρο Γιανούκοβιτς κάλεσε τον κόσμο του να μην κατέβει στις κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών, ενώ αρκετές φορές έχει στηρίξει στη Ράντα (ουκρανικό κοινοβούλιο) προτάσεις του κυβερνώντος "Κόμματος των περιοχών", παρά το γεγονός ότι διακηρυκτικά απορρίπτει την συνεργασία με οποιοδήποτε άλλο κόμμα με το αιτιολογικό " αγεφύρωτων ιδεολογικοπολιτικών διαφορών".

Τέλος φαίνεται να υπάρχει και κοινωνικοοικονομική διαφοροποίηση των "δύο Ουκρανιών" με βάση τα όσα απεικονίζονται στον ακόλουθο πίνακα.

Στοιχεία των περιφερειών της Ουκρανίας ανάλογα με τα αποτελέσματά τους στις προεδρικές εκλογές του 2010
Επαρχίες με >70% υπέρ του Γιανούκοβιτς
Επαρχία (Oblast)	Πληθυσμός		Έκταση	εισόδημα
Kharkiv	2.733.694		31.415	3.122
Luhansk	2.246.884		26.684	3.497
Donetsk	4.356.292		26.517	3.901
Zaporizhia	1.877.200		27.180	3.287
Odessa	2.392.487		33.310	3.041
Crimea	1.973.185		26.100	2.991
Sevastopol	379.200		864	3.110
Mykolaev	1.170.966		24.598	3.242
Σύνολο	17.129.966		196.632
Επαρχίες με πλειοψηφία Γιανούκοβιτς
Kherson		1.126.000	28.461	2.593
Dnipropetrovsk		3.476.200	31.914	3.459
Σύνολο		4.593.200	60.375
Σύνολο Επαρχιών υπέρ Γιανούκοβιτς		21.723.166	257.007

Επαρχίες με >70% υπέρ της αντιπολίτευσης
Επαρχία (Oblast)	Πληθυσμός	Έκταση	εισόδημα
Rivne	1.158.295	20.047	3.026
Lviv	2.537.710	21.833	2.962
Ivano-Frankivsk	1.381.700	13.900	2.901
Volyn	1.036.891	20.144	2.788
Vinnytsia	1.691.061	26.513	2.885
Ternopil	1.107.294	13.823	2.505
Σύνολο	8.912.951	116.260
Επαρχίες με πλειοψηφία υπέρ της αντιπολίτευσης
Chernivtsi	904.423	8.097	2.653
Khmelnytsky	1.367.892	20.645	2.816
Zhytomir	1.266.938	29.832	2.760
Kiev Oblast	1.725.082	28.131	3.474
Kiev	2.847.200	839	5.238
Chernihiv	1.156.609	31.865	2.656
Sumy	1.221.386	23.834	2.925
Poltava	1.544.085	28.748	3.182
Cherkasy	1.335.064	20.900	2.867
Kirovohrad	1.057.951	24.588	2.809
Zakarpattia	1.241.887	12.777	2.729
Σύνολο	15.688.499	230.265
Σύνολο Επαρχιών υπέρ Αντιπολίτευσης	24.601.450	346.516

Η έκταση είναι σε τετραγωνικά χιλιόμετρα και το εισόδημα είναι κατά κεφαλήν σε ουκρανικά Hryvna. Επίσης τα στοιχεία είναι από την τελευταία χρονιά για την οποία ήταν διαθέσιμο, χρονιά που δεν είναι ίδια από περιοχή σε περιοχή, συνεπώς είναι ενδεικτικά και όχι απόλυτα

 Έτσι το ρωσόφωνο, πιο "ήρεμο" τους τελευταίους μήνες κομμάτι - είναι συνάμα πιο αναπτυγμένο και εύπορο οικονομικά. Περιλαμβάνοντας την ανθρακοφόρο κοιλάδα του Ντόνετσκ - κέντρο της χαλυβουργικής και εξορυκτικής βιομηχανίας της χώρας - καθώς και μερικές από τις πιο εύφορες περιοχές της - οι περιοχές στις όχθες του ποταμού Δνείπερου νοτίως του Κιέβου - αποτελεί πιο σημαντική οικονομικά ενότητα από το υπόλοιπο - ουκρανόφωνο - μισό στο οποίο έχουν κυρίως αναπτυχθεί οι κινητοποιήσεις. Αυτά τα στοιχεία απεικονίζονται και στο υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα της περιοχής. Σημασία έχει επίσης και το γεγονός της γειτνίασης με τη Ρωσία μιας και η εξαγωγές της χώρας - και συνεπώς και η οικονομία της - προσανατολίζονται σε μεγάλο ποσοστό προς αυτήν (όπως επίσης από την Ρωσία εξαρτάται κυρίως η οικονομία της χώρας για την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών). Ακόμα ένα στοιχείο που έχει την σημασία του ίσως, τέλος, είναι το γεγονός πως το ρωσόφωνο κομμάτι είναι πιο πυκνοκατοικημένο, με μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού να συγκεντρώνεται σε αστικές περιοχές.

Συμπερασματικά

Φαίνεται λοιπόν πως στην Ουκρανία - και στο έδαφος των αντιθέσεων που περιγράφηκαν παραπάνω - σε συνθήκες επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου μεγάλων κομματιών των εργαζόμενων τάξεων λαμβάνει χώρα μια διελκυστίνδα μεταξύ Ιμπεριαλιστών. Από την μια μεριά η Ρωσία που επιδιώκει να την εντάξει στην Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) κι από την άλλη μεριά οι ΗΠΑ(7) και η ΕΕ (Γερμανία επί της ουσίας) που στόχο έχουν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουκρανίας και ΕΕ.

Στα πλαίσια παρόμοιων κινήσεών της το τελευταίο διάστημα (πραξικόπημα στην Αίγυπτο, Βενεζουέλα) η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν διστάζει να αιματοκυλήσει ακόμα μια χώρα ενισχύοντας τα πιο αντιδραστικά στοιχεία στο εσωτερικό της (τους νεοναζί στην προκειμένη περίπτωση). Το τραγικό για τον λαό της Ουκρανίας είναι πως από την άλλη πλευρά βρίσκεται η αντιδραστική Ρωσία του Πούτιν. 

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο όμως είναι η επιρροή των φασιστών. Όποιος κι αν κερδίσει τη διελκυστίνδα το σίγουρο είναι πως θα βγουν ενισχυμένοι τόσο αριθμητικά όσο και με μεγαλύτερη εμπειρία σε επίπεδο πρακτικών στο δρόμο ενισχύοντας έτσι συνολικά την δυναμική τους.

Έτσι, σε αντιδιαστολή με απλοϊκές αντιλήψεις που μπορεί να θεωρούν πως οι κινητοποιήσεις μαζών - "υποκινούμενες" - μπορούν να προκύψουν με ένα "πάτημα του κουμπιού" από μεριάς ιμπεριαλιστών ή οποιουδήποτε άλλου, στην Ουκρανία φανερώνεται κάτι πιο σύνθετο. Το πως οι δυνάμεις της αστικής τάξης μπορούν να προσεταιρίζονται, να ενσωματώνουν και τελικά να χρησιμοποιούν για λογαριασμό των δικών τους συμφερόντων τα εργαζόμενα στρώματα. Αυτό που αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά στην Ουκρανία είναι η σημασία της οργανωμένης πολιτικής παρουσίας και παρέμβασης της εργατικής τάξης για τον εαυτό της. Εν τη απουσία της, η εξαθλίωση ευρύτερων εργαζόμενων στρωμάτων μπορεί όχι απλά να μην οδηγήσει με έναν μεταφυσικό τρόπο από μόνη της σε άνοδο της συνείδησης των εργαζομένων δίνοντας έτσι κινητοποιήσεις, αλλά αντίθετα μπορεί να ανοίξει το έδαφος για την επέκταση της πολιτικής επιρροής των φασιστών.