Η Ναζιστική Τρομοκρατία στην Ουκρανία σε όλο της το αποκρουστικό "μεγαλείο"

Δεν υπάρχουν πραγματικά λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς το σκοτάδι που εξαπλώνεται από άκρη σ' άκρη στην Ναζιστική Ουκρανία. Τα περιστατικά που δημοσιοποιούνται είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα χωρέσει ο ανθρώπινους νους. Γκρεμίζουν αλύπητα οποιαδήποτε αυταπάτη θα μπορούσε να διατηρηθεί ακόμα από οποιονδήποτε - τουλάχιστον τον οποιοδήποτε επιθυμεί να είναι στοιχειωδώς έντιμος με τον εαυτό του και την πραγματικότητα - σχετικά με τον εγκληματικό χαρακτήρα όχι του ναζισμού πλέον - γιατί αυτός, πέρα από όλα τα άλλα, είναι αδύνατο να αποδοθεί με λόγια - αλλά του ίδιου του σύγχρονου Ιμπεριαλισμού, του ίδιου του καπιταλισμού του 21ου αιώνα. Το περιστατικό του βασανισμού και της διαπόμπευσης του γενικού γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης του Λβιβ αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου και μόνο. Για όποιον κοιτάει πέρα από τα δυτικά ΜΜΕ των οποίων η σιωπή είναι πραγματικά εγκληματική, δεν θα χρειαστεί πολύ να συνειδητοποιήσει πως οι αναφορές από τα όσα εγκληματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία τρέχουν με απίστευτα γρήγορο ρυθμό. Το πλήθος των περιστατικών και η σκληρότητά τους είναι τέτοια που μόνο με τα αντίστοιχα της ναζιστικής Γερμανίας θα μπορούσαν να συγκριθούν. Πραγματικά θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν ακόμα και ο ίδιος ο Καστοριάδης, όταν έλεγε το "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", θα μπορούσε να φανταστεί το επίκαιρο της τοποθέτησής του μερικές δεκαετίες αργότερα. Αν θα μπορούσε να φανταστεί την οργανωμένη βαρβαρότητα που γεννάει σήμερα ο καπιταλισμός, και ως εκ τούτου, το γεγονός ότι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ανατροπή του και τον σοσιαλισμό.

Σε ένα μόνο άρθρο...

Το πλήθος και το είδος των περιστατικών που περιγράφονται σε ένα μόνο άρθρο του Russia Today (1) είναι ενδεικτικό. Το άρθρο τιτλοφορείται "Σε προκαλώ να μου πάρεις το όπλο" αναπαράγοντας τα λόγια του διαβόητου πλέον Alexander Muzychko στελέχους του νεοναζιστικού "Δεξιού Τομέα" ("Pravy Sektor"). Πέρα από τον εξευτελιστικό ξυλοδαρμό του εισαγγελέα που σημειώθηκε και σε προηγούμενη ανάρτηση (2) ο οποίος έκανε το γύρο του διαδικτύου σε βίντεο (3) μερικές μέρες νωρίτερα, ο γαλουχημένος στον πόλεμο της Τσετσενίας, στο πλευρό των Ισλαμιστών φονταμενταλιστών, φασίστας καταφέρνει να κάνει τον εαυτό του στο εν λόγω βίντεο να φαίνεται "αρνάκι". Την περασμένη Τρίτη εισέβαλε επικεφαλής αποσπάσματος οπλισμένων μέχρι τα δόντια ναζί σε συνεδρίαση του περιφερειακού κοινοβουλίου του Ρόβνο (4) (μιας επαρχίας στα βόρεια - βορειοδυτικά σύνορα της χώρας με την Λευκορωσία) για να απαιτήσει την παραχώρηση διαμερισμάτων στις οικογένειες των  "διαδηλωτών" που έπεσαν νεκροί στους δρόμους του Κιέβου. Το γεγονός πως οι εν λόγω διαδηλωτές έπεσαν νεκροί στο Κίεβο ενώ ήταν κάτοικοι της επαρχίας Ρόβνο (πράγμα που μπορούμε να συνάγουμε από το γεγονός ότι οι οικογένειές τους βρίσκονται εκεί) θα επέτρεπε με κάποια σχετική ασφάλεια το συμπέρασμα πως πρόκειται για μέλη του "Δεξιού Τομέα" τα οποία μεταφέρθηκαν στο Κίεβο για να δράσουν εκεί ως ένοπλοι μισθοφόροι. Στην προσπάθειά του να "πείσει" λοιπόν τους βουλευτές του τοπικού κοινοβουλίου είπε μεταξύ άλλων: "Ποιος θέλει να μου πάρε το αυτόματο; Ποιος θέλει να μου πάρει το πιστόλι; Ποιος θέλει να μου πάρει τα μαχαίρια μου; Ελάτε λοιπόν! Σας προκαλώ"! Όλα αυτά μάλιστα μπροστά στην κάμερα του τοπικού καναλιού που κάλυπτε τη συνεδρίαση. Το βίντεο (5) μιλάει από μόνο του.

Την ίδια στιγμή που ο Muzychko έκανε αυτά στο Ρόβνο, ομοϊδεάτες του ναζιστές του "Δεξιού Τομέα" μαζί με μέλη μιας άλλης νεοναζιστικής οργάνωσης, του "Κοινού Σκοπού" ("Spilna Sprava"), "πίεζαν" με ανάλογο μπορεί να φανταστεί κανείς τρόπο, τους αξιωματούχους της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής απαιτώντας την αντικατάσταση όλων των μελών της επιτροπής καθώς και αλλαγές στον εκλογικό νόμο ("Η διεφθαρμένη, εγκληματική σύνθεση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής θα πρέπει να αλλάξει στο σύνολό της" δήλωσε χαρακτηριστικά το μέλος του νεοναζιστικού "Κοινού Σκοπού" Aleksandr Shevchenko). Αμφισβητώντας με το θράσος που μόνο οι νεοναζί μπορούν να έχουν την ικανότητα της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής να διεξάγει τίμιες εκλογές (η τιμιότητα τόσο των προεδρικών εκλογών του 2010 όσο και των βουλευτικών του 2012 έχει πιστοποιηθεί από διεθνείς παρατηρητές), ζητά επί της ουσίας το ακριβώς αντίθετο. Τον δια της τρομοκρατίας έλεγχο τόσο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής όσο και της εκλογικής διαδικασίας. Οι εκλογές που προγραμματίζονται για τις 25 Μάη θυμίζουν έτσι τις εκλογές τις 31ης Μάρτη του 1946 στη χώρα μας. Από την μεριά του καινούριου καθεστώτος του Κιέβου οι εκλογές - όποτε κι αν γίνουν - σχεδιάζεται και μεθοδεύεται να διεξαχθούν σε κλίμα απόλυτης, μαύρης, ναζιστικής τρομοκρατίας.

Η ναζιστική τρομοκρατία λαμβάνει μαζικές διαστάσεις και εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Ενδεικτικό του γεγονότος είναι το ότι αξιωματούχοι του πρώην κυβερνώντος "Κόμματος των Περιοχών" του Γιανουκόβιτς φοβούμενοι αντίποινα. Ίσως λαμβάνοντας αυτό υπόψιν θα μπορούσε κανείς να καταλάβει πιο σφαιρικά και την αλλαγή της πλειοψηφίας στο Ουκρανικό κοινοβούλιο. Η επίθεση στα γραφεία του "Κόμματος των Περιοχών στις 18 Φλεβάρη 2014 που καταγράφεται στο βίντεο (6) (ΠΡΙΝ την παραίτηση του Γιανουκόβιτς) μάλλον στηρίζει μια τέτοια εκδοχή.

Το σπίτι του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας (που συνεργάζονταν στενά με το "Κόμμα των Περιοχών του Γιανουκόβιτς) Pyotr Simonenko πυρπολήθηκε την Δευτέρα (24/2).

το σπίτι του Pyotr Simonenko πυρπολημένο

Η γυναίκα του είπε στο ράδιο Svoboda ότι ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι ψάχνοντας για στοιχεία που ενοχοποιούν τον άντρα της. Όταν δεν κατάφεραν να βρουν τέτοια στοιχεία πυρπόλησαν το σπίτι με μολότοφ.

Ο πρώην επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου του Γιανούκοβιτς Andrey Klyuyev δέχθηκε πυροβολισμό στο πόδι κατά τη διάρκεια της επιστροφής του στο Κίεβο από την Κριμαία, όπου και είχε υποβάλλει αυτοπροσώπως την παραίτησή του στον Γιανούκοβιτς. Το σπίτι του λεηλατήθηκε από αγνώστους δύο φορές.

Ο "Δεξιός Τομέας" επικήρυξε τον δημοσιογράφο του Rossiya 24 channel έναντι χρηματικού ποσού για "διάδοση ψευδών πληροφοριών"."

Ορθόδοξες εκκλησίες και Συναγωγές σε όλη τη χώρα γίνονται στόχοι επιθέσεων (η απόπειρα εμπρησμού στο καταγράφηκε από την κάμερα ασφαλείας, στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ στην αρχή του άρθρου (7) μπορεί κανείς να δει κι αυτό ανάμεσα σε άλλα).

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και σίγουρα ακόμα και ολόκληρο να τον παρέθεται κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει την φρίκη της ναζιστικής τρομοκρατίας που απλώνεται απ' άκρη στη χώρα. Ενδεικτικό της έκτασης της τρομοκρατίας είναι και το γεγονός πως από την αρχή του 2014 675.000 Ουκρανοί πολίτες έχουν περάσει τα σύνορα με τη Ρωσία. Γι' αυτό το καραβάνι των 675.000 προσφύγων (8) τα δυτικά (ανάμεσά τους και τα ελληνικά) ελάχιστα έχουν πει.

Οι νεοναζί ενισχύουν τις θέσεις τους σε όλα τα επίπεδα.

Την πλήρη υποστήριξη των πεπραγμένων των νεοναζί σε επίπεδο τρομοκρατίας δρόμου από τους κοστουμαρισμένους λακέδες της Δύσης (Κλίτσκο, Γιατσένιουκ) αποδεικνύει το γεγονός πως για αυτές ανταμοίβονται με κυβερνητικές θέσης. Μέσα από αυτές μπορούν να επιδιώκουν ελεύθερα και την θεσμική αποκρυστάλλωση αυτής της τρομοκρατίας. Νεοναζιστές έχουν πλέον καταλάβει και με τη βούλα θέσεις στον Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Παιδείας και όχι μόνο.

Τα δύο συγκεκριμένα Υπουργεία δεν είναι καθόλου τυχαία για τους σκοπούς τους. Μπορεί να μην έχουν κηρύξει - ακόμα - τις γλώσσες των διαφόρων μειονοτήτων παράνομες (αυτό που έχουν κάνει μέχρι στιγμής είναι η κατάργηση νόμου του 2012 που έδινε τη δυνατότητα στις περιφέρειες της χώρας να ανάγουν σε επίσημη γλώσσα της περιφέρειας - πέραν της Ουκρανικής - και τη γλώσσα κάθε μειονότητας της οποίας ο πληθυσμός ξεπερνάει το 10% των κατοίκων της) αλλά δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να περιμένει κανείς κάτι τέτοιο. Οι σκοποί τους για μια "εθνικά καθαρή" Ουκρανία κάθε άλλο παρά κρυφοί είναι. Άλλωστε μετά την κατάργηση του νόμου που κήρυττε παράνομη τη ναζιστική προπαγάνδα δρουν με απόλυτη - και τυπικά - ελευθερία.

Πέραν του Ρωσόφωνου πληθυσμού η κατάργηση του νόμου για την χρησιμοποίηση της γλώσσας μειονοτήτων ως επίσημης επηρεάζει και μια σειρά άλλες μειονότητες. Ενδεικτικό είναι ότι από τις 27 περιφέρειες τις Ουκρανίας, με βάσει τον παραπάνω νόμου, 13 περιφέρειες της Ανατολής και του Νότου είχαν ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τη Ρωσική, ενώ επίσης - στα Δυτικά της χώρας - μια περιφέρεια είχε ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τα Ρουμανικά κι άλλη μία τα Ουγγρικά. Μπορεί τα ελληνικά να μην ήταν επίσημη γλώσσα σε κάποια περιφέρεια αλλά όσοι μιλούν αυτά βρίσκονται εξίσου στην άσχημη θέση να φοβούνται πως ένα από τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα - αυτό του να μιλούν την γλώσσα που επιλέγουν - βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και ήδη συρρικνώνεται. Τα μειονοτικά σχολεία έχουν ήδη αρχίσει να δέχονται πιέσεις και απειλές. Άλλωστε, όταν έχει κανείς να κάνει με ναζιστές η επίσημη νομοθετική παρέμβαση του κράτους παίζει δευτερεύοντα ρόλο.

Οι νεοναζί στην Ουκρανία πρέπει να συντριβούν!

Όλα τα παραπάνω δείχνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον κίνδυνο που συνιστά η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία. Κίνδυνος που δεν απειλεί μόνο το λαό της Ουκρανίας ή τους λαούς της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Θα σηματοδοτούσε το πέρασμα της διεθνούς αντίδρασης σε ένα νέο στάδιο της αντεπανάστασής της. Η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή αποκομμένη από το ευρύτερο πλαίσιό της. Όχι απλά γίνεται ανεκτή αλλά χρηματοδοτείται από τους Ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ. Πράγμα που σημαίνει πως θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει για αυτούς μια ευκαιρία "πειραματισμού" με διαφορετικά πολιτικά μοντέλα διαχείρισης της κρίσης, η οποία φαίνεται να επιμένει. Επιπρόσθετα, μόνο να φανταστεί μπορεί κανείς τον κίνδυνο που θα αποτελεί για τους εργαζόμενους διεθνώς ένα ναζιστικό Ουκρανικό κράτος. Ένα πραγματικό "κράτος τρομοκράτης" στην υπηρεσία της Ιμπεριαλιστικής αντίδρασης για την τρομοκράτηση των λαών διεθνώς. Πραγματική σφηκοφωλιά μισθοφόρων των επόμενων ναζιστικών πραξικοπημάτων ανά την Ευρώπη και πηγή αποσταθεροποίησης ακόμα κι αν τα πράγματα δεν φτάσουν ως εκεί.

Όταν το Γκύζη κάτι (θα έπρεπε να) μας υπενθυμίζει...

Προσαγωγή κατηγορουμένων
 στα δικαστήρια για την υπόθεση
 της γιάφκας στο Γκύζη (από www.newsbeast.gr)

Μια βδομάδα νωρίτερα, μέσα στην μεσημβρινή ραστώνη, το Mega διέκοπτε το πρόγραμμά του για να ενημερώσει το πανελλήνιο για την ανακάλυψη γιάφκας στο Γκύζη. Τούρκοι "τρομοκράτες" έρχονταν να ταράξουν την σιέστα του φιλήσυχου Έλληνα νοικοκυραίου. Έκτοτε το θέμα πήρε την θέση του στα δελτία των 8 και συμπλήρωσε το μείγμα τρομοκρατίας, εκφοβισμού, παραπληροφόρησης και προπαγάνδας που μας σερβίρουν καθημερινά στο σαλόνι του σπιτιού μας. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως ενώ υπάρχει τοποθέτηση της "Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς κρατουμένους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν", καμιά αναφορά σε αυτήν δεν έχει γίνει από τα ΜΜΕ σε αντίθεση με το πανηγύρι που στήνεται κάθε φορά που αφήνεται κάποια "προκήρυξη" σε κάποιο στικάκι σε μια σακούλα σκουπιδιών ή σε κάποιον κάδο. Το DHKP-C λοιπόν παρουσιάζεται σαν κάτι μεταξύ Αλ Κάιντα, ΡΚΚ και συνομωσίας πυρήνων της φωτιάς πράγμα που από μόνο του θα έπρεπε να προκαλεί σκέψεις μιας και οι τρεις τελευταίες "οργανώσεις" ελάχιστα κοινά έχουν μεταξύ τους. Έχει όμως το DHKP-C κάτι το κοινό με αυτές;

Τι ΔΕΝ είναι το DHKP-C

Την εποχή του διαδικτύου στην οποία ζούμε δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο κάποιος να μάθει πολλά, σε λίγο χρόνο για πράγματα που μέχρι χθες μπορεί να του ήταν άγνωστα. Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο δεν θα δυσκολευτεί κανείς να ανακαλύψει πως οι "τρομοκράτες" - όπως μας θέλουν να πιστεύουμε - διατηρούν ιστότοπους στους οποίους και έχουν αρκετό υλικό για το ποιοι είναι και για ποιο πράγμα παλεύουν. Όσο κι αν ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει ιστότοπους όπου η Αλ Κάιντα ή η Συνωμοσία Πυρήνων της φωτιάς θα μιλούν με τον πρόσωπό τους εκτεθειμένο στην θέα όλου του κόσμου, με συνέχεια, συνέπεια και σαφήνεια για το ποιοι είναι και για ποιο πράγμα παλεύουν. Σε ιστότοπο στην ελληνική γλώσσα(1) θα μπορούσε κανείς να βρει το πρόγραμμα του κόμματος, βιβλία για τον ηγέτη που πρωταγωνίστησε στην ίδρυσή του (Ντουρσούν Καρατάς) όπως και για τον αγώνα που διεξάγουν οι φυλακισμένοι αγωνιστές του στην Τουρκία ενάντια στα λευκά κελιά. Αγώνα που κρατάει περισσότερο από μια δεκαετία, διεξάγεται με κύριο όπλο την απεργία πείνας και έχει στοιχίσει την ζωή δεκάδων αγωνιστών κατά τη διάρκειά του. Στο πρόγραμμά του αναφέρει μεταξύ άλλων:"

"Είμαστε το απελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων, των Αράβων των Τσερκέζων, των Λάζων, Γεωργιανών, του εργαζόμενου λαού όλων των εθνικοτήτων της Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Δεν είμαστε ένα κόμμα φτιαγμένο σε δωμάτια γεμάτα καπνούς και σε πολιτικά ιπποφορβεία. Γεννηθήκαμε μέσα στη φωτιά του πολέμου, στο πεδίο της μάχης. Όλοι οι λαοί της Τουρκίας και του κόσμου πρέπει να μάθουν πως και γιατί αγωνιζόμαστε. Στα 20 χρόνια που διαρκεί ο αγώνας κάτω από το λάβαρο της DEVRIMCI SOL υπήρξαμε αχτίδα ελπίδας και στήρηγμα δικαιοσύνης".

Σε διαφοροποίηση λοιπόν με το ΡΚΚ πρόκειται για ταξικό και όχι για εθνικοαπελευθερωτικό πολιτικό οργανισμό. Έτσι λοιπόν γίνεται σαφές πως, σε ποια επίπεδα και με ποιους τρόπους διαφοροποιείται το DHKP-C από αυτά που τα κανάλια και τα κυρίαρχα ΜΜΕ στη χώρα μας αφήνουν να εννοούνται για αυτό. 

Τι είναι λοιπόν το DHKP-C

από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 2012
στον οποίον συμμετείχε το DHKP-C

Αφού έγινε σαφές τι ΔΕΝ είναι το DHKP-C, ότι δηλαδή δεν είναι μια συνωμοτική οργάνωση ή ότι δεν είναι ένα κίνημα με στόχο το ανεξάρτητο Κουρδιστάν, στη συνέχεια θα παρατεθούν ορισμένα σημεία του προγράμματός του που θα προσδιορίζουν πιο συγκεκριμένα το τι είναι. Στο αναρτημένο στο διαδίκτυο πρόγραμμά(2) του πάλι, αναφέρεται:

"Για το κόμμα μας η εξέγερση ενάντια στην εκμετάλλευση και την τυραννία αλλά και ο αγώνας για την δημοκρατία, την ελευθερία και την δικαιοσύνη, δεν είναι απλά ένα δικαίωμα. Είναι ένα ιερό χρέος! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Σήμερα το κόμμα μας διεξάγει έναν ανταρτοπόλεμο στην ύπαιθρο και στις πόλεις μας (σσ της Τουρκίας) με την προοπτική ενός ενιαίου επαναστατικού πολέμου. Το παρόν στάδιο αυτού του ανταρτοπολέμου είναι μια σύγκρουση εμπροσθοφυλακής. Είναι η πρώτη φάση του πολέμου του λαού που οδηγείται από τις ένοπλες ομάδες προπαγάνδας μαζί με το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Επαναστατικού Λαού υπό τον έλεγχο του κόμματός μας. 

Αυτή η σύγκρουση εμπροσθοφυλακής έχει έναν αριθμό κεντρικών στόχων. Πρέπει να αντιταχθεί στις πολιτικές του φασισμού και να καταστρέψει τον εχθρό, φυσικά και ψυχολογικά, εκθέτοντάς τον χωρίς έλεος. Κατόπιν θα πρέπει να αναπτυχθεί ο επαναστατικός δυναμισμός του λαού και να εξασφαλισθεί ότι ο λαός κατανοεί τα συμφέροντα και το δίκιο του ολόψυχα.

Τέλος θα πρέπει να βεβαιώσουμε ότι το κόμμα μας αναπτύσσεται σαν κέντρο έλξης, φέρνοντας τις εργαζόμενες μάζες κάτω από τον έλεγχο του κόμματος-μετώπου και μεταβάλλοντάς τες σε έναν αντάρτικο στρατό".

Ανεξάρτητα από το ποια είναι η άποψη του καθενός για την ένοπλη επαναστατική πάλη δύο πράγματα γίνονται ξεκάθαρα στο παραπάνω απόσπασμα. Πρώτον το γεγονός ότι το  δεν είναι μια ένοπλη οργάνωση μόνο. Είναι μια οργάνωση με δράση στους μαζικούς αγώνες των λαών της Τουρκίας. Δεύτερον, η ένοπλη δράση που αναπτύσσει έχει σαν στόχο να χτυπήσει τον φασισμό της Τουρκίας και προφανώς δεν αναπτύσσεται στα πλαίσια της Ελλάδας, όπως αφήνουν να εννοείται οι έλεγχοι για το αν τα όπλα που βρέθηκαν στο Γκύζη είναι καθαρά ή όχι(3), επιδιώκοντας έτσι να δημιουργήσουν εντυπώσεις για διασυνδέσεις με την εγχώρια "τρομοκρατία" και τα χτυπήματα που έγιναν στη χώρα μας.

Γιατί τώρα;

Μιας και είναι μάλλον προφανές ότι η ελληνική αστυνομία, η αντιτρομοκρατική και η ασφάλεια δεν ανακάλυψαν τώρα το DHKP-C και την όποια παρουσία του στην Ελλάδα, αφού αυτή ήταν γνωστή και δεν κρύφτηκε ποτέ από κανέναν - πόσο μάλλον τους αγωνιστές του - προκύπτει το ερώτημα γιατί επέλεξαν να "ανακαλύψουν" την γιάφκα τώρα. Ερώτημα που διατηρεί αμείωτη την σημασία του ακόμα κι αποδειχτεί στην δικαστική διαδικασία ότι όσα καταλογίζονται σε όσους κατηγορούνται όντως ισχύουν (πράγμα που δεν έχει αποδειχθεί ακόμα κι αυτό είναι σημαντικό να μην το ξεχνάμε).

Όποιος μπει στην διαδικασία να δοκιμάσει να δώσει απάντηση στο ερώτημα του υπότιτλου εύκολα ή δύσκολα θα καταλήξει να υποψιάζεται τα ακόλουθα. 

1. Η ακόμα πιο αντιδραστική ακροδεξιά στροφή του κυβερνητικού κέντρου της χώρας. Παρά τα όποια ευχολόγια ή τους διθυράμβους μπορεί να ακούγονται στα ΜΜΕ για "πρωτογενές πλεόνασμα" και την "αρχή του τέλους της κρίσης το 2014", η όξυνση της καταστολής και της κρατικής τρομοκρατίας σε όλα τα επίπεδα μάλλον αποτελεί τον πιο αξιόπιστο μάρτυρα πως κάτι τέτοιο δεν έχει καμία ελπίδα να συμβεί (δυστυχώς). Συνεπώς η καταστολή και η τρομοκρατία του λαού είναι το μόνο όπλο που έχει απομείνει στα χέρια της αστικής τάξης της χώρας μας για να συνεχίσει να επιβάλλει την πολιτική της. Το χτύπημα των κινητοποιήσεων των αγροτών, η σύσταση του μαθητικού της ασφάλειας, οι 200 απολυμένοι στη Χαλυβουργική, το κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ και η απόλυση των εργαζομένων σε αυτόν εν μία νυκτί καθώς και η μετατροπή των "διαθεσιμοτήτων" σε απολύσεις για δασκάλους, καθηγητές και άλλους δημόσιους υπαλλήλους μέχρι τις αρχές Μάρτη, δεν αφήνουν περιθώρια αυταπατών και στον πιο εύπιστο ή αισιόδοξο για το που πηγαίνουν τα πράγματα.
2. Η δεινή οικονομική κατάσταση που έχει στα χέρια της η αστική τάξη στην χώρα μας την φέρνει στο σημείο να κάνει μια σειρά υποχωρήσεων απέναντι στους Ιμπεριαλιστές και τους γείτονές της που ένα προηγούμενο διάστημα οι πιέσεις του λαού και των αγώνων του την απέτρεπαν. Η πιο σημαντική αυτό το διάστημα δεν είναι άλλη από την υπόθεση της Κύπρου, ο λαός της οποίας, με διαδικασίες "fast track", γίνεται προσπάθεια να εξαναγκαστεί το επόμενο διάστημα να αποδεχτεί μια λύση στο Κυπριακό πιο επώδυνη από το κούρεμα των καταθέσεων σχεδόν έναν χρόνο πιο πριν. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και οι προσπάθειες "εξάρθρωσης" οργανώσεων που στο παρελθόν γίνονταν ανεκτές στα πλαίσια της λογικής "ο εχθρός του εχθρού μου είναι δικός μου σύμμαχος".

Αφίσα του DHKP-C για την Κύπρο

Σ' αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να γίνει αντιληπτή και η υπόθεση της γιάφκας στο Γκύζη, αν κλείσει κανείς τα αυτιά στις σειρήνες της προπαγάνδας και κοιτάξει ψύχραιμα την υπόθεση (μια υπόθεση που συνεργάστηκαν με αρμονία η ασφάλεια, η αντιτρομοκρατική, η CIA και η MIT4). Αν το κάνει αυτό δεν μπορεί παρά να συνειδητοποιήσει πως ο αγώνας για την μη έκδοση στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας όσων κατηγορούνται για αυτή την υπόθεση πάει χέρι χέρι με τον αγώνα των εργαζόμενων στην χώρα μας, στην Τουρκία και την Κύπρο για την αξιοπρέπεια, τα δίκια τους και την ειρηνική και αρμονική τους συνύπαρξη, το αγώνα τους ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.