Οι εξελίξεις στην Ουκρανία ως αποδείξεις την επικίνδυνης όξυνσης της επιθετικότητας του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.

Επειδή οι εικόνες ενόπλων δίπλα από Ρωσικές σημαίες στην Κριμαία αλλά και οι εικόνες αναταραχής στις υπόλοιπες περιοχές της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, σε συνδυασμό με την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ - που είναι και η κυρίαρχη εκδοχή προπαγάνδας που διοχετεύεται στην χώρα μας  -μπορεί εύκολα να διαστρεβλώσει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, θα είχε ιδιαίτερη σημασία να ειπωθεί ξεκάθαρα το εξής: Οι εξελίξεις στην Ουκρανία αποτελούν μια ξεκάθαρη απόδειξη της επικίνδυνης έντασης της επιθετικότητας του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Όσο κι αν ίσως δεν είναι άμεσα αντιληπτό εξ αρχής και κάτω από την πίεση που δημιουργεί ο καταιγιστικός - και σε ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα - ρυθμός της προπαγάνδας, οι ΗΠΑ επιτείθονται και η Ρωσία αμύνεται αυτή τη στιγμή στη σκακιέρα των Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Στο βαθμό μάλιστα που δεν θα θεωρήσει κανείς ως "ουρανοκατέβατα" τα γεγονότα των τελευταίων μηνών στην Ουκρανία θα έχει την ευκαιρία ίσως να αντιληφθεί πως αυτές οι επιθετικές κινήσεις ετοιμάζονται εδώ και καιρό.

Θυμάται κανείς τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Ρωσία το 2011;

Διαδηλώσεις εναντίον του Πούτιν, Μόσχα, Δεκέμβρης 2011.

Οι διαδηλώσεις ξέσπασαν μετά τα αποτελέσματα των εκλογών που έγιναν στις 4 Δεκέμβρη του 2011 για τις 450 θέσεις που απαρτίζουν την Κρατική Δούμα. Αιτία αποτέλεσε το θεωρούμενο ως μεγάλο ποσοστό που εξέλαβε η "Ενωμένη Ρωσία", το κόμμα του Πούτιν δηλαδή. Οι καταγγελίες για εκλογική απάτη προκάλεσαν μια σειρά διαδηλώσεων κυρίως στη Μόσχα και το Λένινγκραντ που βαφτίστηκαν "Κίνημα για δίκαιες εκλογές". Παρά την πολιτική πολυσυλλεκτικότητα των κινητοποιήσεων, από κομμουνιστές και αναρχικούς μέχρι υπερεθνικιστές, την κοινωνική βάση των διαδηλώσεων αποτέλεσαν κυρίως τα μεσαία στρώματα τα οποία μετά από μια περίοδο κοινωνικής ανόδου και ευημερίας ένιωθαν τις πιέσεις την οικονομικής κρίσης του 2008 να γίνονται ολοένα και πιο έντονες.

Οι κινητοποιήσεις για "Δίκαιες εκλογές" προκάλεσαν αντιδιαδηλώσεις (κυρίως από την νεολαία του κόμματος του Πούτιν) οι οποίες βαφτίστηκαν "αντι-πορτοκαλί" διαδηλώσεις, καταφερόμενες ενάντια σε κινητοποιήσεις του στυλ "έγχρωμων επαναστάσεων" που έλαβαν χώρα σε μια σειρά από πρώην σοβιετικές χώρες την δεκαετία του 2000-2010, με την πιο γνωστή από αυτές να είναι η "πορτοκαλί επανάσταση" του 2004 στην Ουκρανία. Η αντιπαράθεση έφτασε στο αποκορύφωμά της στις 4 Φλεβάρη του 2012 οπότε και στη Μόσχα έλαβαν χώρα τόσο διαδήλωση του "Κινήματος για Δίκαιες Εκλογές" όσο και του "Αντι-πορτοκαλί κινήματος", οι οποίες παρά τους αντικρουόμενους αριθμούς που έδιναν διαδηλωτές και αστυνομία σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να θεωρηθούν λίγο πολύ ισοδύναμες και κινούμενες μεταξύ 100.000 και 150.000 διαδηλωτών.

Γιατί γίνεται αναφορά στις διαδηλώσεις αυτές;

Στις 3 Φλεβάρη του 2012 η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία ανέφερε πως είχε λάβει ένα σύνολο 1686 αναφορών για εκλογικές παρατυπίες. Από αυτές, οι 195 (11,5%) επιβεβαιώθηκαν μετά από έρευνα, το ένα τρίτο (584) υποστηρίχθηκε πως είχαν να κάνουν με ασάφειες του εκλογικού νόμου, και μόνον 60 θα μπορούσαν να έχουν με κάποιον τρόπο φαλκιδεύσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Στις 4 Φλεβάρη, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανακοίνωσε πως η πλειοψηφία των βίντεο που ισχυρίζονταν πως κατέγραφαν παρατυπίες σε εκλογικά τμήματα, ήταν τα ίδια κατασκευασμένα και απάτες.

Χωρίς κανείς να μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιο ήταν το εύρος της εκλογικής "απάτης" και των παρατυπιών που παρατηρήθηκαν στις εκλογές της 4 Δεκέμβρη του 2011 (και μην ξεχνώντας τον τρόπο με τον οποίο αναδείχθηκε στην εξουσία ο Τζωρτζ Μπους ο νεότερος για την πρώτη του θητεία στον Λευκό Οίκο, αλήθεια, ποιος θυμάται τις "εκλογικές παρατυπίες" στη Φλόριντα αλλά και αλλού), οι συγκεκριμένες κινητοποιήσεις μπορούν να υποδείξουν κάποιες πραγματικότητες για την ρωσική κοινωνία. Από τη μια, η αυταρχικότητα του καθεστώτος Πούτιν σίγουρα δεν θα έκανε για κανέναν να αποτελεί έκπληξη ακόμα και μια εκτεταμένη νοθεία στις συγκεκριμένες εκλογές. Από την άλλη, το γεγονός πως πολλοί από τους ηγέτες των κινητοποιήσεων αποτέλεσαν προσωπικότητες που διακρίθηκαν επί καθεστώτος Γιέλτσιν δείχνει πως μεγάλο κομμάτι της αστικής τάξης στη Ρωσία εξακολουθεί να στηρίζεται σε δεσμούς και σχέσεις που δημιουργήθηκαν στην άμεση μετασοβιετική εποχή. Δεσμούς και σχέσεις που εμφανίζουν έντονο το στοιχείο της "εξάρτησης" από δυτικά κέντρα. Οι κατηγορίες για το "ανάλογο των έγχρωμων" επαναστάσεων στη Ρωσία μπορεί σε μικρό ή μεγάλο βαθμό να είχαν προπαγανδιστική χρήση και αξία. Αυτό δεν αναιρεί όμως το γεγονός πως οι αντιφάσεις στο εσωτερικό του Ρωσικού κεφαλαίου είναι κάτι περισσότερο από υπαρκτές.

Αδιαμφισβήτητη αποτελεί τέλος η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις αριστερών και αντισυστημικών δυνάμεων. Τα αιτήματα για ακύρωση του αποτελέσματος των εκλογών, παραίτηση του προέδρου της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής Βλαντιμίρ Τσούρωφ, διεξαγωγή έρευνας για εκλογική απάτη, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους κομμάτων της αντιπολίτευσης αλλά και νέες εκλογές το απεικονίζουν αυτό εν μέρει. Θέλει πάντα όμως μια προσοχή στο ποιο αίτημα σημαίνει τι, σε μια χώρα όπου μέχρι πρόσφατα πολλοί από τους ολιγάρχες που λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας βρίσκονταν στην φυλακή και από πολλούς - και σίγουρα την "Διεθνή Κοινότητα" θεωρούνταν πολιτικοί κρατούμενοι.

Έχει μια σημασία επίσης να σημειώσει κανείς πως η "Αντι-πορτοκαλί" διαδήλωση στις 4 Φλεβάρη έλαβε χώρα στο πάρκο του λόφου Ποκλόναγια, όπου και βρίσκονται μνημεία της νίκης των σοβιετικών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι αυτό κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς Πούτιν φαίνεται να εγκολπώνει, να επανανοηματοδοτεί και να χρησιμοποιεί το σοβιετικό παρελθόν στο σήμερα. Πράγμα που έχει τις αποτυπώσεις του και στην παρούσα κρίση στην Ουκρανία.

Συμπερασματικά, φαίνεται πως οι αντιφάσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια του Ρωσικού καπιταλισμού κάθε άλλο παρά ανύπαρκτες είναι. Αντίθετα, η οικονομική κρίση του 2008 και η υπερβολική εξάρτηση της Ρωσικής Οικονομίας από τις εξαγωγές πετρελαίου και ορυκτών πόρων ευρύτερα τις έχουν παροξύνει από το 2008 και μετά. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που φαίνεται κατά καιρούς να ανοίγουν την όρεξη των Αμερικανών και των δυτικών Ιμπεριαλιστών για λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Οι βομβιστικές επιθέσεις στο Στάλινγκραντ.

Στις 29 και 30 Δεκέμβρη του 2013 έλαβαν χώρα βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη του Στάλινγκραντ. Την 29η Δεκέμβρη, βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε βόμβα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης (έχει καταγραφεί και σε βίντεο), σκοτώνοντας 18 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 44. Την επομένη, 30η Δεκέμβρη 2013, μια δεύτερη έκρηξη που προκλήθηκε από βομβιστή αυτοκτονίας έλαβε χώρα σε τρόλεϋ που διέρχονταν την περιοχή Ντζερζίνσκι της πόλης. Απολογισμός, 16 νεκροί και 41 τραυματίες.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η οργάνωση "Βιλαέτι του Νταγκεστάν", μια υποομάδα του "Εμιράτου του Καυκάσου". Δύο πράγματα θα είχε κάποιο νόημα να σημειωθούν σχετικά με τις συγκεκριμένες επιθέσεις πέρα από το γεγονός ότι στρέφονταν ενάντια - και συνάμα δικιολογούσαν τα υπέρογκα έξοδα για - την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σότσι. Πρώτον, ότι στον έναν ή στον άλλο βαθμό η επίθεση ανήκει στην ίδια κατηγορία με σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων στο Ρωσικό έδαφος με κοινό παρονομαστή τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Χρηματοδότηση και "επιτελική υποστήριξη" σε αυτά τα χτυπήματα παρέχουν σίγουρα οι μυστικές υπηρεσίες της Σαουδικής Αραβίας, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το ποιοι είναι οι συνεργάτες - αν όχι οι μέντορες - αυτών. Δεύτερον, ότι η έκκληση που απεύθυνε ο Ντμίτρι Γιάρος, αρχιεγκληματίας του ναζιστικού "Δεξιού Τομέα" που έχει πλέον επικηρυχτεί από τους Ρώσους, για κοινό αγώνα ενάντια στη Ρωσία ακριβώς σε τέτοιους ισλαμιστές φονταμενταλιστές απευθύνονταν. Δίπλα σε αυτούς πολεμούσε άλλωστε και ο Γιάρος στην Τσετσενία.

Η Ουκρανία και το αυριανό δημοψήφισμα στην Κριμαία.

Τα παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερη σημασία αν τα θέσει κανείς στο πλαίσιο που δημιουργείται από τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Για την χροιά και την σημασία τους έχουν ειπωθεί πολλά, τόσα μάλιστα που για όποιον τα παρακολουθεί στοιχειωδώς αποστασιοποιημένος να είναι σχετικά εύκολο να δει πέρα από την προπαγάνδα και να αντιληφθεί τις εξελίξεις στη χώρα ως αυτό που πραγματικά είναι. Ένα ένοπλο ακροδεξιό - νεοναζιστικό πραξικόπημα, υποστηριζόμενο και χρηματοδοτούμενο από τη Δύση. Ειδικότερη μνεία θα πρέπει ίσως να γίνεται στον ρόλο που έπαιξε και παίζει η Γερμανία και η δική μας Ε.Ε. μιας και φαίνεται να είναι και ο πιο τυχοδιωκτικός στην συγκεκριμένη ιστορία. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ανάγκασε τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ (η μετέπειτα θέση του σε Ρωσογερμανικό κονσόρτσιουμ κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream δεν θα πρέπει επίσης να αμεληθεί), να πει ανοιχτά πως «οι εσφαλμένοι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ουκρανικό πρόβλημα οδήγησαν στην επικίνδυνη κρίση στην Κριμαία».

Εν όψει του αυριανού κρίσιμου δημοψηφίσματος στην Κριμαία λοιπόν, και εν αναμονή σημαντικών εξελίξεων, όσα λέγονται παραπάνω έχουν σαν κύριο στόχο το εξής. Να καταδείξουν την επιθετικότητα του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού στην περιοχή της ευρύτερης πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Επιθετικότητα που έχει να κάνει με τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς της με τη Ρωσία και έχει σαν στόχο την περιχαράκωση της τελευταίας και την αποτροπή της πιθανότητας να γίνει ανταγωνιστική σε επίπεδο διεθνών ανταγωνισμών. Αυτή η επιθετικότητα δεν ξεκίνησε με τις διαδηλώσεις του Euromaidan στην Ουκρανία ούτε και θα τελειώσει εκεί. Πέρασε όμως σίγουρα σε νέο επίπεδο και αναβάθμισε τους κινδύνους που διατρέχει η εργατική τάξη διεθνώς ακριβώς από την όξυνση της Ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.

Σίγουρα δεν αποτελεί στόχο ο εξωραϊσμός του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού, πολύ περισσότερο η υποστήριξή του, απλά σε περιπτώσεις τέτοιων αντιπαραθέσεων έχει μια σημασία να ξεκαθαριστεί ποιος είναι ο επιτιθέμενος και ποιος ο αμυνόμενος. Κι αυτό γιατί θα βοηθήσει στο να γίνει ξεκάθαρο προς τα που είναι πιο χρήσιμο να στραφούν κυρίαρχα - αν και ίσως όχι αποκλειστικά - τα βέλη της κριτικής και της εναντίωσης. Πρέπει λοιπόν να ειπωθεί ανοιχτά και ξεκάθαρα, στην παρούσα κρίση στην Ουκρανία, όπως αυτή φαίνεται να κορυφώνεται μέσα από το δημοψήφισμα για την τύχη της Κριμαίας, ο Δυτικός Ιμπεριαλισμός επιτίθεται και ο Ρωσικός αμύνεται! Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, δύσκολα θα καταφέρει να τοποθετηθεί σωστά στις ευρύτερες εξελίξεις.

Ούτε ένας Λίμπκνεχτ δεν βρέθηκε...

εικόνα ρωσικών αρμάτων μάχης στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας που μόλις μεταδόθηκε από το CNN

Ομόφωνα αποδέχτηκε η Ρωσική Άνω Βουλή την αίτηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για χρήση των Ρωσικών ενόπλεων δυνάμεων προς υπεράσπιση των Ρώσων και των Ρωσικών συμφερόντων σε οποιοδήποτε σημείο της Ουκρανικής επικράτειας.

Σε απάντηση των παρελκυστικών κινήσεων της Δύσης και των Ναζί στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε το αυτονόητο για όσα θα περίμενε κανείς από την αστική τάξη της χώρας του (και κάθε άλλης ιμπεριαλιστικής χώρας για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις). Η σημασία της χερσονήσου της Κριμαίας άλλωστε είναι κομβική για τον Ρωσικό Ιμπεριαλισμό για να αφήσει το μέλλον της στην τύχη.

Η είδηση όμως που αφορά την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα διεθνώς, αλλά και που δείχνει συνάμα τον βαθμό της γραφειοκρατικοποίησης και υποταγής του στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, είναι η ΟΜΟΦΩΝΗ έγκριση του αιτήματος του Πούτιν. Ούτε ένας βουλευτής του ΚΚΡΟ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος του Καρλ Λίμπκνεχτ και να καταψηφίσει τους "πολεμικούς προϋπολογισμούς" του 21ου αιώνα...

Η Αριστερά θα πρέπει να είναι ενάντια σε οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, απροκάλυπτη ή συγκαλυμμένη. Να μην ξεχάσει τον επαναστατικό ντεφετισμό του Λένιν ακόμα κι αν δεν μπορεί να τον εφαρμόσει!

από www.local-life.com

Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από την Ουκρανία. Αυτή τη φορά πάνω από την Χερσόνησο της Κριμαίας. Ο ρωσικός στρατός φέρεται να έχει ξεκινήσει την απόβασή του στη χερσόνησο, καταλαμβάνοντας στρατηγικές θέσεις. Ο πρωθυπουργός της αυτόνομης δημοκρατίας της Ουκρανίας καλεί τη Ρωσία να αποκαταστήσει την τάξη στην εδαφική της επικράτεια και ανώτατος αξιωματούχος του Κρεμλίνου απαντάει πως η Ρωσία δεν θα του γυρίσει την πλάτη.

Οι εξελίξεις επιταχύνονται όλο και περισσότερο και η τοποθέτηση της Αριστεράς - ιδιαίτερα για μια Αριστερά που παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις - καθίσταται όλο και πιο δύσκολη. Συνάμα όμως ακριβώς οι ίδιες οι εξελίξεις καθιστούν πιο απαραίτητο από ποτέ για την Αριστερά να τοποθετηθεί, και να τοποθετηθεί ξεκάθαρα, δυνατά και κρυστάλλινα. Κι αυτό γιατί η διελκυστίνδα και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην Ουκρανία, που έφεραν τους νεοναζί στην εξουσία, απειλούν με ακόμη μεγαλύτερο λουτρό  αίματος τον λαό της Ουκρανίας. Δεν απειλούν όμως μόνον αυτόν. Οι πιθανότητες μιας ευρύτερης ανάφλεξης αυξάνονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο και ο μόνος δρόμος για την Αριστερά να μην συντριβεί ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την εθνικιστική υστερία κάθε είδους είναι η σαφής αντιπολεμική της στάση και συνάμα η αναζωογόνηση του ιδεολογικοπολιτικού της οπλοστασίου με τον επαναστατικό ντεφετισμό.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πολεμήσουν για τα συμφέροντα κανενός ιμπεριαλιστή! Ο μόνος δίκαιος πόλεμος είναι ο εμφύλιος ταξικός πόλεμος!

Η κατάσταση στην Ουκρανία μπορεί να κάνει την παραπάνω θέση αρκετά δύσκολο να συγκεκριμενοποιηθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗ ΘΕΣΗ που πρέπει η Αριστερά - κι αν μη τι άλλο η Επαναστατική Κομμουνιστική Αριστερά - να συγκεκριμενοποιήσει προκειμένου να φανεί στοιχειωδώς χρήσιμη για τους εργαζόμενους και το προλεταριάτο τόσο στην Ουκρανία, όσο και στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Ο τυχοδιωκτισμός των ναζί και τον Ιμπεριαλιστών της Δύσης από τη μία (δεν άφησαν κανένα περιθώριο αποκλιμάκωσης της κατάστασης αφού δεν εφάρμοσαν ποτέ την Συμφωνία της 21ης Φλεβάρη και αντίθετα εξώθησαν σε έξοδο τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Γιαννούκοβιτς) φαίνεται πως τώρα προκαλεί την ένοπλη απάντηση της Μόσχας από την άλλη, η οποία εξίσου αδίστακτα παίζει με τη σειρά της με τη φωτιά.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες του ναζισμού και του Δυτικού Ιμπεριαλισμού που τον στηρίζει ανοιχτά από τη μια, και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού από την άλλη, με μηδενική ταξική συνειδητοποίηση και οργάνωση - το ΚΚΟυ δεν μπορεί δυστυχώς να επιτελέσει στοιχειωδώς αυτόν τον ρόλο - η θέση και η μοίρα του Ουκρανικού προλεταριάτου προδιαγράφονται από σκοτεινές έως τραγικές. Μέσα σε πιθανές σκηνές εμφυλίου σπαραγμού - υποταγμένου πλήρως στον εθνικισμό - και πιθανής "Αποκάλυψης" (να μην ξεχνάμε πως η Ουκρανία έχει αρκετούς πυρηνικούς αντιδραστήρες στο έδαφός της οι οποίοι στα χέρια των ναζί δεν ξέρει κανείς πως μπορεί να χρησιμοποιηθούν - θα πρέπει, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να βρεθεί, να διατηρηθεί έστω και στο βάθος της συνείδησης των Ουκρανών, Ρώσων και όλων των εργατών η ταξική τους αδελφοσύνη και το μάταιο και το αδιέξοδο του να γίνουν κρέας για την μηχανή του κιμά των Ιμπεριαλιστών και των ναζιστών. Ακόμα και αν - όπως δείχνει η κατάσταση ως έχει - κάτι τέτοιο έχει ελάχιστες πιθανότητες να παίξει ρόλο στην αποτροπή της επερχόμενης αιματοχυσίας, η σημασία του ως αξιακής τοποθέτησης των κομμουνιστών είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Και για το σήμερα αλλά και για το αύριο!

Μήνυμα των Ουκρανών Anonymous ή ακόμα ένα επεισόδιο στον πόλεμο προπαγάνδας;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, απλά υποδηλώνει την δυσκολία που υπάρχει να διακρίνει κανείς, στον πόλεμο προπαγάνδας που λαμβάνει χώρα γύρω από το ζήτημα της Ουκρανίας, τις πραγματικές από τις κατασκευασμένες ειδήσεις.

Στις 27 Φλεβάρη ανέβηκε βίντεο "Ουκρανών Anonymous" στο Youtube, όπως αυτοπροσδιορίζονται οι δημιουργοί του, με μήνυμα προειδοποίησης στην Πολωνία ως πιθανό θύμα των Ουκρανών ναζί οι οποίο, όπως υποστηρίζεται, έχουν εδαφικές βλέψεις σε βάρος της1. Αφού προειδοποιήσουν για το γεγονός πως, στην περίπτωση της Ουκρανίας, οι ναζί ήρθαν στην εξουσία με πραξικόπημα σε ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, τονίζουν τον κίνδυνο πως τραγωδίες σαν αυτή του Βολίν μπορούν να συμβούν ξανά, με υπεύθυνους αυτή τη φορά τους παραστρατιωτικούς της ναζιστικής πολιτοφυλακής "Δεξιός Τομέας". Ονομάζοντας την κίνησή τους ως μέρος της "Επιχείρησης Ανεξαρτησίας" (σσ της Ουκρανίας), γνωστοποιούν πως πραγματοποίησαν επιθέσεις "παραμόρφωσης" σε σειρά πολωνικών ιστότοπων. Στο μήνυμά τους καλούν ΕΕ και ΗΠΑ να σταματήσουν να αναμειγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και αποκαλύπτουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο (ηγέτης του μέχρι πρότινος αντιπολιτευόμενου κόμματος UDAR) είναι μαριονέτα της Δύσης και ισχυρίζονται πως έχουν δημοσιοποιήσει email που αποδεικνύουν την χρηματοδότησή του από αυτήν.

Στο μήνυμά τους καταφέρονται κυρίως εναντίον του ΝΑΤΟ και άλλων Δυτικών θεσμών, ενώ κάνουν και αναφορά και στο ότι "η Ουκρανία δεν χρειάζεται ούτε την τελωνειακή ένωση με την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα

Θα μπορούσε να βάλει κάποιον σε σκέψεις όμως το γεγονός πως καλούν τον πρόεδρο Γιανούκοβιτς να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια στη χώρα, καθώς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι καταφέρονται αποκλειστικά σχεδόν - πλην μιας πρότασης - εναντίον των Δυτικών, υποψίες ότι μπορεί να αποτελεί μέρος της Ρώσικης προπαγάνδας δεν θα μπορούσαν να αποκλειστούν. Ακόμα, η παράλειψη αναφοράς στον νεοναζιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Πολωνία "εκ των έσω"(2) θα μπορούσε να συνηγορήσει επίσης σε κάτι τέτοιο.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο: λογικές όπως αυτή των Anonymous δείχνουν ξεκάθαρα τα όριά τους, ειδικά σε περιόδους έντονων κρίσεων και αναταραχής όπως αυτή που διανύουμε. Αποδεικνύεται πλέον, σε όποιον έχει μάτια και την ψυχραιμία να δει χωρίς να αναζητά μασκοφόρους σωτήρες, πως δεν μπορεί να περιμένουν οι λαοί πολλά από μασκοφόρους ανώνυμους, κι ακόμα περισσότερο τις στιγμές των μεγαλύτερων κινδύνων για αυτούς. Η διαβολή και η χειραγώγηση συμβόλων τα οποία δεν είναι ξεκάθαρο ποιον αντιπροσωπεύουν δεν είναι κάτι δύσκολο για τους αστούς. Ειδικότερα μετά την σειρά συλλήψεων μελών των Anonymous το τελευταίο διάστημα. Ακόμα όμως και να μην υπάρχει "κακόβουλη" παρέμβαση και το μήνυμα να οφείλεται σε ακτιβιστές που εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις, κανένα ξεκάθαρο μήνυμα δεν μπορεί να σταλεί υπό συνθήκες "ανωνυμίας". Γίνεται όλο και πιο φανερό πλέον, σε όποιον δεν θέλει να θρέφει αυταπάτες και φρούδες ελπίδες, πως η μόνη ελπίδα για τους λαούς βρίσκεται στην μαζική τους κινητοποιήση, στην οργάνωσή τους - και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο - σε τάξη η οποία συνειδητά διεκδικεί και παλεύει για τα δικαιώματά της.

Το μήνυμα των Ουκρανών Anonymous είναι το ακόλουθο:

Χαιρετίσματα πολίτες του κόσμου, είμαστε οι Ουκρανοί Anonymous.

Η hackτιβιστική κολεκτίβα των Anonymous είναι μερικώς διχασμένη στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό έχει να κάνει με την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ και τις αντικρουόμενες αναφορές που έρχονται από τη χώρα. Αυτό είναι λυπηρό μιας και κάποια μέλη μας, γνωρίζοντας ελλιπώς την κατάσταση, στηρίζουν τις σκοτεινές δυνάμεις που κινούνται στην Ουρανία. Τα μέλη των Anonymous στην Ουκρανία γνωρίζουν για την ανάμιξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και στην εθνική κυριαρχία της.

Οι Anonymous της Ουκρανίας στηρίζουν την ειρήνη και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα και οι φασίστες εγκληματίες που χτυπούν και δολοφονούν μέλη της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας της Ουκρανίας δεν αντιπροσωπεύουν την θέληση και τις επιθυμίες του Ουκρανικού λαού.

Ο λαός της Ουκρανίας δεν επιθυμεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει το ΝΑΤΟ στο έδαφος της χώρας του. Ο λαός της Ουκρανίας ψήφισε τον Γιανούκοβιτς για πρόεδρο σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο λαός της Ουκρανίας κάνει έκκληση στον Πρόεδρό και τη Ρωσία να βοηθήσουν για να μπει τέλος στην πολιορκία της Ουκρανίας από ναζί εγκληματίες και δολοφονικές συμμορίες. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει να δει την αγαπημένη του πρωτεύουσα, το Κίεβο, κατειλημμένη από τους ναζί δολοφόνους και καμμένη συθέμελα. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του και την δυνατότητα να αποφασίζει για τη μοίρα του χωρίς πίεση από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει ειρήνη και να ηττηθούν οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα μια για πάντα.

Στους Ουκρανούς Anonymous δεν αρέσει αυτό που τώρα γίνεται στην Ουκρανία ούτε το υποστηρίζουν. Η αποκαλούμενη αντιπολίτευση προσπαθεί να διαλύσει τη χώρα. Οι Ουκρανοί Anonymous έχουν δώσει στη δημοσιότητα emails ενός εκ των ηγετών της αποκαλούμενης αντιπολίτευσης και θα συνεχίσουν να αποκαλύπτουν τις κινήσεις της Δύσης που υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας.

Τα emails που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Anonymous αποδεικνύουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο είναι μαριονέτα της Δύσης και χρηματοδοτείται από ενδιάμεσους στην Λιθουανία. Τα emails αποδεικνύουν επίσης ότι ο Κλίτσκο έχει τραπεζικούς λογαριασμούς στη Γερμανία μέσω των οποίων χρηματοδοτείται το πραξικόπημά του από τη Δύση. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτές τις μαριονέτες. Οι μαριονέτες της Δύσης που είναι ηγέτες της αντιπολίτευσης θα βυθίσουν την Ουκρανία στο χάος.

Απευθύνουμε έκκληση στον πρόεδρο της χώρας. Ο λαός της Ουκρανίας σας καλεί, Πρόεδρε Γιανούκοβιτς, να αποκαταστήσετε την τάξη, να επαναφέρετε την ηρεμία και τη σταθερότητα και να διαλύσετε τις συμμορίες ληστών και ναζί. Οι Ουκρανοί Anonymous θα χτυπήσουν όλες τις διαδικτυακές πηγές ενίσχυσης των μισθοφόρων της Δύσης και των ναζί.

Οι Ουκρανοί Anonymous καλούν για μια Ουκρανία ενιαία και ανεξάρτητη. Η κυβέρνηση προώθησε την ενσωμάτωση της χώρας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς παρά την απροθυμία του Ουκρανικού λαού. Οι Ουκρανοί πολίτες συνειδητοποιούν πως η υπογραφή της Συμφωνίας Συνεργασίας με την ΕΕ θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Ουκρανικής οικονομίας στο εγγύς μέλλον.

Εκφράζουμε την υποστήριξή μας στον λαό της χώρας. Θέλουμε η Ουκρανική Κυβέρνηση και η ηγεσία της ΕΕ να καταλάβουν ότι ο λαός της χώρας δεν θέλουν η χώρα να γίνει δωρητής πρώτων υλών στην Ευρώπη. Η Ουκρανία πρέπει να είναι ελεύθερη. Δεν θέλουμε να εξαρτόμαστε από άλλες χώρες και οργανισμούς. Ο λαός της Ουκρανίας δεν χρειάζεται την κερδοσκοπική Συμφωνία Συνεργασίας με την ΕΕ. 

Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη να γίνει μέλος στην, υπό την ηγεσία της Ρωσίας, Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα. Δεν έχουμε ανάγκη να είμαστε υπηρέτες του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη το ΝΑΤΟ. Η Ουκρανίας δεν πρέπει να είναι υπηρέτρια κανενός.

Υποστηρίζουμε την ανεξάρτητ Ουκρανία. Δηλώνουμε πως η "Επιχείρηση Ανεξαρτησία" συνεχίζεται. Θα χτυπήσουμε όλες τις διαδικτυακές υποδομές χωρών και οργανισμών που συνιστούν απειλή για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας!

Η Συμφωνία της 21ης Φλεβάρη για την Ουκρανία

Η συμφωνία υπογράφεται (1)

Το κείμενο της συμφωνίας της 21ης Φλεβάρη που φαινόταν να βάζει τέλος στην αντιπαράθεση είναι το ακόλουθο (μετάφραση από την αγγλική του έκδοση  - παρμένο από την ιστοσελίδα του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών2):

Συμφωνία για την διευθέτηση της κρίσης στην Ουκρανία

     Ανήσυχοι με τις τραγικές απώλειες ζωών στην Ουκρανία, αναζητώντας ένα άμεσο τέλος στην αιματοχυσία, και αποφασισμένοι να βαδίσουμε στον δρόμο της πολιτικής επίλυσης της κρίσης,

      Εμείς, τα υπογραφόμενα μέρη, έχουμε συμφωνήσει στα ακόλουθα:

1. Μέσα στις επόμενες 48 ώρες από την υπογραφή της συμφωνίας, ειδικός νόμος θα εγκριθεί, θα υπογραφεί και θα δημοσιοποιηθεί, ο οποίος θα επαναφέρει το Σύνταγμα του 2004 περιλαμβανομένων των τροποποιήσεών του που έχουν εγκριθεί μέχρι σήμερα. Οι υπογράφοντες διακυρρήσουν την πρόθεσή τους να συμπτήξουν συμμαχία και να σχηματίσουν Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μέσα σε δέκα μέρες από την ψήφιση του νόμου.
2. Συνταγματική μεταρρύθμιση, η οποία θα εξισορροπεί τις εξουσίες του Προέδρου, της Κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου, θα ξεκινήσει άμεσα και θα ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβρη του 2014.
3. Θα διεξαχθούν Προεδρικές Εκλογές με την υιοθέτηση του καινούριου Συντάγματος, αλλά όχι αργότερα από το Δεκέμβρη του 2014. Νέοι εκλογικοί νόμοι θα υπογραφούν και μια καινούρια Κεντρική Εκλογική Επιτροπή θα σχηματιστεί σε αναλογική βάση και σε συμφωνία με τους κανόνες του ΟΑΣΕ και της Επιτροπής της Βενετίας.
4. Θα διεξαχθούν έρευνες για τις πρόσφατες πράξεις βίας υπό την επίβλεψη των αρχών, της Αντιπολίτευσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
5. Οι αρχές δεν θα επιβάλλουν Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης. Οι αρχές και η Αντιπολίτευση θα απέχουν από τη χρήση βίας. Το κοινοβούλιο θα εγκρίνει 3η Αμνηστία που θα καλύπτει το ίδιο εύρος παράνομων πράξεων με τον νόμο της 17ης Φλεβάρη του 2014.                          Και οι δύο πλευρές θα καταβάλλουν σοβαρές προσπάθειες για την εξομάλυνση της καθημερινότητας στις πόλεις και τα χωριά, αποσυρόμενες από διοικητικά και δημόσια κτήρια και ανοίγοντας τους δρόμους, τα πάρκα και τις πλατείες των πόλεων.                           Ο παράνομος οπλισμός θα πρέπει να παραδοθεί στα σώματα του Υπουργείου Εσωτερικών εντός 24 ωρών από τη στιγμή που ο ειδικός νόμος, που αναφέρεται στο πρώτο σημείο του παρόντος εγγράφου, θα τεθεί σε ισχύ. Μετά την προαναφερόμενη περίοδο όλες οι περιπτώσεις παράνομης κατοχής και αποθήκευσης οπλισμού θα αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τον Ουκρανικό νόμο. Οι δυνάμεις των Αρχών και της Αντιπολίτευσης θα πρέπει να αποχωρήσουν από τα σημεία αντιπαράθεσής τους. Η Κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει τις Δυνάμεις Ασφαλείας αποκλειστικά για την διαφύλαξη της φυσικής υπόστασης των Δημοσίων Κτηρίων.
6. Οι Υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας, καθώς και ο Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας κάνουν έκκληση για άμεσο τερματισμό της βίας και της αντιπαράθεσης

          Κίεβο, 21 Φλεβάρη 2014

Την παραπάνω συμφωνία κλήθηκαν να υπογράψουν ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς ως Πρόεδρος της Ουκρανίας, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης Βιτάλι Κλίτσκο (του κόμματος UDAR), Όλεγ Τιάχνιμποκ (του Svoboda) και Αρσένι Γιάτσενιουκ (του κόμματος "Πατρίδα").

Μάρτυρες ήσαν οι: Radoslaw Sikorski (ΥΠΕΞ της Πολωνίας), Frank-Walter Steinmeier (ΥΠΕΞ της Γερμανίας), Laurent Fabius (ΥΠΕΞ της Γαλλίας) Vladimir Lukin (Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας).

*Ο Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Λούκιν δεν υπέγραψε το κείμενο της Συμφωνίας

Για την νέα όξυνση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Οι Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ο ρόλος τον ΜΜΕ και η εκκωφαντική απουσία του λαϊκού παράγοντα...

Το βράδυ της Τρίτης 19 Φλεβάρη σηματοδότησε το τέλος της "Ολυμπιακής εκεχειρίας" για την διαμάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη στο έδαφος της Ουκρανίας από τα τέλη Νοέμβρη κι έχει κατοχυρωθεί διεθνώς με το όνομα Euromaidan (Ευρωπλατεία). Φυσικά θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σότσι αποτέλεσαν την αιτία για την "κατασίγαση των παθών τις δύο εβδομάδες που προηγήθηκαν της προχθεσινής Τρίτης - άλλωστε βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη με 3 ημέρες να απομένουν για την ολοκλήρωσή τους. Σε μια σύγκρουση με τόσο σύνθετο και με ιστορική διαδρομή υπόβαθρο (όπως περιγράφεται αναλυτικά σε προηγούμενη ανάρτηση1) σίγουρα δεν χωρούν απλοϊκές ερμηνείες της εξέλιξης των γεγονότων. Αντιθέτως, με τον έντονα διαστρεβλωτικό ρόλο των ΜΜΕ και με παντελή την απουσία της οργανωμένης παρέμβασης του παράγοντα "εργαζόμενοι", κάθε τοποθέτηση μιας αριστερής λογικής οφείλει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτική και προσεκτική, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει να αποκτήσουν τον χαρακτήρα ιλαροτραγωδίας λίαν συντόμως...2

Η συνέντευξη μιας Ουκρανής αυτόνομης3

Ουκρανοί νεοναζί συγκρούονται με την
(ειδικές δυνάμεις καταστολής) 

Ενδεικτικό της έλλειψης πληροφόρησης από την "άλλη μεριά" αυτήν του κινήματος είναι το γεγονός ότι από τις ελάχιστες τέτοιες πηγές που μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο είναι και η εν λόγω συνέντευξη. Έχοντας ανέβει και σε μετάφραση στα ελληνικά(4) στο Indymedia, μάλλον έχει κάποιο νόημα να εξετάσει κανείς τα όσα λέγονται σε αυτήν.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον κατά την άποψή μου εμφανίζει η πρώτη συνέντευξη της συγκεκριμένης συντρόφισσας στον ίδιο διαδικτυακό τόπο5. Δίνει την δυνατότητα να αποκτήσει κανείς μια γενικότερη εικόνα του (αναρχικού) κινήματος στην Ουκρανία. Εκεί μαθαίνουμε λοιπόν πως η συλλογικότητα της οποίας αποτελεί μέλος απαρτίζεται από 20-25 άτομα στο Κίεβο και 15 στο Χάρκοβο. Αυτό σημειώνεται όχι για να υπάρξει η όποια απαξίωση των λεγομένων της συντρόφισσας αλλά γιατί τη στιγμή που οπλισμένες νεοναζιστικές πολιτοφυλακές των μερικών χιλιάδων κάνουν εφόδους - σε τέλεια στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία - και καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια η διαφορά στους αριθμούς είναι μάλλον ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί.
Από εκεί και πέρα - παραμένοντας πάντα στην πρώτη συνέντευξη - ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα είχε ένα νόημα να συγκρατήσει κανείς είναι η επιρροή που υποστηρίζεται πως έχει αποκτήσει το νεοναζιστικό Svoboda στα μορφωμένα μεσαία στρώματα σε αστικές περιοχές και ιδιαίτερα στο Κίεβο (κάτι που έρχεται σε σχετική αντίστιξη με τα κοινωνικά στρώματα στα οποία φαίνεται να έχουν απεύθυνση οι "δικοί μας" νεοναζί), καθώς και η σκιαγράφηση κάποιων τάσεων που αναπτύσσονται στο αναρχικό (;) κίνημα στην Ουκρανία. Έτσι, διαβάζοντας τη συνέντευξη, μαθαίνει κανείς για τάσεις "αναρχοεθνικισμού" (Dimitrov Kutchinsky) οι οποίες μάλιστα χαρακτηρίζονται "δημοφιλείς". Με τον Νέστορ Μάχνο να παρουσιάζεται σαν "εθνικιστής πατριώτης" που πολέμησε τους Μπολσεβίκους, τα ζητήματα ισότητας φύλων να εξοβελίζονται στις καλένδες της επανάστασης και άλλα παρόμοια, φαίνεται πως στις τάξεις του ουκρανικού αναρχικού κινήματος κερδίζει συνεχώς έδαφος η αναφορά στην "τρίτη θέση" (Terza Posizione6). Αναφορά που προσομοιάζει επικίνδυνα στις απαρχές της ιταλικής φασιστικής παράδοσης.

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να γίνουν αντιληπτά και όσα λέγονται στην 2η συνέντευξη. Εντύπωση νομίζω πως θα προκαλούσε στον καθέναν η μη αναφορά τα αίτια των κινητοποιήσεων του γενικότερου εθνολογικού και γλωσσολογικού διχαστικού υποβάθρου που υπάρχει στην Ουκρανία και ο περιορισμός στα ζητήματα της ανέχειας. Πολύ περισσότερο που σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις της Αραβικής Άνοιξης ή της Τουρκίας η Ουκρανία είναι μια κοινωνία γηράσκουσα (παρόμοιας ηλικιακής σύνθεσης με την ελληνική) με μέσο όρο ηλικίας των κατοίκων της τα 41 χρόνια - στην Τουρκία ο ανάλογος μέσος όρος κινείται στα 23 χρόνια (αναλυτική αναφορά σε αυτά τα ζητήματα σε προηγούμενη ανάρτηση1).

Αυτό το στοιχείο μπορεί να μην σημαίνει πως τα οικονομικά κίνητρα και η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου δεν παραμένουν ίσως κυρίαρχα. Σημαίνει όμως την σχετική υποβάμισή τους και την σχετική αναβάθμισης άλλων παραγόντων όπως οι εθνολογικές,γλωσσολογικές και θρησκευτικές διαφορές (παρόντες και οι τρεις στην Ουκρανία). Παραγνωρίζοντας κανείς τέτοιους παράγοντες είναι αδύνατον να κατανοήσει τις σημερινές εξελίξεις στην Ουκρανία. Τέλος, εντύπωση επίσης προκαλεί το γεγονός ότι δεν γίνεται αναφορά στο ότι οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων γίνονται από στρατιωτικού τύπου πολιτοφυλακές των φασιστών.

Εν κατακλείδι, νομίζω πως θα μπορούσε κανείς να τα καταλάβει την πρόταση του συνθήματος "στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σας, όχι τους φασίστες σας", φαίνεται όμως αρκετά δύσκολο να κατανοήσει κανείς πως γίνεται να στηρίξει κανείς αυτές τις κινητοποιήσεις χωρίς επί της ουσίας να στηρίζει τους φασίστες. Ενδεικτικό ως προς αυτό τον προβληματισμό είναι το γεγονός (αναφέρεται στην πρώτη συνέντευξη της συντρόφισσας) πως όχι μόνο δεν υπάρχουν συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης ούτε στα σπάργανα, αλλά - αντίθετα - όποιος προσπαθεί να ανοίξει ζητήματα πέραν του "να πέσει ο Γιανούκοβιτς" (ουγκ!) χαρακτηρίζεται προβοκάτορας και καταστέλλεται. Σ' αυτό το σημείο θα επανέλθω ξανά στο τέλος.

Ο ρόλος των Ιμπεριαλιστών στην εν εξελίξει σύγκρουση στην Ουκρανία.

Σε αυτό το τοπίο καμμένης γης από μεριάς Αριστερών δυνάμεων όποιας έκφανσης φαίνεται πως οι Ιμπεριαλιστές και οι διάφορες μερίδες της αστικής τάξης της Ουκρανίας "παίζουν μπάλα" μόνοι τους και σε ανοιχτό γήπεδο. Φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις παίκτες στο συγκεκριμένο παιχνίδι λοιπόν, η Ρωσία, η ΕΕ δηλαδή η Γερμανία, και οι ΗΠΑ. Οι επιδιώξεις και η σχετική τοποθέτηση του καθενός θα είχε λοιπόν μια σημασία να σκιαγραφηθούν.

Η περίπτωση της Γερμανίας.

Όλεγ Τιάχνιμποκ

Με δεσμούς με την περιοχή από τον 18ο αιώνα και την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους" με έδρα τη Βιέννη (Αψβούργοι), αλλά πολύ περισσότερο κατά την περίοδο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει σε αρκετές περιπτώσεις τους εθνικιστές Ουκρανούς του δυτικού μέρους της χώρας ως μέσα υπηρέτησης των συμφερόντων της στην περιοχή (φυσικά οι εθνικιστές Ουκρανοί "αδειάζονταν" στο τέλος και οι δικοί τους "ιδιαίτεροι" στόχοι ποτέ δεν επιτυγχάνονταν). Ψάχνοντας λοιπόν τον νέο Στεπάν Μπαντέρα (7) της σύγχρονης εποχής, η Γερμανία - και συγκεκριμένα το CSU και το Ίδρυμα Κόνραντ Άντεναουερ - φαίνεται πως το βρίσκουν στο πρόσωπο του - για μεγάλο διάστημα κατοικοεδρεύοντα στην Γερμανία, πρώην μποξέρ - Βιτάλι Κλίτσκο (το κόμμα του UDAR αναδείχτηκε τρίτο στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του 2012).

Επειδή όμως το αίμα νερό δεν γίνεται, το Βερολίνο κλείνει το μάτι και στους νεοναζί, με τον Γκίντο Βέστερβελλε - πρωήν υπουργό εξωτερικών - να κατεβαίνει πλάι πλάι στους δρόμους του Κιέβου με τον Όλεγ Τιάχνιμποκ, ηγέτη του νεοναζιστικού Svoboda.

Όλεγ Τιάχνιμποκ

Το θέμα για την Γερμανία περιπλέκεται στο εξής σημείο. Έχοντας αναπτύξει στενές σχέσεις με την Ρωσία από τη δεκαετία του 2000 κι έπειτα - για την διαφοροποίηση των προμηθευτών ενέργειάς του και άλλους λόγους - το Βερολίνο φαίνεται ιδιαίτερα απρόθυμο αυτή τη στιγμή να προβεί σε ριζικές επιλογές και προκρίνει την επιφυλακτικότητα και την αναμονή όσο οι εξελίξεις στην Ουκρανία του επιτρέπουν κάτι τέτοιο8. Αυτή ακριβώς η απροθυμία της ΕΕ και της Γερμανίας να κινηθεί επιθετικότερα εναντίον του Γιανούκοβιτς είναι που προκαλεί το "Fuck the EU" της Βικτόρια Νούλαντ στην υποκλαπείσα και έπειτα δημοσιευθείσα (μάλλον ρωσικός δάκτυλος από πίσω) συνομιλία της με τον Ουκρανό πρέσβη στο Κίεβο9.

Σ' αυτήν την απροθυμία της Γερμανίας να δράσει ανοιχτά νομίζω πρέπει να αποδοθεί και η αναβάθμιση του ρόλου της Πολωνίας σε ότι αφορά την Ουκρανία στα πλαίσια της ΕΕ παρά τις όποιες μεγαλοϊδεατικές ονειρώξεις μπορεί να έχουν οι Πολωνοί. Η "Νέα Ευρώπη φαίνεται λοιπόν να "γερμανοποιείται" και να είναι πρόθυμη να δράσει ως σκυλάκι της Γερμανίας αυτή τη φορά και όχι των ΗΠΑ (πόλεμος στο Ιράκ το 2003).

Η περίπτωση των ΗΠΑ.

Αρσένι Γιάτσενιουκ

Οι κινήσεις των ΗΠΑ είναι πιο επιθετικές. Με άνθρωπό τους τον Αρσένι Γιάτσενιουκ - διάδοχο της φυλακισμένης πλέον Γιούλια Τιμοσένκο και δεύτερο στις βουλευτικές εκλογές το 2012 - και ως πιο πεπειραμένοι παγκόσμιοι χωροφύλακες, φαίνεται να μην έχουν πολλές αναστολές. Βάζοντας τον ΟΗΕ και άλλα όργανά τους μπροστά - και λόγω της απροθυμίας της Γερμανίας για πιο ενεργή ανάμειξη στο προσκήνιο - επιδιώκει άμεσες αλλαγές. Άλλωστε της βγαίνει. Στην Αίγυπτο κατάφερε να αλλάξει άρδην την κατάσταση με στρατιωτικό πραξικόπημα, στην Τουρκία αυξάνει την πίεση εναντίον του Ερντογάν, και για άλλη μια φορά προσπαθεί να αλλάξει τους συσχετισμούς υπέρ της στη Βενεζουέλα παράλληλα με όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία. Αντιπαθώντας τον Τιάχνιμποκ και τους νεοναζί περισσότερο γιατί είναι μάλλον πιόνια της Γερμανίας και όχι εξ αιτίας ιδεολογικών αντιπαθειών (άλλωστε όταν πρόκειται για ζώνες επιρροής αυτά είναι λεπτομέρειες) φαίνεται πως έχει σαν στόχο να ελέγξει τον έτερο δρόμο προμήθειας ενέργειας της ΕΕ (η συμφωνία με το Ιράν, ο πόλεμος στο Ιράκ και η αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο φαίνεται προς το παρόν να σιγουρεύουν τον έλεγχό της στη μέση ανατολή) και να επιφέρει ένα καίριο πλήγμα στα σχέδια της Ρωσίας για την ανασύσταση του οικονομικού χώρου της πρώην ΕΣΣΔ μέσω της Ευρασιατικής Οικονομικής κοινότητας. Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή. Εξυπηρετείται έτσι και ο στρατηγικός της στόχος που είναι η αποτροπή περεταίρω προσέγγισης Γερμανίας-Ρωσίας.

Η περίπτωση της Ρωσίας.

Βίκτορ Γιανούκοβιτς

Μετά την περίοδο της αποσύνθεσης που ακολούθησε την διάλυση της ΕΣΣΔ το βαθύ στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο της Ρωσίας αντέδρασε και βρήκε τον σωτήρα στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Έκτοτε υπήρξε ανασυγκρότηση της οικονομίας και ανάκαμψη της Ρωσίας βασισμένη κυρίως στον ορυκτό της πλούτο (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ). Για να ξεπεράσει αυτή τη μονομέρια και αδυναμία η Ρωσία έχει από ανάγκη αναβάθμισης του ρόλου και για αυτό θέτει νεόυς, πιο φιλόδοξους στόχους (φυγή προς τα μπρος;).

Ο στόχος αυτός λέγεται Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (σχεδιάζεται για το 2015). Τέτοια ένωση όμως δεν μπορεί να υπάρξει κι ας την "απαρτίζουν" ήδη η Ρωσία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν (με Κιργιστάν και Αρμενία να έχουν εκδηλώσει ήδη ενδιαφέρον. Άνθρωπός της ο νυν πρόεδρος Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Όπλα της το μεγάλο κομμάτι του ρωσόφωνου πληθυσμού, το γεγονός πως στο φιλορωσικό ανατολικό κομμάτι βρίσκεται η βιομηχανική ραχοκοκκαλιά της Ουκρανίας και ο ρωσικός ναύσταθμος του στόλου της Μαύρης Θάλασσας στην Κριμαία.

Πως διαμορφώνονται τα "στρατόπεδα";

Η ερώτηση αυτή είναι δύσκολο να απαντηθεί με βεβαιότητα. Η Γερμανία φαίνεται να έχει αναβαθμίσει την θέση της στη σκακιέρα σε σχέση με το παρελθόν, διαθέτοντας πλέον πέραν από τον ανεπίσημο (νεοναζί) και τον επίσημο-κοστουμαρισμένο παίχτη της (Κλίτσκο). Οι αμερικανοί, ως ηγεμονεύουσα ιμπεριαλιστική δύναμη διεθνώς έχουν σίγουρα πολλούς κρυμμένους άσσους στο μανίκι τους και μεγαλύτερη εμπειρία από όλους στην ανατροπή καθεστώτων. Οι Ρώσοι από τη δική τους μεριά είναι αυτοί που έχουν ίσως τα περισσότερα να χάσουν, οπότε δύσκολα θα κάνουν και πίσω.

Παρά το πλήγμα στις σχέσεις τους μετά τις αποκαλύψεις Σνόουντεν, θα διακινδύνευα να πω πως οι σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ είναι απείρως ισχυρότερες από ότι ΗΠΑ-Ρωσίας ή Γερμανίας Ρωσίας. Συνεπώς έστω και με διαφοροποιήσεις ΗΠΑ και Γερμανία πρέπει να θεωρούνται μάλλον από την ίδια μεριά απέναντι στους Ρώσους. Σε κάθε περίπτωση, το κυρίαρχο δίπολο και άρα ο κύριος ανταγωνισμός θα πρέπει να εντοπίζεται ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία (η διαρροή της συνομιλίας Νούλαντ μάλλον επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο).

Χωρίς να σημαίνει πως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει10, θα πρέπει όμως παρ' όλα αυτά να θεωρείται η πιθανότερη συμμαχία. Σίγουρα όμως πρέπει να ειπωθεί ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί είναι σαν τα παγόβουνα. Για κάθε 1/10 που φαίνεται πάνω από την επιφάνεια, υπάρχουν άλλα 9/10 που παραμένουν κρυμμένα. Πρέπει συνεπώς να είμαστε επιφυλακτικοί στις κρίσεις μας και θα χρειαστεί χρόνος ίσως μέχρι να υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να κάνουν το τοπίο του τι συμβαίνει στην Ουκρανία στο επίπεδο των Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πιο ξεκάθαρο.

Ο ρόλος των ΜΜΕ.

Από την απόπειρα τηλεοπτικού πραξικοπήματος εναντίον του Τσάβες και τους embedded δημοσιογράφους στον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ διεθνώς έχει καταστεί κυρίαρχα προπαγανδιστικός. Όχι ότι δεν ήταν ποτέ τέτοιος νωρίτερα ίσως, αλλά σίγουρα έκτοτε έχει υπάρξει μια τομή και λόγω της ενδυνάμωσης της θέσης και των δυνατοτήτων των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης.

Στην περίπτωση της Ουκρανίας δεν μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Η παρουσία των νεοναζί παρασιωπάται, αυτοί που "καταδικάζουν την βία από όπου κι αν προέρχεται" ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους Ουκρανούς διαδηλωτές και το δικαίωμα στην διαδήλωση - ακόμα και την μη ειρηνική - που καταπατάται κ.ο.κ. Το νέο στοιχείο ίσως είναι διάφορα γλυκανάλατα βιντεάκια στο  με πρωταγωνιστές από τη Ρουσλάνα της Eurovision μέχρι τον Ρόκο και διάφορες γλάστρες στη χώρα μας11,12, οι οποίοι καλούν σε συμπαράσταση στον Ουκρανικό λαό. Ειδικά για τους εγχώριους θα είχε ενδιαφέρον να μάθει κανείς πως τους φυτεύτηκε η ιδέα μιας και να την κατέβασε το κεφάλι τους από μόνο του αποκλείεται.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Κίεβο σήμερα (από bbc.co.uk)

"Όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια" λέει ο θυμόσοφος λαός και δεν θα μπορούσε να βρεθεί πιο κατάλληλη έκφραση για να περιγράψει το τι συμβαίνει στην Ουκρανία, τουλάχιστον σε ότι αφορά το λαό της. Με τους νεοναζί στους δρόμους και από πάνω να ερίζουν οι ιμπεριαλιστές νομίζω πως δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πιο δυσοίωνο σενάριο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα και μόνο ίσως οι εμπειρίες του λαού και η οργάνωση της εργατικής τάξης ως τάξης για τον εαυτό της θα μπορούσαν να δώσουν κάποια αχτίδα ελπίδας, αυτό όμως όχι στο άμεσο μέλλον. Προς το παρόν σκοτάδι!

Όπως και να έχει φαίνεται πως η ώρα της αποφασιστικής σύγκρουσης πλησιάζει. Η κυβέρνηση από χθες καταγγέλλει την αντιπολίτευση για την κλοπή όπλων - πράγμα που μάλλον σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση των νεοναζί - η αντιπολίτευση αρχίζει να τα χρησιμοποιεί στους δρόμους και τα χειρότερα φαίνεται να μην αργούν. Αλλαγή του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Ουκρανικού στρατού από τον Γιανούκοβιτς και η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Το σπάσιμο από τους νεοναζί σήμερα το πρωί της εκεχειρίας που συμφωνήθηκε χθες βράδυ δημιουργεί ερωτήματα και θα μπορούσε να αποτελέσει τον αστάθμητο παράγοντα και συνάμα τον καταλύτη της όλης ιστορίας.

Η αντιπροσωπεία Γαλλίας-Γερμανίας-Πολωνίας μόλις αποχώρησε από το Κίεβο και πλέον όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Ο εφησυχασμός της συντρόφισσας από την Ουκρανία πως η χώρα της δεν θα αφεθεί να βυθιστεί στον εμφύλιο λόγω του οικονομικού της μεγέθους ίσως φαντάζει πλέον αφελής. Η κατάσταση θυμίζει όλο και περισσότερο εικόνες από Γιουγκοσλαβία και Σεράγεβο. Μόνο που δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για το Σεράγεβο του 1990 ή το Σεράγεβο του 1914...