Συγκρότημα φοιτητικών εστιών "Goce Delcev", Σκόπια - ΠΓΔΜ
Πραγματικά συγκλονιστικές είναι οι εικόνες που μπορεί να δει κανείς από τις φοιτητικές εστίες "Goce Delcev" στην πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ Σκόπια. Σε ένα συγκρότημα κατοικιών (φαίνεται στην φωτογραφία πιο πάνω) όπου διαμένουν περισσότεροι από 1200 φοιτητές σε συνθήκες που δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν καν ανθρώπινες. Η διαφθορά που επικρατεί στην εσωτερική διοίκηση των εστιών μαζί με την κυβερνητική αδιαφορία και την απουσία επαρκούς χρηματοδότησης μάλλον υπόσχονται ένα ακόμα πιο σκοτεινό μέλλον σε ότι αφορά τις συνθήκες στέγασης των φοιτητών στα Σκόπια παρά την οποιαδήποτε βελτίωση. Οι εικόνες που ακολουθούν μιλούν από μόνες τους ως προς τις συνθήκες στις οποίες καλούνται να επιβιώσουν - πραγματικά - χιλιάδες φοιτητές στη γειτονική χώρα.
Η είσοδος ενός εκ των τεσσάρων κτηρίων του συγκροτήματος. Οι σωλήνες που στάζουν αποτελούν σύνηθες φαινόμενο
Άποψη της ρεσεψιόν. Το σημείωμα στα δεξιά αναφέρει: "Δεν υπάρχει ζεστό νερό, το πρόβλημα διορθώνεται". Το σημείο στ' αριστερά εισάγει τον σεξισμό στο παιχνίδι μεταμφιεσμένο σε εξυπνάδα: "Πηγαίνετε να κάνετε μπάνιο στο διαμέρισμα του αγοριού σας".
Για να βρει κανείς ζεστό νερό στις συγκεκριμένες εστίες θα πρέπει να έχει το "σύμπαν να συνωμοτεί υπέρ του". Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν παρά μόνο στα - μεταφυσικώς σκεπτόμενα μυαλά - συγγραφέων όπως ο Κοέλιο η σκληρή πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Μια ή δύο από τις οικοδομές του συγκροτήματος μπορούν να μείνουν χωρίς ζεστό νερό για ολόκληρες ακαδημαϊκές χρονιές. Κατά μέσο όρο - και με πολλή τύχη - περίπου στο 40% του χρόνου θα μπορούσε κανείς να βρει ζεστό νερό...
Άποψη των διαδρόμων. Χωρίς ηλεκτροφωτισμό και με σωλήνες να στάζουν.
περισσότεροι διάδρομοι
ΔΕΝ είναι γκράφιτι
Υγρασία και αποσύνθεση. Τα καλοριφέρ προφανώς και ΔΕΝ λειτουργούν σε κανένα σημείο των διαδρόμων.
Άποψη από την καφετέρια των εστιών. Θα πρέπει κανείς να στήνεται στην ουρά από νωρίς μια και το φαγητό μετά βίας αρκεί για να καλύψει το 1/4 των εστιακών φοιτητών.
Από τους τυχερούς που πρόλαβαν φαγητό...
Ζυμαρικά, πατάτες, κοτομπουκιές και λουκάνικο. Το μενού είναι ίδιο καθημερινά. Όπως υποστηρίζουν οι φοιτητές η συνθήκες υγιεινής είναι τουλάχιστον απαράδεκτες με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην βρίσκουν στο πιάτο τους μονάχα όσα το μενού προβλέπει...
Ολοένα και πιο αντιδραστικός γίνεται ο κλοιός που σχηματίζεται γύρω από το δικαίωμα των λαών να αγωνίζονται και να εκφράζουν ελεύθερα τη σκέψη τους. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης - που στον έναν ή τον άλλο βαθμό έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα - αποτελεί και η περίπτωση πειθαρχικών διώξεων που ασκούνται εναντίον φοιτητών στο Πανεπιστήμιο του Ίρβιν στην Καλιφόρνια. Διώξεις που αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν κανείς λάβει υπόψιν του τη σημειολογία των καταστάσεων μέσα στις οποίες ασκούνται καθώς και παλιούς γνώριμους που πρωταγωνιστούν σε αυτές.
Η Lisa Lei και ο Jordan Brocious είναι οι φοιτητές που διώκονται από το... "Γραφείο Φοιτητικής Συμπεριφοράς" του συγκεκριμένου πανεπιστημίου. Ιδρύματος του οποίου πρόεδρος τυγχάνει (;) να είναι μια παλιά γνώριμος, η Τζάνετ Ναπολιτάνο, πρώην επικεφαλής της "Εθνικής Ασφάλειας" των ΗΠΑ την περίοδο 2009-2013 (κατά τη διάρκεια της θητείας της 1,5 εκατομμύριο Αμερικανοί "χωρίς χαρτιά" απελάθηκαν από τις ΗΠΑ).
Αφορμή για τις διώξεις αποτέλεσε η "ανησυχία" που εξέφρασαν οι δύο φοιτητές για τον διορισμό της Ναπολιτάνο στην προεδρία του Ιδρύματος. Αιτία, η δράση που ανέπτυσσαν οι δύο φοιτητές στηρίζοντας τους εργαζόμενους του Πανεπιστημίου και όχι μόνο. Άλλωστε η πρώτη εργάζεται σαν υπάλληλος του πανεπιστημίου για να τα φέρνει βόλτα (θυμίζει αρκετά τα περί "ανταποδοτικής εργασίας" που ετοιμάζεται στα ελληνικά πανεπιστήμια) και ο δεύτερος είναι μέλος του συνδικάτου "Ενωμένοι Αυτοκινητιστές Εργάτες".
Σε συνεδρίαση του "Συμβουλίου του Ιδρύματος" στις 28 Οκτώβρη του 2013 λοιπόν, η οποία διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, φοιτητές προσπάθησαν να παραστούν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αστυνομική βία και καταστολή. Στις 5 Φλεβάρη, οι κατηγορίες με βάση τις οποίες οι φοιτητές καλούνται να περάσουν πειθαρχικό τους γνωστοποιήθηκαν. Εντύπωση προκαλεί η επανειλημμένη αναφορά στην "αδυναμία συμμόρφωσης" των φοιτητών στους κανόνες του ιδρύματος. Υποστήριξη στην απεργία των εργαζομένων στο ιατρικό κέντρο του πανεπιστημίου στις 30 Οκτώβρη, συμμετοχή στην απεργία των εργαζόμενων στο πανεπιστήμιο φοιτητών και "σωματική βία ήταν τα "εγκλήματά τους". Δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις λοιπόν...
Η αστική δημοκρατία λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο. Τα εκατομμύρια των φτωχών, των πεινασμένων και των απόκληρων δεν μπορούν να υπάρξουν και σε διαφορετικά πλαίσια άλλωστε. Η όξυνση της επιτήρησης, των παρακολουθήσεων και της καταστολής έρχεται ως φυσικό επακόλουθο. Δεν χρειάζονται νεολογισμοί και "εφευρέσεις" όρων για να περιγραφεί όλο αυτό. Έχει όνομα και είναι γνωστό σε όλους. Λέγεται αστική δημοκρατία, αρκεί βέβαια να μην ξεχνάει κανείς πως σε μια ταξική κοινωνία υπάρχει δημοκρατία μονάχα για την τάξη που βρίσκεται στην εξουσία, κανείς δεν υποσχέθηκε τίποτα για τις υπόλοιπες...
8η Μάρτη: Γυναίκες ενάντια στην καταπίεση. Μια γυναίκα στην Τουρκία απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις, σε μια αντιπαράθεση που περιγράφεται με τον καλύτερο τρόπο σε πανό που κρατούσε μια γυναίκα διαδηλώτρια στην Γερμανία: "Φεμινισμός ή βαρβαρότητα".
Μπορεί στην χώρα μας η μέρα να πέρασε με υποκριτικά αφιερώματα στα δελτία ειδήσεων και γλυκανάλατες δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν συνέβει όμως το ίδιο και στην υπόλοιπη υφήλιο - ευτυχώς. Η 8η Μάρτη είναι μια μέρα που νοηματοδοτείται μέσα από τους αγώνες των γυναικών ενάντια στην πατριαρχία, την εκμετάλλευση, την ανισότητα και τη βία καθώς και από τον αγώνα ενάντια στην γενεσιουργό αιτία όλων αυτών, την καπιταλιστική δομή και οργάνωση της κοινωνίας μας. Οι αγώνες των γυναικών τις βοηθούν να συνειδητοποιήσουν το πως ο καπιταλισμός τις υποδουλώνει καθώς επίσης μέσα από αυτούς τους αγώνες εξοπλίζονται με την συνείδηση και την πείρα που θα τους επιτρέψει να απελευθερωθούν.
Γυναίκες στην Ισπανία διαδηλώνουν ενάντια στην επίθεση του κράτους στις ελευθερίες και τα δικαιώματά τους
ΙΣΠΑΝΙΑ: "Είμαστε οι ανιψιές των μαγισσών που δεν μπορέσατε να κάψετε", φώναζαν χιλιάδες γυναίκες - και άντρες - διαδηλώνοντας στους δρόμους της Βαρκελώνης τα μεσάνυχτα της 8ης Μάρτη "επαναδιεκδικώντας" τη νύχτα (#lanitesnostra). Το "σημείο εκκίνησης" αποτέλεσε η διαδήλωση για το δικαιώματα των γυναικών κρατουμένων στις φυλακές. Από τα κελιά τους, οι κρατούμενες απάντησαν στα συνθήματα των γυναικών από την άλλη μεριά του φράχτη και ενώνοντας τις φωνές τους, αψηφώντας τους τοίχους των φυλακών, βροντοφώναξαν πως "κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι".
"Είμαστε οι ανιψιές των μαγισσών που δεν μπορέσατε να κάψετε", γυναίκες και άντρες διαδηλώνουν ενάντια στην καταπίεση στην Ισπανία
Η πορεία συνεχίστηκε στους δρόμους της Βαρκελώνης ενάντια στην πρόθεση της κυβέρνησης να "εθνικοποιήσει" τα σώματα των γυναικών και να τις εξαναγκάσει να γεννούν, απαγορεύοντας τις αμβλώσεις. Ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων διαδήλωσαν επίσης χιλιάδες σε Παμπλόνα και Μαδρίτη.
από την πορεία της 8ης Μάρτη στην
Κωνσταντινούπολη
ΤΟΥΡΚΙΑ: Φορώντας καπέλα μαγισσών, το σύμβολο της κρατικής τρομοκρατίας ενάντια στις γυναίκες που στόχο έχει την αποδόμηση της υπόστασής τους και την υποταγή τους στον καπιταλισμό. Στην Κωνσταντινούπολη οι πορεία των γυναικών ήρθε αντιμέτωπη με δυνάμεις της αστυνομίας που προσπάθησαν να την σταματήσουν.
Η Τουρκία είναι μια χώρα όπου η λεκτική βία - στο δημόσιο λόγο της χώρας - ενάντια στις γυναίκες ενθαρρύνει ανοιχτά μια κουλτούρα βιασμών και βίας εναντίον τους (άραγε πόσο απέχουν τα πράγματα στη χώρα μας από κάτι ανάλογο, με τα σεξιστικά σχόλια να έχουν γίνει "συνήθης καθημερινότητα" ακόμα και στις αντιπαραθέσεις εντός Βουλής;). Οι φωστήρες του κυβερνώντος κόμματος κατηγορούν τις γυναίκες για την ανεργία - τη οποία δημιουργεί αλλά κι από την οποία θρέφεται ο καπιταλισμός - και αποτελούν συνήθειο δηλώσεις όπως η ακόλουθη: "Ένας βιαστής είναι πιο αθώος από μια γυναίκα που κάνει έκτρωση", ή δηλώνοντας πως μια γυναίκα που μένει έγκυος μετά από βιασμό είναι προτιμότερο να πεθάνει παρά να προχωρήσει σε έκτρωση.
Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα οι δολοφονίες γυναικών αυξήθηκαν κατά 1400% μέσα στα πρώτα
7 χρόνια διακυβέρνησης από το ΑΚΡ. Αρκετή κρατικοί οργανισμοί που σχετίζονταν με την προστασία των γυναικών και των δικαιωμάτων τους ή είχαν σαν αποστολή την προώθηση της ισότητας μεταξύ των φύλων είτε καταργήθηκαν είτε επαναπροσανατολίστηκαν στην "προώθηση των παραδοσιακών αξιών". Έτσι, εξαφανίστηκαν τα "καταφύγια" για κακοποιημένες γυναίκες και το "Υπουργείο γυναίκας και οικογένειας" μετονομάστηκε "Υπουργείο οικογένειας και κοινωνικών πολιτικών".
Στις 6 Μάρτη, μια 19χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε από τον πρώην φίλο της, ο οποίος την πυροβόλησε εξ επαφής μέσα σε αστικό λεωφορείο της Κωνσταντινούπολης. Ο αριθμός των δολοφονημένων από "οικεία" προς αυτές πρόσωπα γυναικών έφτασε έτσι τις 33 από την αρχή του χρόνου.
Πορείες γυναικών έγιναν επίσης στην Άγκυρα και τη Σμύρνη κι ενώθηκαν με ακτιβιστές που διαδήλωναν για τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας.
ΛΙΒΑΝΟΣ: Χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους της Βηρυτού για να διεκδικήσουν προστασία από την ενδοοικογενειακή βία η οποία είναι ανεξέλεγκτη: τουλάχιστον μια γυναίκα δολοφονείται κάθε μήνα. Οι γυναίκες διαδήλωσαν ενάντια στη θρησκόληπτη αντιπολίτευση και τις πολιτικές κλίκες που προσπαθούν να καθυστερήσουν την υιοθέτηση νόμου που θα στρέφεται ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία για πρώτη φορά στην ιστορία του Λιβάνου.
Βηρυτός: εικόνα που δείχνει τον όγκο της πορείας για την ποινικοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας
ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ: "Οι ζωές των γυναικών, ιδιαίτερα εκείνων που ζουν στο περιθώριο, έχουν επιδεινωθεί αντί να βελτιωθούν κατά την διάρκεια της - κατά τα άλλα με "ανάπτυξη" - διακυβέρνησης Aquino". Στη Μανίλα διαδήλωσαν περίπου 10.000 γυναίκες για να καταδείξουν ακριβώς αυτό. Κατευθύνθηκαν μάλιστα στην "οικονομική καρδιά" της πόλης το Makati City όπου και πολιόρκησαν κτήρια διαμαρτυρώμενες για την αλλοτρίωση των γυναικών από τις σύγχρονες επιχειρηματικές πρακτικές.
Μανίλα, Makati City
από τη διαδήλωση στο Λένινγκραντ, το πανό λέει "μην είστε "λεπτές", μην μαγειρεύετε, μην υποτάσσεστε"
Βερολίνο, Γερμανία: "Φεμινισμός ή βαρβαρότητα"
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Στην Αίγυπτο η κρατική τρομοκρατία γίνεται ακόμα πιο βίαιη όταν έχει να κάνει με γυναίκες. Η στρατιωτική δικτατορία της χώρας δεν διστάζει να χρησιμοποιεί κτηνώδη βία, βασανιστήρια και βιασμούς. Με αφορμή την παγκόσμια μέρα της γυναίκας περισσότερες από χίλιες γυναίκες διαδήλωσαν από την πλατεία Tala’at Harb στο Ανώτατο Δικαστήριο για τα δικαιώματα των γυναικών της Αιγύπτου. Η πορεία απέκτησε πολιτική χροιά επίσης με συνθήματα που να ζητούν την πτώση της χούντας.
ΠΕΡΟΥ: Στην πρωτεύουσα Λίμα, γυναίκες ακτιβίστριες διαδήλωσαν μπροστά στο "Υπουργείο γυναικών" σχηματίζοντας ένα "κόκκινο χαλί" που συμβόλιζε τα δικαιώματα των γυναικών που ποδοπατούνται από την κυβέρνηση.
Άλλος ένας "αστικός" μύθος καταρρέει για όποιον ρίξει μια ματιά στις εξελίξεις στην Ινδία. Ίσως μάλιστα και περισσότεροι. Ως μέρος των BRICS θα περίμενε κανείς οι μεγάλοι ρυθμοί ανάπτυξης που πετύχαινε η οικονομία της να έχουν και ευεργετικά αποτελέσματα για τον πληθυσμό της χώρας.
Κάτι τέτοιο όμως κάθε άλλο παρά συμβαίνει. Μετά από δεκαετίες "δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης", στην Ινδία εξακολουθεί να ζει κάτω από το όριο "ακραίας φτώχειας" το 32,7% του πληθυσμού. Με το όριο αυτό να τοποθετείται στα 1,25$ δολάρια την ημέρα, τα συμπεράσματα είναι εύγλωττα. Τα στοιχεία γίνονται ακόμα πιο εμφατικά αν λάβει κανείς υπόψη του το γεγονός ότι από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 - οπότε και η Ινδία "αναβαθμίστηκε" σε αναδυόμενη οικονομία - μόνο 35 εκατομμύρια Ινδοί κατάφεραν να "αναδυθούν" από την εξαθλίωση της διαβίωσης στα πλαίσια απόλυτης φτώχειας. Ίσως ο αριθμός να φαίνεται σημαντικός, αλλά μια τέτοια παρεξήγηση θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο αν δεν λάβει κανείς υπόψη του τα μεγέθη της "μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο". Μόνο το γεγονός πως από το 1980 μέχρι το 2010 ο πληθυσμός της Ινδίας αυξήθηκε κατά περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο ψυχές θα αρκούσε για να βάλει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση ίσως (από κάτι λιγότερο από 700 εκατομμύρια σε περισσότερα από 1,2 δισεκατομμύρια). Ενδεικτικό είναι επίσης το γεγονός ότι την ίδια περίοδο στην Κίνα 678 εκατομμύρια ανθρώπων έπαψαν να ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.
Έτσι, ενώ η Ινδία είναι "πατρίδα" του 1/3 των φτωχών παγκοσμίων και "πατρίδα" για το 1/3 των σύγχρονων σκλάβων, 58 Ινδοί "κοσμούν" με την παρουσία τους την λίστα του περιοδικού με τους πλουσιότερους ανθρώπους διεθνώς. Η ανισοκατανομή του πλούτου αντί να μειώνεται (μετά από δεκαετίες "ανάπτυξης") βαίνει αυξανόμενη. Ο αστικός πληθυσμός της Ινδίας αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς, προβλέπεται να φτάσει το 38% του πληθυσμού το 2025 από το 27,8% που βρίσκεται σήμερα. Γεγονός που αναμένεται να παροξύνει τις αντιθέσεις ακόμα περισσότερο. Ο χαμηλός εξηλεκτρισμός του κατασκευαστικού τομέα της ινδικής οικονομίας και τα χαμηλά επίπεδα κατάρτισης των εισερχόμενων από την ύπαιθρο πληθυσμών "δεν θα επιτρέψουν την ομαλή ενσωμάτωση τους".
Βέβαια για την διαμόρφωση όλης αυτής της κατάστασης δεν ευθύνεται ο καπιταλισμός, αλλά οι "διαρθρωτικές αδυναμίες" της ινδικής οικονομίας. Σύμφωνα με τον Υπουργό Οικονομικών της Ινδίας η "αχίλλειος φτέρνα" της οικονομίας είναι ο κατασκευαστικός τομέας, οποίος εκτός από μια σειρά άλλων παραγόντων υποφέρει και από "τις ανελαστικές πρακτικές προσλήψεων-απολύσεων". Η απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων (δηλαδή η πλήρης απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων) είναι βασικός στόχος του κεφαλαίου διεθνώς και όχι η "εμμονή" κάποιων γραφειοκρατών της τρόικα...
"Μας λένε ψέματα για εσάς και σας λένε ψέματα για εμάς. Εμείς, ο λαός της Σεβαστούπολης, θα θέλαμε να γίνουμε ξεκάθαροι. Μας ενδιαφέρουν μόνον τρία πράγματα.
Θέλουμε να μπορούμε να μιλάμε τη μητρική μας γλώσσα. Προσπαθείτε να μας κάνετε Ουκρανούς τα τελευταία 20 χρόνια, δεν θα γίνω ποτέ Ουκρανός, θα είμαι πάντα Ρώσος, είμαι παρ' όλα αυτά Ουκρανός πολίτης.
Δεύτερον, έχουμε τη δική μας ιστορία και είμαστε περήφανοι γι' αυτή. Η κυβέρνηση θα πρέπει να σταματήσει να την προσβάλλει και να προσπαθεί να την ξαναγράψει. Τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνουμε; Να κατεδαφίσουμε όλα τα μνημεία μας; Να καταστρέψουμε την πόλη μας; Όχι, αυτό δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ! Δεν ερχόμαστε στο Λβιβ για να σας πούμε ποιον να λατρεύετε, σεβόμαστε τον τρόπο ζωής σας!
Και τελευταίο, έχουμε υποφέρει από διακρίσεις, δεν μας επιτράπηκε ποτέ να επιλέξουμε την κυβέρνησή μας. Το ποιος θα είναι Δήμαρχός μας πάντα μας επιβαλλόταν έξωθεν. Θέλουμε και απαιτούμε ο Δήμαρχός μας να είναι ένας από εμάς. Βρισκόμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε τον λαό και την πόλη μας. Καλούμε σε ενότητα, έτσι ώστε οι πολιτικοί να μην καταφέρουν να μας στρέψουν τον έναν ενάντια στον άλλο. Είμαστε απλοί άνθρωποι όπως τόσοι που στάθηκαν στην πλατεία του Κιέβου, δεν είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Δεν υπάρχουν πραγματικά λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς το σκοτάδι που εξαπλώνεται από άκρη σ' άκρη στην Ναζιστική Ουκρανία. Τα περιστατικά που δημοσιοποιούνται είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα χωρέσει ο ανθρώπινους νους. Γκρεμίζουν αλύπητα οποιαδήποτε αυταπάτη θα μπορούσε να διατηρηθεί ακόμα από οποιονδήποτε - τουλάχιστον τον οποιοδήποτε επιθυμεί να είναι στοιχειωδώς έντιμος με τον εαυτό του και την πραγματικότητα - σχετικά με τον εγκληματικό χαρακτήρα όχι του ναζισμού πλέον - γιατί αυτός, πέρα από όλα τα άλλα, είναι αδύνατο να αποδοθεί με λόγια - αλλά του ίδιου του σύγχρονου Ιμπεριαλισμού, του ίδιου του καπιταλισμού του 21ου αιώνα. Το περιστατικό του βασανισμού και της διαπόμπευσης του γενικού γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης του Λβιβ αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου και μόνο. Για όποιον κοιτάει πέρα από τα δυτικά ΜΜΕ των οποίων η σιωπή είναι πραγματικά εγκληματική, δεν θα χρειαστεί πολύ να συνειδητοποιήσει πως οι αναφορές από τα όσα εγκληματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία τρέχουν με απίστευτα γρήγορο ρυθμό. Το πλήθος των περιστατικών και η σκληρότητά τους είναι τέτοια που μόνο με τα αντίστοιχα της ναζιστικής Γερμανίας θα μπορούσαν να συγκριθούν. Πραγματικά θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν ακόμα και ο ίδιος ο Καστοριάδης, όταν έλεγε το "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", θα μπορούσε να φανταστεί το επίκαιρο της τοποθέτησής του μερικές δεκαετίες αργότερα. Αν θα μπορούσε να φανταστεί την οργανωμένη βαρβαρότητα που γεννάει σήμερα ο καπιταλισμός, και ως εκ τούτου, το γεγονός ότι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ανατροπή του και τον σοσιαλισμό.
Σε ένα μόνο άρθρο...
Το πλήθος και το είδος των περιστατικών που περιγράφονται σε ένα μόνο άρθρο του Russia Today (1) είναι ενδεικτικό. Το άρθρο τιτλοφορείται "Σε προκαλώ να μου πάρεις το όπλο" αναπαράγοντας τα λόγια του διαβόητου πλέον Alexander Muzychko στελέχους του νεοναζιστικού "Δεξιού Τομέα" ("Pravy Sektor"). Πέρα από τον εξευτελιστικό ξυλοδαρμό του εισαγγελέα που σημειώθηκε και σε προηγούμενη ανάρτηση (2) ο οποίος έκανε το γύρο του διαδικτύου σε βίντεο (3) μερικές μέρες νωρίτερα, ο γαλουχημένος στον πόλεμο της Τσετσενίας, στο πλευρό των Ισλαμιστών φονταμενταλιστών, φασίστας καταφέρνει να κάνει τον εαυτό του στο εν λόγω βίντεο να φαίνεται "αρνάκι". Την περασμένη Τρίτη εισέβαλε επικεφαλής αποσπάσματος οπλισμένων μέχρι τα δόντια ναζί σε συνεδρίαση του περιφερειακού κοινοβουλίου του Ρόβνο (4) (μιας επαρχίας στα βόρεια - βορειοδυτικά σύνορα της χώρας με την Λευκορωσία) για να απαιτήσει την παραχώρηση διαμερισμάτων στις οικογένειες των "διαδηλωτών" που έπεσαν νεκροί στους δρόμους του Κιέβου. Το γεγονός πως οι εν λόγω διαδηλωτές έπεσαν νεκροί στο Κίεβο ενώ ήταν κάτοικοι της επαρχίας Ρόβνο (πράγμα που μπορούμε να συνάγουμε από το γεγονός ότι οι οικογένειές τους βρίσκονται εκεί) θα επέτρεπε με κάποια σχετική ασφάλεια το συμπέρασμα πως πρόκειται για μέλη του "Δεξιού Τομέα" τα οποία μεταφέρθηκαν στο Κίεβο για να δράσουν εκεί ως ένοπλοι μισθοφόροι. Στην προσπάθειά του να "πείσει" λοιπόν τους βουλευτές του τοπικού κοινοβουλίου είπε μεταξύ άλλων: "Ποιος θέλει να μου πάρε το αυτόματο; Ποιος θέλει να μου πάρει το πιστόλι; Ποιος θέλει να μου πάρει τα μαχαίρια μου; Ελάτε λοιπόν! Σας προκαλώ"! Όλα αυτά μάλιστα μπροστά στην κάμερα του τοπικού καναλιού που κάλυπτε τη συνεδρίαση. Το βίντεο (5) μιλάει από μόνο του.
Την ίδια στιγμή που ο Muzychko έκανε αυτά στο Ρόβνο, ομοϊδεάτες του ναζιστές του "Δεξιού Τομέα" μαζί με μέλη μιας άλλης νεοναζιστικής οργάνωσης, του "Κοινού Σκοπού" ("Spilna Sprava"), "πίεζαν" με ανάλογο μπορεί να φανταστεί κανείς τρόπο, τους αξιωματούχους της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής απαιτώντας την αντικατάσταση όλων των μελών της επιτροπής καθώς και αλλαγές στον εκλογικό νόμο ("Η διεφθαρμένη, εγκληματική σύνθεση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής θα πρέπει να αλλάξει στο σύνολό της" δήλωσε χαρακτηριστικά το μέλος του νεοναζιστικού "Κοινού Σκοπού" Aleksandr Shevchenko). Αμφισβητώντας με το θράσος που μόνο οι νεοναζί μπορούν να έχουν την ικανότητα της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής να διεξάγει τίμιες εκλογές (η τιμιότητα τόσο των προεδρικών εκλογών του 2010 όσο και των βουλευτικών του 2012 έχει πιστοποιηθεί από διεθνείς παρατηρητές), ζητά επί της ουσίας το ακριβώς αντίθετο. Τον δια της τρομοκρατίας έλεγχο τόσο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής όσο και της εκλογικής διαδικασίας. Οι εκλογές που προγραμματίζονται για τις 25 Μάη θυμίζουν έτσι τις εκλογές τις 31ης Μάρτη του 1946 στη χώρα μας. Από την μεριά του καινούριου καθεστώτος του Κιέβου οι εκλογές - όποτε κι αν γίνουν - σχεδιάζεται και μεθοδεύεται να διεξαχθούν σε κλίμα απόλυτης, μαύρης, ναζιστικής τρομοκρατίας.
Η ναζιστική τρομοκρατία λαμβάνει μαζικές διαστάσεις και εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Ενδεικτικό του γεγονότος είναι το ότι αξιωματούχοι του πρώην κυβερνώντος "Κόμματος των Περιοχών" του Γιανουκόβιτς φοβούμενοι αντίποινα. Ίσως λαμβάνοντας αυτό υπόψιν θα μπορούσε κανείς να καταλάβει πιο σφαιρικά και την αλλαγή της πλειοψηφίας στο Ουκρανικό κοινοβούλιο. Η επίθεση στα γραφεία του "Κόμματος των Περιοχών στις 18 Φλεβάρη 2014 που καταγράφεται στο βίντεο (6) (ΠΡΙΝ την παραίτηση του Γιανουκόβιτς) μάλλον στηρίζει μια τέτοια εκδοχή.
Το σπίτι του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας (που συνεργάζονταν στενά με το "Κόμμα των Περιοχών του Γιανουκόβιτς) Pyotr Simonenko πυρπολήθηκε την Δευτέρα (24/2).
το σπίτι του Pyotr Simonenko πυρπολημένο
Η γυναίκα του είπε στο ράδιο Svoboda ότι ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι ψάχνοντας για στοιχεία που ενοχοποιούν τον άντρα της. Όταν δεν κατάφεραν να βρουν τέτοια στοιχεία πυρπόλησαν το σπίτι με μολότοφ.
Ο πρώην επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου του Γιανούκοβιτς Andrey Klyuyev δέχθηκε πυροβολισμό στο πόδι κατά τη διάρκεια της επιστροφής του στο Κίεβο από την Κριμαία, όπου και είχε υποβάλλει αυτοπροσώπως την παραίτησή του στον Γιανούκοβιτς. Το σπίτι του λεηλατήθηκε από αγνώστους δύο φορές.
Ο "Δεξιός Τομέας" επικήρυξε τον δημοσιογράφο του Rossiya 24 channel έναντι χρηματικού ποσού για "διάδοση ψευδών πληροφοριών"."
Ορθόδοξες εκκλησίες και Συναγωγές σε όλη τη χώρα γίνονται στόχοι επιθέσεων (η απόπειρα εμπρησμού στο καταγράφηκε από την κάμερα ασφαλείας, στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ στην αρχή του άρθρου (7) μπορεί κανείς να δει κι αυτό ανάμεσα σε άλλα).
Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και σίγουρα ακόμα και ολόκληρο να τον παρέθεται κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει την φρίκη της ναζιστικής τρομοκρατίας που απλώνεται απ' άκρη στη χώρα. Ενδεικτικό της έκτασης της τρομοκρατίας είναι και το γεγονός πως από την αρχή του 2014 675.000 Ουκρανοί πολίτες έχουν περάσει τα σύνορα με τη Ρωσία. Γι' αυτό το καραβάνι των 675.000 προσφύγων (8) τα δυτικά (ανάμεσά τους και τα ελληνικά) ελάχιστα έχουν πει.
Οι νεοναζί ενισχύουν τις θέσεις τους σε όλα τα επίπεδα.
Την πλήρη υποστήριξη των πεπραγμένων των νεοναζί σε επίπεδο τρομοκρατίας δρόμου από τους κοστουμαρισμένους λακέδες της Δύσης (Κλίτσκο, Γιατσένιουκ) αποδεικνύει το γεγονός πως για αυτές ανταμοίβονται με κυβερνητικές θέσης. Μέσα από αυτές μπορούν να επιδιώκουν ελεύθερα και την θεσμική αποκρυστάλλωση αυτής της τρομοκρατίας. Νεοναζιστές έχουν πλέον καταλάβει και με τη βούλα θέσεις στον Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Παιδείας και όχι μόνο.
Τα δύο συγκεκριμένα Υπουργεία δεν είναι καθόλου τυχαία για τους σκοπούς τους. Μπορεί να μην έχουν κηρύξει - ακόμα - τις γλώσσες των διαφόρων μειονοτήτων παράνομες (αυτό που έχουν κάνει μέχρι στιγμής είναι η κατάργηση νόμου του 2012 που έδινε τη δυνατότητα στις περιφέρειες της χώρας να ανάγουν σε επίσημη γλώσσα της περιφέρειας - πέραν της Ουκρανικής - και τη γλώσσα κάθε μειονότητας της οποίας ο πληθυσμός ξεπερνάει το 10% των κατοίκων της) αλλά δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να περιμένει κανείς κάτι τέτοιο. Οι σκοποί τους για μια "εθνικά καθαρή" Ουκρανία κάθε άλλο παρά κρυφοί είναι. Άλλωστε μετά την κατάργηση του νόμου που κήρυττε παράνομη τη ναζιστική προπαγάνδα δρουν με απόλυτη - και τυπικά - ελευθερία.
Πέραν του Ρωσόφωνου πληθυσμού η κατάργηση του νόμου για την χρησιμοποίηση της γλώσσας μειονοτήτων ως επίσημης επηρεάζει και μια σειρά άλλες μειονότητες. Ενδεικτικό είναι ότι από τις 27 περιφέρειες τις Ουκρανίας, με βάσει τον παραπάνω νόμου, 13 περιφέρειες της Ανατολής και του Νότου είχαν ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τη Ρωσική, ενώ επίσης - στα Δυτικά της χώρας - μια περιφέρεια είχε ανάγει σε επίσημη γλώσσα και τα Ρουμανικά κι άλλη μία τα Ουγγρικά. Μπορεί τα ελληνικά να μην ήταν επίσημη γλώσσα σε κάποια περιφέρεια αλλά όσοι μιλούν αυτά βρίσκονται εξίσου στην άσχημη θέση να φοβούνται πως ένα από τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα - αυτό του να μιλούν την γλώσσα που επιλέγουν - βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και ήδη συρρικνώνεται. Τα μειονοτικά σχολεία έχουν ήδη αρχίσει να δέχονται πιέσεις και απειλές. Άλλωστε, όταν έχει κανείς να κάνει με ναζιστές η επίσημη νομοθετική παρέμβαση του κράτους παίζει δευτερεύοντα ρόλο.
Οι νεοναζί στην Ουκρανία πρέπει να συντριβούν!
Όλα τα παραπάνω δείχνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον κίνδυνο που συνιστά η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία. Κίνδυνος που δεν απειλεί μόνο το λαό της Ουκρανίας ή τους λαούς της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Θα σηματοδοτούσε το πέρασμα της διεθνούς αντίδρασης σε ένα νέο στάδιο της αντεπανάστασής της. Η άνοδος των νεοναζί στην Ουκρανία δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή αποκομμένη από το ευρύτερο πλαίσιό της. Όχι απλά γίνεται ανεκτή αλλά χρηματοδοτείται από τους Ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ. Πράγμα που σημαίνει πως θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει για αυτούς μια ευκαιρία "πειραματισμού" με διαφορετικά πολιτικά μοντέλα διαχείρισης της κρίσης, η οποία φαίνεται να επιμένει. Επιπρόσθετα, μόνο να φανταστεί μπορεί κανείς τον κίνδυνο που θα αποτελεί για τους εργαζόμενους διεθνώς ένα ναζιστικό Ουκρανικό κράτος. Ένα πραγματικό "κράτος τρομοκράτης" στην υπηρεσία της Ιμπεριαλιστικής αντίδρασης για την τρομοκράτηση των λαών διεθνώς. Πραγματική σφηκοφωλιά μισθοφόρων των επόμενων ναζιστικών πραξικοπημάτων ανά την Ευρώπη και πηγή αποσταθεροποίησης ακόμα κι αν τα πράγματα δεν φτάσουν ως εκεί.
Σε δύσκολους καιρούς για όλους μας, η Επιτροπή της Δημοκρατίας της Κριμαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας επιθυμεί να δημοσιοποιήσει την αταλάντευτη θέση του για τις εξελίξεις στην Ουκρανία και στην Κριμαία.
Η εξάπλωση του φασισμού και του εξτρεμισμού έχει φτάσει στην κορύφωσή της, ενώ οι δολοφονίες φιλήσυχων πολιτών έχουν καταστεί ρουτίνα. Ο όχλος των απογόνων του Μπαντέρα έχει φτάσει πλέον στις πόρτες των σπιτιών μας. Δολοφόνησαν πισώπλατα τους πατεράδες και τους παππούδες μας, τώρα στρέφουν τις σφαίρες τους εναντίον μας επιδιώκοντας να καταστρέψουν την ιστορία και τη μνήμη μας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, απευθύνουμε έκκληση στους πολίτες της Κριμαίας, σε όλα τα μέλη των τοπικών συμβουλίων, να συμμετέχουν στον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, στον αγώνα για την ευημερία της Κριμαίας.
Υποστηρίζουμε την απόφαση του Κοινοβουλίου της Κριμαίας να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την διεύρυνση των εξουσιών της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας.
Οι Κομμουνιστές της Κριμαίας ήταν ανέκαθεν στο πλευρό των πολιτών της Κριμαίας, το ίδιο κάνουν κι αυτή τη φορά.
Η πιο σημαντική πτυχή των εξελίξεων των τελευταίων μηνών στην Ουκρανία - θα έπρεπε ίσως να - είναι η άνοδος των νεοναζιστών. Άνοδος που προφανώς δεν ξεκίνησε με τις διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών αλλά σίγουρα ο τρόπος με τον οποίον ήρθε στην επιφάνεια κατά τη διάρκειά τους κάνει ακόμα πιο εμφατική την πορεία ενός ευρύτερου φαινομένου που κάθε άλλο παρά "Ουκρανική ιδιαιτερότητα" είναι.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην χώρα μας τον περασμένο Σεπτέμβρη, περιστατικά ανάλογα με αυτά που εκτυλίχθηκαν στον "Χυτήριο" σε χώρες όπως η Γαλλία (κατά τα άλλα θεωρούμενη ως "λίκνο του φιλελευθερισμού"), το ρατσιστικό μένος εναντίον των Εβραίων και των Ρομά στο πρόσωπο του Γιόμπικ στην Ουγγαρία (η ρατσιστική αντιμετώπιση των Ρομά, ως σύγχρονων "υπανθρώπων", δεν περιορίζεται μόνο στην Ουγγαρία άλλωστε αλλά έχει ευρύτερες διαστάσεις σε πολλές χώρες της ανατολικής Ευρώπης), οι επιθέσεις του εγκληματία Μπρέιβικ στη Νορβηγία μερικά χρόνια πριν, η περίπτωση των "φόνων Ντονέρ" στη Γερμανία, αν μη τι άλλο φανερώνουν πως η ανησυχητική άνοδος της "μαύρης διεθνούς" τείνει να αποκτήσει διαστάσεις πανευρωπαϊκού φαινομένου.
Ο παραπάνω χάρτης, που δημοσιεύτηκε στην αγγλική έκδοση της Monde Diplomatique δείχνει με αρκετά παραστατικό τρόπο την έκταση αλλά και την δικτύωση του φαινομένου. Σίγουρα η "δυναμική" του φαινομένου δεν μπορεί να αποδοθεί επαρκώς με έναν χάρτη που απεικονίζει τα ποσοστά της ακροδεξιάς σε εκλογικές αναμετρήσεις. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι νεοφασιστικές και νεοναζιστικές εκδοχές της τείνουν όχι μόνο να πολλαπλασιάζονται αλλά και να αναβαθμίζουν την δυνατότητά τους να κινητοποιούν κόσμο τόσο σε έκταση όσο και σε ένταση. Η περίπτωση άλλωστε της Ουκρανίας ακριβώς για αυτό το λόγο γίνεται και πιο αντιπροσωπευτική του κινδύνου.
Οι σύγχρονες λεγεώνες των ξένων που έχουν χρησιμοποιηθεί από τον ιμπεριαλισμό σε μια σειρά περιφερειακών συγκρούσεων τις τελευταίες δεκαετίες από τη Γιουγκοσλαβία και την Τσετσενία (όπου και έδρασε και ο Alexander Muzychko, στέλεχος του νεοναζιστικού Ουκρανικού "Δεξιού Τομέα" που πρωταγωνιστεί σε βίντεο που έκανε τον γύρο του διαδικτύου1) μέχρι τη Συρία και τη Βενεζουέλα φαίνεται πως επιστρατεύονται και στην μεταφορά του πολέμου ενάντια στον "εσωτερικό εχθρό".
Η τελευταία μάλιστα αποτελεί μια πτυχή που φανερώνει την σύνδεση της δράσης νεοναζισμού και ιμπεριαλισμού. Η σημασία της μάλιστα ίσως να έχει υποτιμηθεί. Κι αυτό γιατί πέρα από την αγαστή συνεργασία και χρησιμοποίηση του νεοναζισμού από τους, κατά τα άλλα "ατσαλάκωτους", πολιτικούς υπαλλήλους του ιμπεριαλισμού διεθνώς φανερώνει ίσως κάτι περισσότερο. Την στρατιωτικοποίηση της αντιπαράθεσης και στο επίπεδο της ταξικής πάλης που διεξάγεται στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών Κοινωνικών σχηματισμών.
εικόνα ρωσικών αρμάτων μάχης στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας που μόλις μεταδόθηκε από το CNN
Ομόφωνα αποδέχτηκε η Ρωσική Άνω Βουλή την αίτηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για χρήση των Ρωσικών ενόπλεων δυνάμεων προς υπεράσπιση των Ρώσων και των Ρωσικών συμφερόντων σε οποιοδήποτε σημείο της Ουκρανικής επικράτειας.
Σε απάντηση των παρελκυστικών κινήσεων της Δύσης και των Ναζί στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε το αυτονόητο για όσα θα περίμενε κανείς από την αστική τάξη της χώρας του (και κάθε άλλης ιμπεριαλιστικής χώρας για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις). Η σημασία της χερσονήσου της Κριμαίας άλλωστε είναι κομβική για τον Ρωσικό Ιμπεριαλισμό για να αφήσει το μέλλον της στην τύχη.
Η είδηση όμως που αφορά την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα διεθνώς, αλλά και που δείχνει συνάμα τον βαθμό της γραφειοκρατικοποίησης και υποταγής του στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, είναι η ΟΜΟΦΩΝΗ έγκριση του αιτήματος του Πούτιν. Ούτε ένας βουλευτής του ΚΚΡΟ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος του Καρλ Λίμπκνεχτ και να καταψηφίσει τους "πολεμικούς προϋπολογισμούς" του 21ου αιώνα...
Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από την Ουκρανία. Αυτή τη φορά πάνω από την Χερσόνησο της Κριμαίας. Ο ρωσικός στρατός φέρεται να έχει ξεκινήσει την απόβασή του στη χερσόνησο, καταλαμβάνοντας στρατηγικές θέσεις. Ο πρωθυπουργός της αυτόνομης δημοκρατίας της Ουκρανίας καλεί τη Ρωσία να αποκαταστήσει την τάξη στην εδαφική της επικράτεια και ανώτατος αξιωματούχος του Κρεμλίνου απαντάει πως η Ρωσία δεν θα του γυρίσει την πλάτη.
Οι εξελίξεις επιταχύνονται όλο και περισσότερο και η τοποθέτηση της Αριστεράς - ιδιαίτερα για μια Αριστερά που παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις - καθίσταται όλο και πιο δύσκολη. Συνάμα όμως ακριβώς οι ίδιες οι εξελίξεις καθιστούν πιο απαραίτητο από ποτέ για την Αριστερά να τοποθετηθεί, και να τοποθετηθεί ξεκάθαρα, δυνατά και κρυστάλλινα. Κι αυτό γιατί η διελκυστίνδα και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην Ουκρανία, που έφεραν τους νεοναζί στην εξουσία, απειλούν με ακόμη μεγαλύτερο λουτρό αίματος τον λαό της Ουκρανίας. Δεν απειλούν όμως μόνον αυτόν. Οι πιθανότητες μιας ευρύτερης ανάφλεξης αυξάνονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο και ο μόνος δρόμος για την Αριστερά να μην συντριβεί ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την εθνικιστική υστερία κάθε είδους είναι η σαφής αντιπολεμική της στάση και συνάμα η αναζωογόνηση του ιδεολογικοπολιτικού της οπλοστασίου με τον επαναστατικό ντεφετισμό.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πολεμήσουν για τα συμφέροντα κανενός ιμπεριαλιστή! Ο μόνος δίκαιος πόλεμος είναι ο εμφύλιος ταξικός πόλεμος!
Η κατάσταση στην Ουκρανία μπορεί να κάνει την παραπάνω θέση αρκετά δύσκολο να συγκεκριμενοποιηθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗ ΘΕΣΗ που πρέπει η Αριστερά - κι αν μη τι άλλο η Επαναστατική Κομμουνιστική Αριστερά - να συγκεκριμενοποιήσει προκειμένου να φανεί στοιχειωδώς χρήσιμη για τους εργαζόμενους και το προλεταριάτο τόσο στην Ουκρανία, όσο και στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
Ο τυχοδιωκτισμός των ναζί και τον Ιμπεριαλιστών της Δύσης από τη μία (δεν άφησαν κανένα περιθώριο αποκλιμάκωσης της κατάστασης αφού δεν εφάρμοσαν ποτέ την Συμφωνία της 21ης Φλεβάρη και αντίθετα εξώθησαν σε έξοδο τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Γιαννούκοβιτς) φαίνεται πως τώρα προκαλεί την ένοπλη απάντηση της Μόσχας από την άλλη, η οποία εξίσου αδίστακτα παίζει με τη σειρά της με τη φωτιά.
Ανάμεσα στις συμπληγάδες του ναζισμού και του Δυτικού Ιμπεριαλισμού που τον στηρίζει ανοιχτά από τη μια, και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού από την άλλη, με μηδενική ταξική συνειδητοποίηση και οργάνωση - το ΚΚΟυ δεν μπορεί δυστυχώς να επιτελέσει στοιχειωδώς αυτόν τον ρόλο - η θέση και η μοίρα του Ουκρανικού προλεταριάτου προδιαγράφονται από σκοτεινές έως τραγικές. Μέσα σε πιθανές σκηνές εμφυλίου σπαραγμού - υποταγμένου πλήρως στον εθνικισμό - και πιθανής "Αποκάλυψης" (να μην ξεχνάμε πως η Ουκρανία έχει αρκετούς πυρηνικούς αντιδραστήρες στο έδαφός της οι οποίοι στα χέρια των ναζί δεν ξέρει κανείς πως μπορεί να χρησιμοποιηθούν - θα πρέπει, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να βρεθεί, να διατηρηθεί έστω και στο βάθος της συνείδησης των Ουκρανών, Ρώσων και όλων των εργατών η ταξική τους αδελφοσύνη και το μάταιο και το αδιέξοδο του να γίνουν κρέας για την μηχανή του κιμά των Ιμπεριαλιστών και των ναζιστών. Ακόμα και αν - όπως δείχνει η κατάσταση ως έχει - κάτι τέτοιο έχει ελάχιστες πιθανότητες να παίξει ρόλο στην αποτροπή της επερχόμενης αιματοχυσίας, η σημασία του ως αξιακής τοποθέτησης των κομμουνιστών είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Και για το σήμερα αλλά και για το αύριο!
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, απλά υποδηλώνει την δυσκολία που υπάρχει να διακρίνει κανείς, στον πόλεμο προπαγάνδας που λαμβάνει χώρα γύρω από το ζήτημα της Ουκρανίας, τις πραγματικές από τις κατασκευασμένες ειδήσεις.
Στις 27 Φλεβάρη ανέβηκε βίντεο "Ουκρανών Anonymous" στο Youtube, όπως αυτοπροσδιορίζονται οι δημιουργοί του, με μήνυμα προειδοποίησης στην Πολωνία ως πιθανό θύμα των Ουκρανών ναζί οι οποίο, όπως υποστηρίζεται, έχουν εδαφικές βλέψεις σε βάρος της1. Αφού προειδοποιήσουν για το γεγονός πως, στην περίπτωση της Ουκρανίας, οι ναζί ήρθαν στην εξουσία με πραξικόπημα σε ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, τονίζουν τον κίνδυνο πως τραγωδίες σαν αυτή του Βολίν μπορούν να συμβούν ξανά, με υπεύθυνους αυτή τη φορά τους παραστρατιωτικούς της ναζιστικής πολιτοφυλακής "Δεξιός Τομέας". Ονομάζοντας την κίνησή τους ως μέρος της "Επιχείρησης Ανεξαρτησίας" (σσ της Ουκρανίας), γνωστοποιούν πως πραγματοποίησαν επιθέσεις "παραμόρφωσης" σε σειρά πολωνικών ιστότοπων. Στο μήνυμά τους καλούν ΕΕ και ΗΠΑ να σταματήσουν να αναμειγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και αποκαλύπτουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο (ηγέτης του μέχρι πρότινος αντιπολιτευόμενου κόμματος UDAR) είναι μαριονέτα της Δύσης και ισχυρίζονται πως έχουν δημοσιοποιήσει email που αποδεικνύουν την χρηματοδότησή του από αυτήν.
Στο μήνυμά τους καταφέρονται κυρίως εναντίον του ΝΑΤΟ και άλλων Δυτικών θεσμών, ενώ κάνουν και αναφορά και στο ότι "η Ουκρανία δεν χρειάζεται ούτε την τελωνειακή ένωση με την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα
Θα μπορούσε να βάλει κάποιον σε σκέψεις όμως το γεγονός πως καλούν τον πρόεδρο Γιανούκοβιτς να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια στη χώρα, καθώς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι καταφέρονται αποκλειστικά σχεδόν - πλην μιας πρότασης - εναντίον των Δυτικών, υποψίες ότι μπορεί να αποτελεί μέρος της Ρώσικης προπαγάνδας δεν θα μπορούσαν να αποκλειστούν. Ακόμα, η παράλειψη αναφοράς στον νεοναζιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Πολωνία "εκ των έσω"(2) θα μπορούσε να συνηγορήσει επίσης σε κάτι τέτοιο.
Όπως και να έχουν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο: λογικές όπως αυτή των Anonymous δείχνουν ξεκάθαρα τα όριά τους, ειδικά σε περιόδους έντονων κρίσεων και αναταραχής όπως αυτή που διανύουμε. Αποδεικνύεται πλέον, σε όποιον έχει μάτια και την ψυχραιμία να δει χωρίς να αναζητά μασκοφόρους σωτήρες, πως δεν μπορεί να περιμένουν οι λαοί πολλά από μασκοφόρους ανώνυμους, κι ακόμα περισσότερο τις στιγμές των μεγαλύτερων κινδύνων για αυτούς. Η διαβολή και η χειραγώγηση συμβόλων τα οποία δεν είναι ξεκάθαρο ποιον αντιπροσωπεύουν δεν είναι κάτι δύσκολο για τους αστούς. Ειδικότερα μετά την σειρά συλλήψεων μελών των Anonymous το τελευταίο διάστημα. Ακόμα όμως και να μην υπάρχει "κακόβουλη" παρέμβαση και το μήνυμα να οφείλεται σε ακτιβιστές που εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις, κανένα ξεκάθαρο μήνυμα δεν μπορεί να σταλεί υπό συνθήκες "ανωνυμίας". Γίνεται όλο και πιο φανερό πλέον, σε όποιον δεν θέλει να θρέφει αυταπάτες και φρούδες ελπίδες, πως η μόνη ελπίδα για τους λαούς βρίσκεται στην μαζική τους κινητοποιήση, στην οργάνωσή τους - και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο - σε τάξη η οποία συνειδητά διεκδικεί και παλεύει για τα δικαιώματά της.
Το μήνυμα των Ουκρανών Anonymous είναι το ακόλουθο:
Χαιρετίσματα πολίτες του κόσμου, είμαστε οι Ουκρανοί Anonymous.
Η hackτιβιστική κολεκτίβα των Anonymous είναι μερικώς διχασμένη στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό έχει να κάνει με την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ και τις αντικρουόμενες αναφορές που έρχονται από τη χώρα. Αυτό είναι λυπηρό μιας και κάποια μέλη μας, γνωρίζοντας ελλιπώς την κατάσταση, στηρίζουν τις σκοτεινές δυνάμεις που κινούνται στην Ουρανία. Τα μέλη των Anonymous στην Ουκρανία γνωρίζουν για την ανάμιξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και στην εθνική κυριαρχία της.
Οι Anonymous της Ουκρανίας στηρίζουν την ειρήνη και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα και οι φασίστες εγκληματίες που χτυπούν και δολοφονούν μέλη της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας της Ουκρανίας δεν αντιπροσωπεύουν την θέληση και τις επιθυμίες του Ουκρανικού λαού.
Ο λαός της Ουκρανίας δεν επιθυμεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει το ΝΑΤΟ στο έδαφος της χώρας του. Ο λαός της Ουκρανίας ψήφισε τον Γιανούκοβιτς για πρόεδρο σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο λαός της Ουκρανίας κάνει έκκληση στον Πρόεδρό και τη Ρωσία να βοηθήσουν για να μπει τέλος στην πολιορκία της Ουκρανίας από ναζί εγκληματίες και δολοφονικές συμμορίες. Ο λαός της Ουκρανίας δεν θέλει να δει την αγαπημένη του πρωτεύουσα, το Κίεβο, κατειλημμένη από τους ναζί δολοφόνους και καμμένη συθέμελα. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του και την δυνατότητα να αποφασίζει για τη μοίρα του χωρίς πίεση από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ο λαός της Ουκρανίας θέλει ειρήνη και να ηττηθούν οι ναζί οπαδοί του Μπαντέρα μια για πάντα.
Στους Ουκρανούς Anonymous δεν αρέσει αυτό που τώρα γίνεται στην Ουκρανία ούτε το υποστηρίζουν. Η αποκαλούμενη αντιπολίτευση προσπαθεί να διαλύσει τη χώρα. Οι Ουκρανοί Anonymous έχουν δώσει στη δημοσιότητα emails ενός εκ των ηγετών της αποκαλούμενης αντιπολίτευσης και θα συνεχίσουν να αποκαλύπτουν τις κινήσεις της Δύσης που υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας.
Τα emails που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Anonymous αποδεικνύουν πως ο Βιτάλι Κλίτσκο είναι μαριονέτα της Δύσης και χρηματοδοτείται από ενδιάμεσους στην Λιθουανία. Τα emails αποδεικνύουν επίσης ότι ο Κλίτσκο έχει τραπεζικούς λογαριασμούς στη Γερμανία μέσω των οποίων χρηματοδοτείται το πραξικόπημά του από τη Δύση. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτές τις μαριονέτες. Οι μαριονέτες της Δύσης που είναι ηγέτες της αντιπολίτευσης θα βυθίσουν την Ουκρανία στο χάος.
Απευθύνουμε έκκληση στον πρόεδρο της χώρας. Ο λαός της Ουκρανίας σας καλεί, Πρόεδρε Γιανούκοβιτς, να αποκαταστήσετε την τάξη, να επαναφέρετε την ηρεμία και τη σταθερότητα και να διαλύσετε τις συμμορίες ληστών και ναζί. Οι Ουκρανοί Anonymous θα χτυπήσουν όλες τις διαδικτυακές πηγές ενίσχυσης των μισθοφόρων της Δύσης και των ναζί.
Οι Ουκρανοί Anonymous καλούν για μια Ουκρανία ενιαία και ανεξάρτητη. Η κυβέρνηση προώθησε την ενσωμάτωση της χώρας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς παρά την απροθυμία του Ουκρανικού λαού. Οι Ουκρανοί πολίτες συνειδητοποιούν πως η υπογραφή της Συμφωνίας Συνεργασίας με την ΕΕ θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Ουκρανικής οικονομίας στο εγγύς μέλλον.
Εκφράζουμε την υποστήριξή μας στον λαό της χώρας. Θέλουμε η Ουκρανική Κυβέρνηση και η ηγεσία της ΕΕ να καταλάβουν ότι ο λαός της χώρας δεν θέλουν η χώρα να γίνει δωρητής πρώτων υλών στην Ευρώπη. Η Ουκρανία πρέπει να είναι ελεύθερη. Δεν θέλουμε να εξαρτόμαστε από άλλες χώρες και οργανισμούς. Ο λαός της Ουκρανίας δεν χρειάζεται την κερδοσκοπική Συμφωνία Συνεργασίας με την ΕΕ.
Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη να γίνει μέλος στην, υπό την ηγεσία της Ρωσίας, Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα. Δεν έχουμε ανάγκη να είμαστε υπηρέτες του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη το ΝΑΤΟ. Η Ουκρανίας δεν πρέπει να είναι υπηρέτρια κανενός.
Υποστηρίζουμε την ανεξάρτητ Ουκρανία. Δηλώνουμε πως η "Επιχείρηση Ανεξαρτησία" συνεχίζεται. Θα χτυπήσουμε όλες τις διαδικτυακές υποδομές χωρών και οργανισμών που συνιστούν απειλή για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας!
Όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια το βάρος των παραγωγών φαίνεται να μετατοπίζεται από την μεγάλη στη μικρή οθόνη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τόσο την αναβάθμιση του επιπέδου των τηλεοπτικών σειρών όσο και την μαζικοποίηση του κοινού που τις παρακολουθεί (όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και διεθνώς). Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το τρόπο με τον οποίο μετεξελίσσεται η πολιτιστική (και όχι μόνο) προπαγάνδα, ο τρόπος δηλαδή που επιδρούν αυτές οι σειρές στον τρόπο πρόσληψης της πραγματικότητας από ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει και την Αριστερά. Δεν περιλαμβάνεται όμως στις φιλοδοξίες της συγκεκριμένης ανάρτησης οι οποίες είναι πολύ πιο ταπεινές. Περιορίζονται απλά στην διατύπωση κάποιων σκέψεων για τη σειρά και τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών ανά την υφήλιο.
Πληροφορίες για την σειρά και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή εκτυλίσσεται μπορεί κανείς εύκολα να βρει στον διαδίκτυο. Ανάμεσα σε αυτές κι ένα αρκετά ενδιαφέρον και γλαφυρό άρθρο της Μαριάννας Τζιαντζή στο ΠΡΙΝ μερικούς μήνες νωρίτερα1 (με αφορμή την προβολή της σειράς από τον τηλεοπτικό σταθμό Άλφα). Στην παρούσα ανάρτηση θα διατυπωθούν απλά κάποιες σκέψεις ως προς το τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την συγκεκριμένη σειρά και που την κάνει - όντως - μια από τις καλύτερες παραγωγές των τελευταίων χρόνων (αν μη τι άλλο για του σκοπούς για τους οποίους έχει δημιουργηθεί, στους οποίους πέρα από το να αποφέρει κέρδη είναι και η διαμόρφωση συνειδήσεων και πλαισίων πρόσληψης της πραγματικότητας με υπόρρητο τρόπο κι αυτό είναι σημαντικό να μην παραγνωρίζεται).
Μυώντας το κοινό της στον κόσμο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, η παραγωγή της σειράς βάζει εξαρχής τον πήχη ψηλά. Στόχος δεν είναι μια σειρά που απλά θα βοηθήσει τον θεατή της να "ξεφύγει" και να ταξιδέψει τον νου του. Πέρα από σειρά με "γεωγραφικές και χρονικές συντεταγμένες" είναι μια σειρά με συγκεκριμένες συντεταγμένες προορισμού. Συντεταγμένες προορισμού οι οποίες έχουν να πουν πολλά - πέρα από την CIA και τον κόσμο των πρακτόρων - για τις αξίες, τις ανθρώπινες σχέσεις, την διεθνή πολιτική, ακόμα και την θέση ουσιών και ψυχοφαρμάκων στην "σύγχρονη ανθρώπινη καθημερινότητα". "Απλή απεικόνιση της ωμής πραγματικότητας" θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς, και δεν θα είχε ίσως άδικο. Σίγουρα όμως δεν θα είχε δίκιο, κι αυτό γιατί θα κοιτούσε μόνο την μία όψη του νομίσματος.
Γιατί σε ότι έχει να κάνει με την τέχνη, πέρα από την σχέση της με την πραγματικότητα και την απεικόνισή της, υπάρχει πάντα αξεδιάλυτα μαζί της και η ερμηνεία της, ο τρόπος πρόσληψής της, αυτό που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικότητα όποιος "καταναλώνει" το συγκεκριμένο έργο τέχνης. Πολύ περισσότερο, όσο πιο αξεχώριστα, όσο πιο "ενιαία" εμφανίζονται όλα αυτά, τόσο μεγαλύτερη η "ρεαλιστική" ισχύς του δημιουργήματος και τόσο πιο άκριτη η υιοθέτησή του συνόλου τους, ως δική τους αντίληψη για την πραγματικότητα πια, από όσους "καταναλώνουν" το έργο τέχνης (παρακολουθούν την σειρά στην συγκεκριμένη περίπτωση). Για αυτόν ίσως τον λόγο, ή καλύτερα και για αυτόν, ο Μπρεχτ επέμενε πως ο θεατής θα πρέπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να αποστασιoποιείται από όσα διαδραματίζονται στο "έργο" (θέατρο, κινηματογράφος ή μικρή οθόνη μάλλον μικρή σημασία έχει), και πάνω σε αυτή την αρχή δούλεψε όλη του την καλλιτεχνική δημιουργία.
Σ' αυτό ακριβώς έγκειται η επιτυχία του Homeland. Αφού ως "καπιταλιστική" και όχι ως απελευθερωτική τέχνη στόχο έχει την χειραγώγηση του κοινού της. Καταφέρνει μέσα από την συνοχή του σεναρίου της, την δύναμη των ερμηνειών των πρωταγωνιστών της, την ένταση και την μεστότητα των εξελίξεων να αιχμαλωτίζει όποιον την παρακολουθεί και να κάνει τις διαφορές μεταξύ απεικόνισης της πραγματικότητας και προπαγάνδας αρκετά δυσδιάκριτες και για αυτό να κάνει και την προπαγάνδα πολύ πιο αποτελεσματική και ισχυρή. Το δυσδιάκριτο όμως των όποιων διαφοροποιήσεων δεν σημαίνει και την εξάλειψη της ύπαρξής τους, Αντίθετα, καθιστά πιο αναγκαίο τον εντοπισμό, τη "σημείωσή" τους.
Παρουσιάζοντας λοιπόν το αμερικάνικο κράτος ως αμυνόμενο και την CIA με "αγνούς σκοπούς ειρηνοποιού" καταφέρνει κάτι πολύ περισσότερο από την δικαιολόγηση των κατάφωρων παραβιάσεων των δημοκρατικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ και τις αιματηρές επιθέσεις στο εξωτερικό. Καταφέρνει να αναστρέψει την ίδια την πραγματικότητα. Έτσι, ο θεατής της σειράς, αν δεν προσέξει, μπορεί να βρει τον εαυτό του να θεωρεί τον πιο μεγάλο εργολάβο πραξικοπημάτων στην ιστορία της ανθρωπότητας ως έναν αγνό ειρηνοποιό με προθέσεις αποκλιμάκωσης και ειρήνης (η περίπτωση του Ιράν στη σειρά, "οι ομοιότητες με την πραγματικότητα τυχαίες"; θα ρωτήσουν κουνώντας το δάχτυλο οι συνωμοσιολόγοι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Κι όλα αυτά σε μια περίοδο αναβάθμισης της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού - και ιδιαίτερα εκείνου των ΗΠΑ - σε νέα επίπεδα. Τη στιγμή που εκατομμύρια κόσμου ανά την υφήλιο ματώνουν από τις επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού η CIA ξεπλένεται και αγιοποιείται. Η Αίγυπτος, η Συρία, η Ουκρανία, η Βενεζουέλα και η Τουρκία ήδη βιώνουν αυτήν την επιθετικότητα και σίγουρα η συνέχεια δεν θα είναι καλύτερη. Άλλωστε η πρωταγωνίστρια της σειράς, Κάρι Μάθισον (Κλερ Ντανς), στον 4ο κύκλο της σειράς που θα παιχτεί μέσα στο 2014 θα είναι σταθμάρχης της CIA στην Κωνσταντινούπολη...
Η κοινωνική ευαισθησία πιστοποιήθηκε με την εκπομπή περί γυναικείας ομφυλοφυλίας. Η αίσθηση της "εναντίωσης στο σύστημα" με την "προσπάθεια απαγόρευσης της εκπομπής για το Φαρμακονήσι". Σε χρόνο dt λοιπόν, το προφίλ του ευαίσθητου κοινωνικού αγωνιστή φιλοτεχνήθηκε περίτεχνα, αν και βιαστικά, και χθες έφτασε η ώρα της εξαργύρωσής του. Η βόμβα έσκασε, ο εγκέλαδος έκανε το πέρασμά του κι από την πολιτική σκηνή της χώρας (τουλάχιστον αν πιστέψουμε τα ΜΜΕ) και το "Ποτάμι" πλέον πίσω δε γυρνά. Εκβάλλει στη θάλασσα του αστικού πολιτικού γίγνεσθαι και είναι έτοιμο να επιτελέσει τον ρόλο του "επόμενου καταλληλότερου σωτήρα μιας χρήσης". Πέραν των σοφών και μυαλωμένων ανθρώπων που μας κάνουν παρέα κάθε βράδυ από τα παράθυρα του δελτίου των 8, το μεγάλο κανάλι αναδεικνύει πλέον και δυνητικούς πολιτικούς ηγέτες. Με ημερομηνία λήξης, αλλά ουδέν μονιμότερο του προσωρινού σε ότι έχει να κάνει με την τηλεοπτική πραγματικότητα της χώρας μας. Όταν η δουλειά θα έχει γίνει τα τηλεοπτικά φώτα θα έχουν ήδη στραφεί στην επόμενη πολλά υποσχόμενη πολιτική καινοτομία-αλχημεία. Η ελιά έγινε ποτάμι και το ποτάμι δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να γίνει κάτι άλλο.
Οι πολιτικοί υπάλληλοι της αστικής τάξης...
Οι καιροί των μεγάλων ηγετών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για τον καπιταλισμό και όχι τυχαία. Οι νίκες του κεφαλαίου τις τελευταίες δεκαετίες - στο επίπεδο των εργασιακών χώρων και σε αυτό της εμπέδωσης από ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της μιας ή της άλλης αστικής εκδοχής για την αντίληψη των πραγμάτων και του κόσμου - συντριπτικές και διόλου ασήμαντες. Η ανάγκη λοιπόν για λαοπλάνους ηγέτες του στυλ Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου (αν τους θεωρήσει κανείς ως τέτοιους) τείνει να εξαλειφθεί. Πέραν από θέμα επιλογών είναι και θέμα ανάγκης άλλωστε. Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αντιστοιχούν και οι τελευταίοι δεν πέφτουν από τον ουρανό. Δημιουργούνται μέσα στις ταξικές αντιπαραθέσεις της καθημερινότητας κι όσο αυτές ατονούν μέσα από την εξασθένηση της συνειδητότητας των καταπιεσμένων τόσο και η ποιότητα των αστών πολιτικών πέρα από μη αναγκαία καθίσταται και πιο φτωχή.
Ο στόχος άλλωστε πλέον δεν είναι η χειραγώγηση των μαζών - το κάνουν οι μέχρι πρότινος συνάδελφοι του κυρίου Θεοδωράκη από τους άμβωνες των 8 και αυτό έκανε μέχρι τώρα και ο ίδιος - αλλά ο εξανδραποδισμός τους από το επίσημο πολιτικό σκηνικό. Τα κροκοδείλια δάκρυα των ΜΜΕ για τα πεσμένα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες δεν θα έπρεπε να ξεγελούν κανέναν. Αυτό ακριβώς θέλουν! Για να πεισθεί κανείς, αρκεί να ρίξει μια ματιά στη συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες των ΗΠΑ που εδώ και καιρό έχουν πέσει κάτω από το 50% (ο Καρλ Μαρξ έλεγε άλλωστε πως κοιτώντας το παρόν μιας πιο αναπτυγμένης από εσένα καπιταλιστικής χώρας, βλέπεις το δικό σου μέλλον). Τον καιρό των εργασιακών σχέσεων λάστιχο, δεν θα μπορούσαν οι πολιτικοί υπάλληλοι του κεφαλαίου να αποτελέσουν εξαίρεση. Έρχονται, επιτελούν το έργο τους, φεύγουν. Με τη διαφορά ότι σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους (πέραν του ότι δεν ίδρωσαν ποτέ) αυτούς τους περιμένει μια αργομισθία, και μάλιστα καλοπληρωμένη, για τις υπηρεσίες που τόσο πρόθυμα προσέφεραν κι όχι ο αργός θάνατος της ανεργίας.
Από τους αστούς είναι αναμενόμενο κάτι τέτοιο. Business as usual. Με τόσους μεσσίες η απογοήτευση ανεβαίνει και ο κόσμος αποστρέφει το βλέμμα από την πολιτική αηδιασμένος (ή τουλάχιστον από αυτό που οι αστοί του μάθανε ότι είναι πολιτική). Αποστολή εξετελέσθει! Το θέμα είναι τι κάνει και τι θα κάνει η Αριστερά. Θα καταφέρει να επικοινωνήσει τα παραπάνω μηνύματα με τις μάζες των εργαζομένων; Θα καταφέρει να χτίσει δεσμούς εμπιστοσύνης με ευρύτερα στρώματα στη βάση μια λογικής που αντιλαμβάνεται την πολιτική ως τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει ο καθένας από εμάς κάθε στιγμή την εξουσία που έχει στο σώμα του και τον εαυτό του; Θα καταφέρει να καταπολεμήσει την λογική της ανάθεσης που η εμπειρία ΠΑΣΟΚ τόσες δεκαετίες έχει εμπεδώσει σε πλειοψηφικά τμήματα εργαζομένων και που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει (δεν θέλει άραγε ή δεν μπορεί;) τίποτα για να την αντιμετωπίσει και να την ανατάξει; Θα καταφέρει να οργανώσει την κινητοποίηση και τους αγώνες των εργαζομένων προτείνοντάς τους τον δρόμο που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην νίκη;
Αναγκαία προϋπόθεση για να κάνει όλα τα παραπάνω η Αριστερά είναι να απελευθερωθεί από τα βαρίδια του αστικού πολιτικού ιδεολογικού μηχανισμού, που μόνο σκοπό έχει να μεταδώσει στον πληθυσμό την αίσθηση ότι έχει λόγο για όσα τον αφορούν με την ψήφο του μια φορά στα τέσσερα χρόνια (που ούτε αυτό δεν συμβαίνει φυσικά, μετά από τα Ζάπεια και το "λεφτά υπάρχουν" μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει ακόμα πιο εύκολα σαφές ακόμα και στον τελευταίο εργαζόμενο). Να πάψει να τον αντιμετωπίζει ως θέσφατο. Να επικοινωνήσει στους εργαζόμενους πως η δικαιότερη κατανομή του πλούτου αλληλοδιαπλέκεται με την πιο ισότιμη κατανομή της πολιτικής εξουσίας σε όσο το δυνατόν περισσότερους, ει δυνατόν όλους. Να τους μιλήσει για άλλους τρόπους οργάνωσης του τρόπου λήψης αποφάσεων που να δίνει το λόγο σε όλο και περισσότερους όλο και πιο συχνά. Να τους αναδείξει τα όρια και τις ατέλειες της αστικής δημοκρατίας. Να τους μιλήσει για την δημοκρατία των εργαζομένων. Πάνω από όλα όμως πρέπει να τους δείχνει με πράξεις πως αυτά είναι εφικτό να γίνουν, να τους πείθει καθημερινά μέσα στους μικρούς και μεγάλους αγώνες της ζωής. Στο βαθμό που θα κατάφερνε να τα βάλει όλα αυτά όχι απλά στον διάλογό της με τους εργαζόμενους αλλά και στην ημερήσια διάταξη και πρακτική, τότε τα ποτάμια της θέλησης και του αγώνα των εργαζομένων θα αναγκάσουν οποιονδήποτε μελλοντικό επίδοξο μιμητή του κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη να διαλέξει το όνομα ρυάκι. Η ιστορία τότε θα επαναλαμβάνεται ως φάρσα...
Βλέποντας τα σημερινά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στο διαδίκτυο. έπεσε το μάτι μου στον εξής τίτλο της Ελεύθερης Ώρας: "Η διχοτόμηση της Ουκρανίας είχε "προβλεφθεί" στα χαρτονομίσματα του ευρώ!". Νομίζοντας πως θα διαβάσω για ακόμα μία σκοτεινή συνωμοσία η οποία έρχεται στο φως από κάποιον "πεφωτισμένο" σκοταδιστή έριξα μια ματιά και στον υπότιτλο του άρθρου: "Εάν κοιτάξει κανείς τον χάρτη της Ευρώπης στα 50 και στα 10 ευρώ, βλέπει ότι περιλαμβάνει τη μισή Ουκρανία, δηλαδή το κομμάτι εκείνο που επιθυμεί την ένωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση" διάβασα, κι απόμεινα εμβρόντητος. Πρέπει να ομολογήσω πως κοίταξα ένα από τα εν λόγω χαρτονομίσματα κι αντιλήφθηκα πέρα από τη μισή Ουκρανία, ένα κομμάτι της Ρωσίας και τη μισή Τουρκία και προς στιγμήν ένιωσα να αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια μου οι καλά κρυμμένες συνωμοσίες του επόμενου διαστήματος. Αντιλήφθηκα υπό άλλο πρίσμα τον τηλεφώνημα Ερντογάν στο γιο του μιας και πλέον μου γινόταν σαφές πως η επόμενη προς διαμελισμό και ένταξη στην ΕΕ χώρα είναι η Τουρκία. Όσο για το κομμάτι της Ρωσίας που υπήρχε στο χάρτη, μου έλυνε πλέον την απορία γιατί ο Μ. Πέτρος είχε ονομάσει την πόλη που είχε διατάξει να χτιστεί σε κάποιο σημείο του "Παράθυρο στην Ευρώπη". Όλα έμοιαζαν να μπαίνουν στη θέση τους!
Η αλήθεια είναι πως αυτή η εύθυμη διάθεση δεν κράτησε πολύ, είπα να σοβαρευτώ. Κι από τη στιγμή που το έκανα είναι αλήθεια ότι δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποιος από τους δύο τρόπους, η διακωμώδηση ή η σοβαρή αντιπαράθεση επιχειρημάτων, θα ήταν αυτός που θα άρμοζε στο συγκεκριμένο άρθρο. "Μάλλον και τα δύο", διακωμώδηση στο συγκεκριμένο άρθρο, πέντε πιο σοβαρές σκέψεις στην λογική που αντιπροσωπεύει.
Φαίνεται λοιπόν πως ο ανορθολογισμός κερδίζει διαρκώς και σταθερά έδαφος και παρότι μπορεί να προκαλεί γέλωτες σε αρκετούς η γελοιότητά του, μάλλον θα έπρεπε να εστιάσει κανείς στον κίνδυνο που συνιστά το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι που όχι απλά δεν γελάνε, αλλά αντίθετα λιώνουν στον φόβο και την παθητικότητα ή διαπερνώνται από ρίγη οργής, από το ίδιο ακριβώς πράγμα που στους άλλους (λογικά θα έλεγε κανείς) προκαλεί γέλιο.
Πολύ περισσότερο, πέρα από τις κραυγαλέες περιπτώσεις του, οι καθημερινές πιο light εκδοχές του γίνονται όλο και περισσότερες. Τα καφέ που "λένε" πλέον το φλιτζάνι σειρές στην τηλεόραση στυλ "Paranormal", ο πρόεδρος της Ουγκάντα που υποστηρίζει πως "το στοματικό σεξ φέρνει σκουλήκια"(1), ακόμα και οι πιο επιστημονικοφανείς αντιπρόσωποί του όπως η "θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού". Ανάλογα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν για σειρές και σειρές, αλλά δεν θα είχε νόημα μάλλον. Η ουσία είναι πως ο ανορθολογισμός κερδίζει έδαφος σε όλα τα επίπεδα. Από τη μία το άγος της καθημερινότητας που δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες στροφής στις εύκολες λύσεις και απαντήσεις, και από την άλλη ο αποπροσανατολισμός που ο ανορθολογισμός προκαλεί που είναι τόσο χρήσιμος σε ορισμένους.
Η Αριστερά πως τοποθετείται σ' αυτό το τοπίο;
Η Αριστερά ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα νομίζω πως παρεμποδίζεται να είναι αποτελεσματική στην δράση της από δύο κυρίως προβληματικές.
Η πρώτη είναι πως αδυνατεί να αντιληφθεί πως η επιστήμη δεν είναι "ουδέτερη" κι έτσι αντιλαμβάνεται τις δυνατότητες ανάπτυξής της μονοδιάστατα και γραμμικά περιορίζοντας έτσι τις δυνατότητές τις να προσεγγίζει κριτικά - κι έτσι να προσεγγίζει περισσότερο την κατανόηση της πραγματικότητας - μια σειρά από θέσφατα της εποχής μας. Αυτή ακριβώς η αντίληψή της περί "ουδέτερης" επιστήμης είναι κι ο λόγος που δεν της επιτρέπει να ξεπεράσει μια απλοϊκή αντίληψη για την επιστήμη που της έχει κληρονομηθεί από τον καιρό των αστικών επαναστάσεων. Έτσι, αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πως οι αστοί χρησιμοποίησαν την επιστήμη ως όπλο στην αντιπαράθεσή τους με τους γαιοκτήμονες και μονάχα στον βαθμό που τους εξυπηρετούσε στο να αντιπαρατεθούν στον ανορθολογισμό των τελευταίων με σκοπό να τους υποκαταστήσουν. Από τη στιγμή που η αστική τάξη επέβαλλε και σιγούρεψε την εξουσία της, έπαψε η επιστήμη να της χρησιμεύει ως τέτοιο όπλο. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα της χρησιμεύει μόνο απολογητικά κι αυτό θα συνεχίσει όσο θα υπερασπίζεται λυσσαλέα το καθεστώς της.
Η δεύτερη προβληματική είναι η εγκατάλειψη από μεριάς αριστεράς της διαλεκτικής. Απότοκο των ηττών και της γραφειορατικοποίησής της κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.
Όσο δεν αναμετριέται με αυτές της τις προβληματικές, τόσο ο ανορθολογισμός - επιστημονικοφανής ή μη - θα κερδίζει έδαφος και τόσο η αριστερά θα παραμένει ανίκανη να τον ανασχέσει, υποτασσόμενη μάλιστα σε πιο "αριστερόστροφες" εκδοχές του...
.jpg)
