Περί "Τυφλής Δικαιοσύνης" αδιέξοδες αυταπάτες...

από parallhlografos.wordpress.com

Σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος, αλλά εξίσου ίσως αναποτελεσματικό για την υπόθεση των εργαζομένων στη χώρα μας, είναι ένα άλλο κείμενο με τη Δικαιοσύνη ως θεματολογία του. Ο λόγος για το Editorial του κυρίου Κώστα Βαξεβάνη, με τίτλο "Αν η Δικαιοσύνη δεν δει το δάσος, θα κρεμαστεί στο δέντρο"", στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Hot Doc που κυκλοφόρησε χθες (Πέμπτη 13/02/2014). Υπάρχουν τόσο ομοιότητες όσο και σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις προβληματικές που εκφράζονται σε αυτά τα δύο κείμενα1. Η τελική όμως κατάληξη και των δύο είναι παρόμοια όσο κι αν αυτό γίνεται μέσα από αρκετά διαφορετικούς δρόμους ίσως.Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεκτικά το άρθρο και την λογική που το συνέχει.

Κατ' αρχήν - κι αυτό έχει την σημασία του όσο κι αν η ουσία δεν βρίσκεται στις προθέσεις αλλά στις θέσεις ενός κειμένου - το άρθρο του ξεκινά διακρίνοντας περιπτώσεις και όχι διαπιστώνοντας. Φαίνεται έτσι ο δημοσιογράφος να ξεκινά με στόχο περισσότερο να διερευνήσει παρά να χειραγωγήσει. Αναφέρει λοιπόν στην πρώτη του παράγραφο:

"Η Δικαιοσύνη έχει δύο επιλογές. Ή να δει το δάσος της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα στο οποίο πρέπει να αποδοθεί ή να κρεμαστεί στο δέντρο στο οποίο στοχοπροσηλώνεται δηλώνοντας πως αυτό είναι το δικό της αντικείμενο".

Υπονοώντας λοιπόν πως αν είναι να εξυπηρετήσει τον σκοπό της (στο ποιος είναι ο σκοπός της κατά τον αρθρογράφο θα επανέλθω στη συνέχεια) η δικαιοσύνη θα πρέπει να αναγνωρίσει το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί. Με την περιγραφή αυτού του πλαισίου αναλώνεται στην επόμενη παράγραφο αναφέροντας:

"Δεν υπάρχει αντικειμενική δικαιοσύνη, όπως δεν υπάρχει αντικειμενική δημοσιογραφία. Ο δικαστής έχει το προσωπικό του σύστημα αξιών, τις πολιτικές του προτιμήσεις, τις αντιλήψεις του. Δεν μπορεί να τις φορά ή να τις πετά σαν πουκάμισο στην άκρη του δικαστικού εδράνου. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ακόμη κι αν ήταν δεν μπορείς να απογυμνώσεις τους ανθρώπους από τη φύση και τον προβληματισμός τους. Το κακό είναι - όπως και στη δημοσιογραφία - ο δικαστής ή ο εισαγγελέας, για χάρη αυτών των προτιμήσεών του, να πετάξει την αλήθεια που βρίσκεται μπροστά του ή να κλείσει τα μάτια, εμφανίζοντας πως αυτό ακριβώς είναι η τυφλή δικαιοσύνη".

 Κομβικής σημασίας η θέση - σημασία η οποία μειώνεται όμως στο αμέσως επόμενο κομμάτι του κειμένου - πως δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, αν κι αυτή η θέση συμπλέκεται άμεσα με το τι απάντηση δίνεται στο ποιος είναι ο σκοπός στην δικαιοσύνης, ερώτηση που δεν μπορεί να γίνει απόπειρα να απαντηθεί παρά μόνο αφού εξεταστεί προσεκτικά το σύνολο του άρθρου. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός πως αναγνωρίζεται ότι "στη ζωή κανείς δεν πάει όπως θέλει ή όπως "πρέπει", αλλά όπως μπορεί" στο σημείο όπου γίνεται αποδεκτό πως ο δικαστής είναι αδύνατον να απεκδυθεί την ιδεολογία (όπου σαν ιδεολογία νοείται το σύνολο των αξιών με βάση το οποίο επεξεργάζεται και τοποθετεί στην αντίληψή του ένας άνθρωπος τα ακατέργαστα ερεθίσματα με τα οποία τον βομβαρδίζει κάθε στιγμή η πραγματικότητα την οποία βιώνει) του στην άκρη του εδράνου και συνεπώς κρίνει με αυτήν. Θέση που - τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου - λειτουργεί ως ανάχωμα σε βουλησιαρχικές ερμηνείες της πραγματικότητας. Ας προχωρήσω όμως.

"Ο άνθρωπος της δικαιοσύνης, όπως και αυτός της δημοσιογραφίας, πρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να μην δέχεται παρεμβάσεις, να μην κάνει χατίρια, να μην απαλλάσσει από τις ευθύνες αυτούς που του αρέσουν ή με τους οποίους συμφωνεί, σε βάρος όσων δεν θα προτιμούσε. Αυτή είναι η λεπτή διαφορά". 

 Η διαφορά δυστυχώς είναι μάλλον χοντροκομμένη, μιας και στο συγκεκριμένο απόσπασμα ο δημοσιογράφος φαίνεται να συγχέει την ανεξαρτησία με την ακεραιότητα. Επιπλέον αυτοαναιρεί - πέρα από το να θολώνει μέσα από την εσφαλμένη νοηματοδοσία - την θέση περί ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης που δεν υπάρχει. Γίνονται έτσι φανερές οι αντιφάσεις του ίδιου του του σκεπτικού, στην αιτία των οποίων θα σταθώ στο τέλος. Λίγο παρακάτω διαβάζουμε:

"Δεν έχω την άποψη πως το σκάρτο πολιτικό σύστημα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα δικαστικό σύστημα που θα τιμωρεί επειδή το κράτος παράγει και αναπαράγει ατιμωρησία. Στα χέρια όμως εισαγγελέων και ανακριτών βρίσκονται σήμερα αρκετές υποθέσεις, που η επίλυσή τους θα βοηθήσει τη δημοκρατία να προχωρήσει. Το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να πείσει με μαεστρία τους ανθρώπους της δικαιοσύνης πως αυτές οι υποθέσεις είναι κατατετμημένες και ανεξάρτητες μεταξύ τους υποθέσεις που πρέπει να εξεταστούν.Δυστυχώς αυτές οι υποθέσεις συνθέτουν ένα σύστημα διαπλοκής, το οποίο είναι ενιαίο. Οι δικογραφίες πολλές φορές ακουμπούν η μία την άλλη και το περιεχόμενό τους συνθέτει και τη διαπλοκή και τη σχέση των ενόχων. Αυτό όμως το αγνοούν οι δικαστές, και πολλές φορές επιλέγουν να το αγνοούν, θεωρώντας πως έχουν να διεκπεραιώσουν έργο μιας ανάκρισης". 

Μερικές παρατηρήσεις σε ότι αφορά το απόσπασμα αυτό. Εναντιωνόμενος στην "Ιταλοποίηση" της χώρας διαχωρίζεται από αυταρχικότερες εναλλακτικές διαχείρισης της εξέλιξης του ελληνικού σχηματισμού από μεριάς αστικής τάξης. Θα είχε όμως σημασία νομίζω να αναφερθεί πως ο πολιτικός και ο δικαστικός μηχανισμός λειτουργούν αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον,

από www.yaliberty.org

κάνοντας  ανάλογα με την συγκυρία ο ένας αυτά που δεν μπορεί να κάνει με την ίδια ευκολία ο άλλος. Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας στη συγκυρία, εξαιτίας της μεγάλης φθοράς του πολιτικού μηχανισμού και των αδιεξόδων του πολιτικού του σχεδιασμού.
Επιπλέον, η μη αποδοχή του ενδημικού χαρακτήρα της διαφθοράς και των σκανδάλων στον καπιταλισμό είναι μια από τις αιτίες της μερικότητας της αντίληψής του ως προς την λειτουργία του δικαστικού μηχανισμού. Έτσι λοιπόν, ενώ καταφέρνει να σημειώσει την αναγκαιότητα της συνολικής αντίληψης των πραγμάτων στην πράξη την περιορίζει στην σχέση του δικαστικού μηχανισμού με ζητήματα διαφθοράς. Χάνει έτσι από το οπτικό του πεδίο την συνολική δράση του δικαστικού μηχανισμού σε μια περίοδο έντασης του αστυνομικού χαρακτήρα του κράτους και της αυταρχικοποίησης του. Αντί να δει λοιπόν τον κίνδυνο που ενυπάρχει στη λειτουργία του δικαστικού μηχανισμού για τα δικαιώματα των εργαζομένων της χώρας, τρέφει φρούδες ελπίδες ως προς τον ευεργετικό ρόλο που θα μπορούσε να παίξει δυνητικά ο τελευταίος στην υπεράσπιση της "Δημοκρατίας" - έννοιας αρκούντως γενικής και απροσδιόριστης που συγκαλύπτει περισσότερο παρά βοηθάει στην κατανόηση της πραγματικότητας.
Ξεκαθαρίζονται οι παραπάνω προβληματικές, αντιφάσεις και αυταπάτες στο αμέσως επόμενο απόσπασμα - καθώς επίσης δίνεται και η απάντηση στο ποιος θεωρεί ο κύριος Βαξεβάνης πως είναι ο ρόλος της Δικαιοσύνης:

"Δεν έχουν να κάνουν μια ανάκριση, αλλά να αποκαταστήσουν τη ζημιά που έχει πάθει η κοινωνία και να αποδώσει δικαιοσύνη".

 Αυτή η πρόταση αποτελεί τη στρεβλή βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται η όλη συλλογιστική του κυρίου Βαξεβάνη. Η συλλογιστική που αντιλαμβάνεται τους κρατικούς μηχανισμούς ως μηχανισμούς διαμεσολάβησης και συμβιβασμού ταξικών αντιθέσεων και όχι ως μηχανισμούς ταξικής επιβολής. Τόσο ισχυρή είναι η πίστη σε αυτή την αντίληψη ότι η δικαιοσύνη οφείλει να συμβιβάσει αυτές τις αντιθέσεις "απονέμοντας" έτσι - ως άλλος από μηχανής θεός δικαιοσύνη, που δεν νιώθει καν την ανάγκη να επιχειρηματολογήσει πάνω στο ποιος θα αναγκάσει αυτή τη δικαιοσύνη να τιμωρήσει το σύστημα που εκ των πραγμάτων - σύμφωνα με λόγια του κυρίου Βαξεβάνη - ανέχθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα.
Με αυτές τις αντιφάσεις, τις στρεβλές αντιλήψεις και την αποδοχή από μεριάς του κυρίου Βαξεβάνη του "αστικού δικαίου" ως φυσικού νόμου, εμφανίζονται πιθανότητες το Hot Doc να είναι ο άξιος συνεχιστής της Αυγής αν ποτέ επαναληφθεί στρατιωτικό πραξικόπημα στη χώρα, κυκλοφορώντας την ημέρα που α πραγματοποιείται το πραξικόπημα με την λίστα των λόγων για τους οποίους αυτό το ίδιο τον εν εξελίξει πραξικόπημα δεν πρόκειται να λάβει χώρα.

Περί "τυφλής δικαιοσύνης" μύθοι...

από tsak-giorgis.bogspot.com

Με αφορμή ίσως τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις για την αναίρεση περικοπών στα ειδικά μισθολόγια υπαλλήλων του σκληρού πυρήνα του κράτους όπως και για θέματα διαφθοράς (περίπτωση ΤΤ), έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα σε σημαντικό εύρος η κουβέντα γύρω από τη "δικαιοσύνη" και το δικαστικό μηχανισμό. Σε κάποιες, δε, περιπτώσεις, το πεδίο προβληματισμού διευρύνεται, περιλαμβάνοντας και την Δικαιοσύνη ως έννοια και όχι απλά ως μηχανισμό.

Απατηλά όσα λέγονται

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώτης περίπτωσης, αποτελεί το χθεσινό (Τετάρτη 12.02.2014) άρθρο γνώμης του Διευθυντή έκδοσης της Καθημερινής Αλέξη Παπαχελά1. Μιλώντας για "Το διπλό ρόλο της δικαιοσύνης" και θέλοντας να δώσει την αίσθηση πως του γεννά αισιοδοξία η "ανεξαρτησία" και το "σφρίγος" της "δικαιοσύνης" το τελευταίο διάστημα, δίνει τελικά τον τόνο σε πλαίσια πολύ διαφορετικά από αυτά που ίσως θα νόμιζε κάποιος που θα θαμπωνόταν από την πρώτη παράγραφο του άρθρου και θα έμενε σε μια επιφανειακή ανάγνωση του υπόλοιπου.
Αφού λοιπόν "κατατροπώσει" σε πέντε γραμμές όσους κακεντρεχείς αμφισβητούσαν μέχρι πρότινος την ανεξαρτησία της "δικαιοσύνης" και πλέον διαψεύδονται από τα ίδια τα γεγονότα πανηγυρικά, θεωρώντας προφανώς μη αναγκαία οποιαδήποτε επιχειρηματολογία πάνω σε κάτι τέτοιο, περνάει στο προκείμενο γι' αυτόν και την αστική τάξη της χώρας μας.
Υποστηρίζοντας πως η "δικαιοσύνη" θα καθορίσει τις εξελίξεις το επόμενο διάστημα σε δύο επίπεδα - που ίσως και να το κάνει για λογαριασμό της αστικής τάξης, τα απαριθμεί και μπαίνει στην διαδικασία να τα χρωματίσει - με τρόπο κομψό και υπόρρητο αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο πιο δύσκολο να γίνει συνειδητός, αφού μπορεί εύκολα να εκληφθεί ως θέσφατο - και να οδηγήσει έτσι στην υποβολή στον αναγνώστη συγκεκριμένων θέσεων, τη στιγμή που κάποιος που θα έμενε στην πρώτη εντύπωση ίσως θεωρούσε πως εξυμνεί την ανεξαρτησία της "δικαιοσύνης".
Δικιολογώντας λοιπόν στο έπακρο το παντεσπάνι που κερδίζει ως έμμισθος κονδυλοφόρος της αστικής τάξης και οργανικός της ιδεολόγος μας λέει ο κύριος Παπαχελάς:

"Πρώτα απ’ όλα με τις έρευνες για σκάνδαλα και υποθέσεις διαφθοράς. Ηδη έχουν αρχίσει οι αντιδράσεις από δύο διαφορετικές σκοπιές, οι μεν που φωνάζουν ότι «με αυτά που λένε και γράφουν κανείς δεν θα υπογράφει τίποτα για πολύ καιρό, θα τελειώσουν όλο το σύστημα» και οι δε που λένε «μακάρι να φτάσουν μέχρι τέλους και να μη νοιασθούν για τίποτα»."2

Με λίγα λόγια αντιδράσεις από δύο πλευρές, την εξής μία, αυτών που φωνάζουν ότι «με αυτά που λένε και γράφουν κανείς δεν θα υπογράφει τίποτα για πολύ καιρό, θα τελειώσουν όλο το σύστημα». Μάλλον όσοι θέλουν η κάθαρση να φτάσει μέχρι το τέλος δεν αντιδρούν αλλά αντιθέτως επικροτούν και ενθαρρύνουν (σε ότι έχει να κάνει με την αφέλειά τους θα επανέλθω αργότερα). Επί της ουσίας δηλαδή ο κύριος Παπαχελάς υιοθετεί και αναπαράγει - με πιο προσεκτικό τρόπο βέβαια - την ρητορική του Άγγελου Φιλιππίδη σε δηλώσεις του, "Αν χάσω οι εισαγγελείς θα δίνουν δάνεια"3, την ώρα που προσέρχονταν να απολογηθεί στον ανακριτή. Δεν αρκείται όμως σ' αυτό, φροντίζει να γίνει πιο συγκεκριμένος:

"Η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση κάποιου που κρίνει μια υπόθεση τραπεζικής, ας πούμε, διαφθοράς. Γιατί διαφορετικό είναι να πιάσεις κάποιον με το «χέρι στο μέλι» και εντελώς άλλο να κρίνεις αν ορθώς έδωσε ένα δάνειο ή όχι. Θα απαιτηθεί μεγάλη ευθυκρισία και ψυχραιμία προκειμένου να εξαχθεί ένα αποτέλεσμα που θα δείχνει ότι λαμβάνει υπόψη την απαίτηση της κοινωνίας για κάθαρση, αλλά δεν καθίσταται και όμηρος ενός πρωτόγονου λαϊκισμού."4

 Εκφράζει έτσι - εμμέσως πλην σαφώς - την ανησυχία του μήπως η κρατικοδίαιτη αστική τάξη της χώρας μας χάσει τον βασικό της χρηματοδότη, τις με νεποτιστική λογική σκεπτόμενες τράπεζες τις οποίες σώζουν με τα λεφτά που κόβουν από όλους μας (η αστική τάξη βέβαια χρηματοδοτεί τις κομπραδόρικες δραστηριότητές τις από το υστέρημα των εργαζομένων της χώρας εδώ και δεκαετίες, για να μην ξεχνάμε τα "θαλασσοδάνεια" - δανεικά κι αγύριστα - των ασφαλιστικών ταμείων στους Έλληνες εφοπλιστές τη δεκαετία του 1950).
Στο δεύτερο επίπεδο, αυτό της αντισυνταγματικότητας διαφόρων συνταγματικών ρυθμίσεων και νόμων, προαναγγέλοντας (;) την έλευση κι άλλων παρόμοιων, φροντίζει να τους δώσει συγκεκριμένη κατεύθυνση:

"Ορισμένοι, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι «πολύ πιο συνταγματική θα ήταν η πραγματική κατάργηση θέσεων εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα από τις περικοπές που έχουν συνθλίψει τον στενό πυρήνα του Δημοσίου και κάθε έννοια ιεραρχίας»"5

 Οι όποιες αποφάσεις θα πρέπει δηλαδή να στοχεύουν στην ενίσχυση του στενού πυρήνα του κράτους, των δυνάμεων ασφαλείας δηλαδή, του δικαστικού του μηχανισμού και του κεντρικού διοικητικού του μηχανισμού (υπουργεία), πάντα με σεβασμό στην ιεραρχία και προς όφελος των Golden Boys παντός είδους. Με άλλα λόγια, μπροστά στην αδυναμία ανάδειξης οποιουδήποτε θετικού προτάγματος, με την ανεργία στα ύψη και τα χειρότερα να βρίσκονται μπροστά μας παρά τα φληναφήματα περί πρωτογενούς πλεονάσματος και ανάπτυξης, η αστική τάξη πρέπει να ενισχύσει τις συμμαχίες της με τα μόνα κοινωνικά στηρίγματα που της είναι απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή της. Προφανώς - κατά τον κύριο Παπαχελά - θα πρέπει να αποφευχθεί πάσι θυσία οποιαδήποτε σκέψη για επέκταση αυτής της "αντισυνταγματικότητας" σε οποιοδήποτε άλλο στρώμα εργαζομένων. Η εκπαίδευση, η Υγεία και όποια άλλη κρατική λειτουργία έχει έστω και στοιχειώδη κοινωνικό χαρακτήρα πρέπει να συνεχίσει να βυθίζεται. Όχι εξαιτίας κάποιας σαδιστικής αίσθησης των πραγμάτων, αλλά γιατί η αναγκαία αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, η εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων μερίδων εργαζομένων, είναι ο μόνος τρόπος που έχουν οι αστοί στα χέρια τους για να επιτύχουν την ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση κεφαλαίου κι έτσι να δοκιμάσουν να ξεπεράσουν (;) την κρίση του Ελληνικού καπιταλισμού.

Σημαντικότερα όσα δεν θίγονται καν

Η ουσία όμως βρίσκεται σε όσα δεν λέγονται. Στο πλαίσιο που συνέχει την τοποθέτηση του κυρίου Παπαχελά και το οποίο όταν δεν αμφισβητείται δίνει την δυναμική θέσφατου στις θέσεις που διατυπώνει, ακόμα και χωρίς καμία επιχειρηματολογία για να τις στηρίξει. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν ο μηχανισμός της "δικαιοσύνης" παρουσιάζεται ως ένας θεσμός ανεξάρτητος, ή έστω ένας θεσμός που μπορεί να υπάρξει δυνητικά ως ανεξάρτητος. Οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο είναι αντικειμενικά μηδενικές. Σε μια κοινωνία με κοινωνικές ομάδες με αντικειμενικά ανταγωνιστικά συμφέροντα (κοινωνικές τάξεις), κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να υπάρξει "ανεξάρτητος" από αυτές.

από maga.gr

Παρουσιάζοντας λοιπόν την αστική πραγματικότητα ως αδιαμφισβήτητη, ως τη μόνη δυνατή - πόρρω απέχει, καταφέρνει να θάψει κάτω από το χαλάκι τα σημαντικότερα ερωτήματα, τα ερωτήματα από τα οποία θα έπρεπε να ξεκινά αν σκοπός του ήταν μια ειλικρινής και όχι μια προπαγανδιστική τοποθέτηση. Παρουσιάζοντας το δίκαιο ως μια αφηρημένη έννοια, αυτό που θέλει είναι να αποφύγει πάσι θυσία να γίνει συγκεκριμένος,  το ερώτημα που αποφεύγει είναι "το δίκαιο ποιανού";
Ας φέρω ένα παράδειγμα πάνω σ' αυτό για να εξηγηθώ καλύτερα. Έστω ότι έχουμε ένα μέλος των "Γκρίζων Λύκων" κι ένα μέλος της "Χρυσής Αυγής" μπροστά σε έναν μηχανισμό που καλείται να αποφασίσει ποιος από τους δυο έχει "δίκιο" στο θέμα των Ιμίων. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε μηχανισμός να πάρει αντικειμενική θέση ως προς το ποιας καταγωγής "ζώο" (όχι με την υποτιμητική έννοια αλλά με την έννοια του έμβιου οργανισμού που κατοικοεδρεύει στον πλανήτη γη) που διεκδικεί δικαιώματα ιδιοκτησίας στη φύση έχει δίκιο; Η απάντηση είναι προφανής και είναι όχι. Για να το κάνει αυτό - για να αποκτήσει η αντιπαράθεση μια επίφαση "αντικειμενικότητας" - θα πρέπει να υιοθετήσει ένα σύστημα αξιών, για να δημιουργήσει ένα πλαίσιο, με βάση το οποίο θα εκλογικεύσει και θα κρίνει την κατά τα άλλα παράλογη φιλονικία των δύο αυτών "ζώων". Κι αυτό θα χρειαστεί να  γίνει γιατί η φιλονικία πέρα από παράλογη είναι και ασυμβίβαστη.
Στο παράδειγμα παραπάνω οι αντιθέσεις ανάμεσα στους δύο "αντιδίκους" είναι πιο εύληπτες από την πλειοψηφία των ανθρώπων (το γιατί ξεπερνάει τους στόχους αυτών των σκέψεων) από ότι μια σειρά άλλων αντιθέσεων - λιγότερο οξυμένων ίσως ή καλύτερα λιγότερο διακριτών εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να προσλαμβάνουμε με όρους "φυσικού νόμου" το, δια της κυρίαρχης ιδεολογίας επιβαλλόμενο ως τέτοιο εδώ και μερικούς αιώνες, αστικό δίκαιο - που καλείται να αντιπαραβάλλει και να επιλύσει ο αστικός - στην προκειμένη περίπτωση - δικαστικός μηχανισμός. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως με παρόμοιο τρόπο και οξύτητα ίσως οι αντιθέσεις αυτές δεν υπάρχουν. Το αντίθετο μάλιστα. Απόδειξη του ότι υπάρχουν είναι στην τελική ακόμα και η ίδια η ανάγκη ύπαρξης ενός μηχανισμού σαν του δικαστικού για την επίλυσή τους.
Όπως λοιπόν το προαναφερθέν φανταστικό δικαστήριο που θα καλούνταν να αποφασίσει για την παράλογη και ασυμβίβαστη διαμάχη μεταξύ του "Γκρίζου Λύκου" και του μέλους της "Χρυσής Αυγής", έτσι και ο οποιοσδήποτε δικαστικός μηχανισμός - κι αυτός του οποίου την "ανεξαρτησία" προσπαθεί να υμνήσει ο κύριος Παπαχελάς - έχει ανάγκη αυτού του πλαισίου το οποίο θα του δίνει τα μέτρα και τα εργαλεία για να αποφασίσει και - συνεπώς - να λειτουργήσει. Αυτό το πλαίσιο είναι στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλείται κομβικά "αστικό δίκαιο". Μην αναφέροντας καν αυτό το πλαίσιο λοιπόν ο κύριος Παπαχελάς βρίσκεται εξαρχής στο έδαφος της προπαγάνδας.
Σ' αυτό το έδαφος λοιπόν δεν χρειάζεται καν να μπει στη διαδικασία να εξηγήσει πόσο "ανεξάρτητες" είναι μια σειρά αποφάσεων του ίδιου μηχανισμού, όπως αυτήν για τον "Γέροντα Παστίτσιο" ή τον Τάσο Θεοφίλου, για να φέρουμε μερικά από τα τελευταία παραδείγματα... Σε ότι έχει να κάνει με την Δικαιοσύνη όπως και για τη δεύτερη περίπτωση που αναφέρθηκα στην αρχή, θα επανέλθω...

Αντί επιλόγου

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν αποκτά ιδιαίτερη σημασία να απαντηθεί το παρακάτω ερώτημα: γιατί αυτές οι αποφάσεις τη συγκεκριμένη στιγμή.

Ως προς αυτές που αναφέρονται στην αντισυνταγματικότητα ορισμένων νόμων και ρυθμίσεων, η απάντηση, εν πολλοίς δόθηκε ήδη. Το μόνο που θα είχε ίσως νόημα να προστεθεί με κάθε επιφύλαξη είναι πως σε 4 μήνες έρχονται εκλογές, η ανησυχία της συγκυβέρνησης για το αποτέλεσμά τους μεγάλη και οι δικαστικές αποφάσεις μπορούν πάντοτε να αναιρεθούν ή να αλλάξουν (ίσως από κάποιο ευρωπαϊκό δικαστήριο), αν μέχρι την εφαρμογή τους δεν έχουμε χρεοκοπήσει ανοιχτά, οπότε και θα πάψουν "για λόγους ανωτέρας βίας" να έχουν αντίκρισμα οι αποφάσεις αυτές.

Σε ότι έχει να κάνει με τα ζητήματα διαφθοράς θα πρέπει να σημειωθεί το εξής: καπιταλισμός-διαφθορά και σκάνδαλα είναι πράγματα αξεχώριστα. Συνεπώς το ερώτημα που έχει βαρύνουσα σημασία - κι εδώ επανέρχομαι στην αφέλεια που αναφέρθηκα νωρίτερα -   δεν είναι το αν θα βγουν όλα τα σκάνδαλα στη φόρα αλλά ποια, ποιους θα θίγουν και ποιες πολιτικές σκοπιμότητες θα εξυπηρετούν. Στην προσπάθεια να απαντήσει κανείς αυτά τα ερωτήματα νομίζω πως θα καταλήξει λίγο ή πολύ στο εξής συμπέρασμα: βλέποντας τα χειρότερα μπροστά - ανεξάρτητα του τι λέει για να αποπροσανατολίσει η προπαγάνδα της - η αστική τάξη και οι πολιτικοί υπαλληλικοί της μηχανισμοί - προετοιμάζουν την έτι περεταίρω ακροδεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού. Τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται στην συγκεκριμένη περίοδο την εξυπηρετούν ως προς τις πολιτικές τις επιδιώξεις με έναν διττό τρόπο λοιπόν. Από την μία προσφέρουν εξιλαστήρια θύματα - στο κάτω κάτω έμμισθοι υπάλληλοι και αναλώσιμοι είναι όλοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης, ενώ από την άλλη αποδομούν δια της πλήρους απαξίωσης το "καραμανλικό" μπλοκ στη ΝΔ και το "παπανδρεϊκό" μπλοκ στο ΠΑΣΟΚ. Μπλοκ που έχοντας συγκροτηθεί σε μια προηγούμενη περίοδο και εκφράζοντας πιο "αριστερές" πολιτικές θέσεις σε σχέση με τις όλο και πιο ακροδεξιές πολιτικές τοποθετήσεις που έχει ανάγκη και λαμβάνει η αστική τάξη της χώρας, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού προς την επιθυμητή κατεύθυνση.